donderdag 17 augustus 2017

079 Terug naar Canada Vancouver eiland (5)

  


 een reset van de interactieve kaart nodig?
druk op noordpijl in kaart  of herlaad de pagina
(kaart is nog in ontwikkeling (Rob))
  
nieuwe foto's vanaf 22 aug t/m 4 sept (Rob)

17 september 2017
ALERT BAY, CORMORANT ISLAND, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (50 35.431 n 126 56.113 w)
Het begon vannacht te regenen en dat deed het de hele ochtend nog steeds. Pas rond één uur werd het droog en kwam er een lichte noorden bries opzetten zodat we ons anker ophaalden en de zeilen hesen. Met de laatste stroom mee zeilden we vol tuig door de Broughton Strait naar Alert bay bij Cormorant eiland. Rond half drie ging ons anker er na zes mijl in en gingen we met de dinghy naar de kant.

Alert bay is een leuk Native plaatsje met een mooi longhouse, museum en verschillende totempalen. We zijn hier al verschillende keren geweest en ook vandaag maakten we een wandeling door het dorp en door het eco-park. Rond vijf uur waren we terug aan boord en dronken we een glaasje wijn/cola in de kuip in de zon en aten we ons avondeten. Helaas veranderde het weer en kwam de bewolking met de regen weer terug.

16 september 2017
SOINTULA, MALCOLM ISLAND, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (50 38.433 n 127 02.149 w)
Rond negen uur motorden we naar de steiger van het tankstation in Port McNeill waar we diesel tankten en de gasfles lieten vullen. Daarna liepen we nog even het plaatsje in om de benen te strekken en wat rond te kijken. Rond half twaalf kwam de zon door de bewolking heen waardoor er een licht briesje ontstond zodat we konden motor/zeilden naar Sointula op Malcolm eiland. Daar ging ons anker er rond kwart voor één in.

Eenmaal aan de kant liepen we naar Sointula waar we met Ken en Kyli hadden afgesproken. Het was een leuk weerzien en we zaten gezellig in de tuin te praten met uitzicht over de Broughton strait. Rond vier uur hadden ze een andere afspraak en liepen wij nog even verder Sointula door. De laatste keer dat we hier waren hadden we ook Heidi en Leele hier ontmoet. Hen kenden we als care-taker van één van de Lodges verderop in de kanalen maar zij wonen nu hier. Heidi zat lekker buiten in het zonnetje toen ze ons zag. Het was een verassing voor haar want haar hadden we niet ingelicht dat we hier waren. Het werd een leuk maar kort weerzien want ook zij moest weg (naar de bruiloft). Rond zes uur waren we terug aan boord en aten we ons eten in de kuip onder de zon. 

15 september 2017
PORT McNEILL, VANCOUVER ISLAND, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (50 35.667 n 127 05.500 w)
Na een lekkere douche, koffie in de kuip en de kleren te hebben gewassen en opgehangen gingen we naar de kant. De steiger die ze in de zomer voor de plezier jachten neerleggen, ligt er nog steeds zodat we met de dinghy naar die steiger roeiden en gelijk in het centrum van het Port Hardy waren. Hier bezochten we wat winkels en kochten boodschappen bij Save on Food.

Rond elf uur waren we terug bij de boot en stond er een lichte bries zodat we ons anker ophaalden en de zeilen hesen. Met vol tuig zeilden we rustig verder zuidwaarts door de Queen Charlotte Sound tussen Vancouver eiland en het vaste land. Het was vandaag meer bewolkt maar de zon probeerde toch steeds door de bewolking heen te branden. Op een gegeven moment hield de wind het voor gezien en moesten we weer een tijdje motoren tot de middag bries opkwam en we ruime wind door de Broughton Strait tussen Vancouver eiland en Malcolm eiland door konden zeilen naar Port McNeill waar we rond zes uur ons anker er in gooiden. We zijn weer in bekend gebied, hier hebben we al meerdere keren gezeild (zie eerdere hoofdstukken over Canada).

14 september 2017
PORT HARDY, VANCOUVER ISLAND, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (51 43.455 n 127 29.252 w)
Om half zes vertrokken we in het donker onder een heldere hemel vol sterren en een kleine maan. Heel langzaam werd het licht aan de horizon en kwam de zon achter de bergen tevoorschijn. We zijn onder invloed van een hoge luchtdrukgebied en vandaar dat we nu de vierde achtereenvolgende zonnige dag hebben met een noordenwind. Helaas bleef voor een groot deel de vijftien a twintig knopen noorden wind uit en stond er alleen een hele lichte bries met een swell van één a anderhalve meter zodat we de Fritz Hugh Sound tot en met cape Caution moesten motoren, acht uur lang GRRRRR! Pas rond twee uur toen we de Queen Charlotte Strait tussen Vancouver eiland en het vaste land in voeren, kwam de middag bries en konden we vol tuig met ca vijftien knopen noordenwind, ruime wind naar Port Hardy bij Vancouver eiland zeilen.

Een geluk dat we nu bijna twee jaar geleden in Port Hardy een radiator/kachel op het koelwater (wordt warm tijdens het motoren) van de motor hebben gekocht. Als we nu motoren wordt er warme lucht de boot in geblazen. Vanochtend tijdens het motoren had Paul wat houtwerk gelakt en nu kon dat zo goed drogen! Rond kwart voor zeven en na zesenvijftig mijl ging ons anker er bij Port Hardy in.

13 september 2017
SAFETY COVE, CALVERT ISLAND, CANADESE KANALEN, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (51 31.855 n 127 55.894 w)
We waren vannacht rond half twee wakker in de hoop het noorderlicht nog een keer te kunnen zien. Het was een prachtige heldere nacht met een halve maan en vele sterren maar helaas geen noorderlicht.

Om zes uur zagen we nog steeds de sterren en de halve maan aan de hemel en het werd aan de horizon steeds een stukje lichter toen we ons anker ophaalden en Moat Cove uit motorden. In Seafort Channel hesen we de zeilen maar moesten eerst nog een uurtje motoren alvorens halve wind vol tuig verder te kunnen zeilen. Inmiddels was de zon geheel opgekomen en was het een stralende zonnige dag geworden. Met ca. acht knopen wind en stroom mee zeilden we eerst ruime wind en later halve wind door de Lama Passage tussen Denny en Hunter eiland door.

Op een gegeven moment hoorden en zagen we een groep vogels boven ons rondjes vliegen. Eerst dachten we dat het ganzen waren maar daar waren de ze eigenlijk te groot voor. Toen we met de verrekijker keken bleek het een grote groep Sandhill kraanvogels te zijn die wachtte op een tweede groep die aankwam vliegen. Toen de twee groepen kraanvogels bij elkaar waren gekomen was het een zeer grote luidruchtige groep die gezamenlijk zuidwaarts vlogen.

Aangekomen in de Fisher Channel tussen het vasteland en Hunter eiland kregen we ca. twintig knopen noordenwind en zetten we twee reven in het grootzeil. Zo zeilden we ruime wind met de fok uitgeboomd aan de ene kant en grootzeil met twee reven aan de andere kant en stroom mee verder zuidwaarts met het zonnetje in de kuip. We moesten nu goed oppassen voor boomstammen en kelp velden in het water. Fisher Channel gaat over in de Fritz Hugo Sound en ook hier zeilden we ruime wind verder tot we rond half zeven aankwamen in Safety Cove waar ons anker er na zestig mijl inging.

12 september 2017
MOAT COVE, VASTE LAND, CANADESE KANALEN, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (16.508 n 128 19.347 w)
Om kwart over zes werd het net een beetje licht toen we de trossen los gooiden en verder met de stroom mee motorden door Princess Royal Channel. Na twee uur kwam de noordenwind en konden we ruime wind verder zuidwaarts zeilen. Na de Princess Royal Channel zeilden we door de Hiekish Narrows tussen Sarah eiland en het vasteland om vervolgens door de Finlayson Channel te kruisen. De wind stond in dit kanaal pal tegen.

Eenmaal in de Milbanke Sound kregen we eerst halve en later ruime wind met een lichte swell en zo zeilden we nog steeds voltuig zuidoostwaards Seaforth Channel in tussen het vasteland en de Bardswell eilanden groep door. Het was een mooie zonnige dag en onderweg moesten we oppassen voor de vele boomstammen in het water en enkele walvissen. Rond acht uur kregen we een prachtige zonsondergang en zagen we de zon in de zee zakken. Net voor het donker werd en na negenenzestig mijl ging ons anker er in Moat Cove bij het vaste land in.

11 september 2017
BUTEDALE, ROYAL PRINSESS ISLAND, CANADESE KANALEN, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (53 33.511 n 129 33.975 w)
Om kwart over zes werd het al een beetje licht en droog toen we de lijn naar de kant weghaalden en ons anker ophaalden. We motorden Lowe Inlet uit en Grenville Channel in. In Grenville Channel bleef de voorspelde tien knopen noorden wind uit maar toen we rond tien uur bij de Wright Sound aankwamen kregen we zes a zeven knopen noordenwind zodat we verder met ruime wind door de Wright Sound en McKay Reach tussen Gribbell en Prinsess Royal eiland konden zeilen. Het was inmiddels een mooie zonnige dag geworden zodat we weer konden genieten van de groene omgeving met de vele watervallen ertussen.

Het is een slechte zomer geweest in de Canadese kanalen en de Panhandle van Alaska. Het heeft heel veel geregend en er waren weinig mooie zonnige dagen. Door de hoeveelheid water die langs de berghellingen naar beneden zijn gestroomd zijn er ook aardverschuivingen geweest. Dit konden we op verschillende plekken goed zien, de bomen waren weg en een modderpad blijft achter. Maar waar we het ook goed aan konden merken was aan de grote boomstammen die in het water dreven.

Onderweg zagen we ook verschillende walvissen sommige dichterbij andere verder weg. Het laatste stuk door Princess Royal Channel tussen het vaste land en Princess Royal eiland hadden we weer heel weinig wind zodat we de motor weer moesten starten. Niet echt onze dag vandaag qua zeilen.
Rond half zeven en na vierenveertig mijl kwamen we aan in Butedale waar we afmeerden aan de steiger en waar we Cory (Caretaker) weer ontmoetten. Hij had een rustig seizoen gehad.

10 september 2017
NETTLE BASIN IN LOWE INLET, VASTE LAND, CANADESE KANALEN, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (53 33.511 n 129 33.975 w)
Het regende de hele nacht en dag heel hard zodat de watertanks weer goed gevuld zijn. In de ochtend zagen we een Moose door de harde regen langs de waterkant lopen en even later ging hij te water en zwom hij een stukje. In de waterval sprongen de zalmen nog steeds omhoog en zagen we verschillende Bald Eagles in de bomen bij de waterval zitten op zoek naar een lekker hapje.
We keken frequent buiten of we nog meer dierenleven zagen en onderwijl lazen we een boek en in de middag keken we een film. In de namiddag hoorden we over de marifoon dat het buiten hard waaide ca veertig a vijftig knopen. Tegen de avond kwam ook de wind deze baai in draaien maar wij kregen niet meer dan twaalf a vijftien knopen wind.

09 september 2017
NETTLE BASIN IN LOWE INLET, VASTE LAND, CANADESE KANALEN, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (53 33.511 n 129 33.975 w)
Het had de hele nacht hard geregend maar toen we om half acht ons anker ophaalden was droog en probeerde de zon door de wolken heen te komen. Met vol tuig kruisten we verder zuidwaarts door Grenville channel tussen het vaste land en Pitt eiland. Nog steeds door een prachtig bosrijk gebied dat allerlei verschillende kleuren groen bevat met daartussen soms kale steile rotswanden en watervallen die tot het kanaal reiken.

 In de middag kregen we wat buien over ons heen en rond drie uur hadden we te weinig wind om nog te zeilen en moesten we het laatste stuk naar Nettle Basin in Lowe inlet motoren. In 2015 hebben we hier ook geankerd en toen hebben we hier een zware depressie over laten komen. Dat doen we dit jaar weer, morgen komt er weer een grote depressie over.
 
Aan het eind van de Nettle Basin is de Verney waterval waar we zalmen omhoog zagen springen. Wat moeten die zalmen een kracht hebben om door die waterval omhoog te komen! Rond zes uur ging ons anker er in Nettle Basin in en omdat de anker grond niet heel goed is brachten we net als twee jaar geleden een lijn naar de kant. Toen we goed en wel lagen maakte ik eten en gingen we vroeg naar bed. Wachten op de depressie!

08 september 2017
KUMEALON COVE IN KUMEALON INLET, VASTE LAND, CANADESE KANALEN, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (51.793 n 129 58.817 w)
Om vijf uur stonden we buiten in de kuip naar het noorderlicht te kijken. Het was helder met sterren en daarbij prachtige groene stralen die bewogen. Het leek wel één grote lasershow! We haalden ons anker op en ondertussen dat we naar buiten motorden genoten we van het schouwspel boven ons. Rond zes uur werd het langzaam licht en kwam de zon tevoorschijn. Met ca. vijftien knopen uit het zuidwesten kruisten we vol tuig verder door de Chatham Sound de Malaca Pass in. We zagen een sleper die achter zich eerst twee kleine huisjes op twee pontons sleepte, daarachter een ponton met een grote lodge erop en daarachter nog eens verschillende kleine motorbootjes.

In de Malacca Pass nam de wind af en kregen we even te maken met een dichte mist waardoor Paul achter de radar ging zitten terwijl ik buiten keek. Het was druk op het water en we werden ingehaald door vissersboten en pleziervaart die net als wij ook vanuit Alaska kwamen. Al snel brandde de zon door de mist heen en kregen we een mooi zonnige dag. Ondertussen zagen we verschillende walvissen waaronder één walvis die met zijn vinnen op het water bleef slaan. Wat blijft zoiets toch bijzonder!

Terwijl we zo rustig verder kruisten genoten we van de groene beboste heuvel waarvan de bomen soms aardig kaal zijn doordat de wind hier aardig doorheen kan tunnelen. De motorboten waren al snel uit het zicht zodat we het water bijna voor ons alleen hadden. In Grenville Channel nam de wind toe tot ca twintig knopen en zetten we twee reven in het grootzeil. Nu kruisten we verder tot aan Kumealon Inlet waar ons anker en na vierenveertig mijl in Kumealon Cove inging. Hier hebben we op de heenweg ook geankerd.

07 september 2017
CASEY COVE, PRINCE RUPERT HARBOR, CANADESE KANALEN, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (54 16.782 n 130 22.717 w)
Om kwart voor vier in het donker ging ons anker op en motorden we verder door Revillagigado Channel zuidwaarts. We hadden een volle maan en rond vijf uur werd het langzaam licht en kregen we wind. Met een heerlijk zonnetje in de kuip en ca vijftien knopen zuid westen wind zeilden we aan de wind verder door Revillagigado en verder door de Dixon Entrance in. Onderweg zagen we verschillende walvissen en één walvis sprong zelfs uit het water.

In Dixon Entrance konden we wat ruimer varen en zo zeilden we halve wind de Canadese grens over en Chatham sound in. Hier nam de wind af tot ca zes knopen zodat we wat langzamer gingen. Aangekomen bij Venn Pass kregen we net een beetje stroom mee en motorden we verder naar Prince Rupert. Onderwijl zagen we een prachtige zonsondergang en een maan die op kwam. Rond negen uur (tien uur Canadese tijd) en na vijfenzeventig mijl meerden we af aan de Custom dock.

CUSTOM DOCK, PRINCE RUPERT, CANADA (55 13.737 n 131 28.083 w)
We belden de Custom via de telefoon en daar werd verteld dat er iemand kwam. Na anderhalf uur wachten kwam er inderdaad iemand van Custom en immigratie die vroeg waarom we een half jaar wilden hebben, zo lang duurde het toch niet om naar Vancouver eiland te komen. Toen we vertelden dat we in de winter door zeilden bleef hij wat nors. Ik vertelde dat we tickets hadden om eind november naar Nederland te vliegen en dat de boot in Canada achter bleef. Nu veranderde zijn houding wat en zei hij dat we dan een E22 of E99 bij een customkantoor moesten invullen en dat we waarschijnlijk een borg moesten betalen. Daarna vroeg hij hoeveel geld we aan boord hadden en of we ook vuurwapens hadden. Na deze vragen te hebben beantwoord kregen we de stempels in onze paspoorten en waren we ingeklaard.

Nu was ik benieuwd wat we moesten doen als we het niet gehaald hadden voor het donker werd. Door al het hout/boomstammen die hier in het water drijven willen we het liefst niet in het donker varen. Dat kan alleen in noodgevallen. Dus als we het niet gehaald hadden, hadden we Coastgard via de marifoon moeten oproepen om uit te leggen waarom we voor anker wilden en dan had coastgard contact opgenomen met Custom. Dit kan echt alleen in noodgevallen. Gelukkig was het anders gelopen.

Nadat alles klaar was motorden we onder een mooie sterrenhemel en een bijna volle maan naar Casey cove waar ons anker er rond twaalf uur in ging. Lekker slapen!

06 september 2017
NADZAHEEN COVE, ANNETTE BAY, PRINCE OF WALES ISLAND, PANHANDLE IN ALASKA (55 13.737 n 131 28.083 w)
We hebben een paar dagen rustig weer zodat we hebben besloten verder terug te zeilen naar Canada. Rond half zes ging ons anker op en zeilden we vol tuig Thorne Bay uit en de Clarence Strait in. Hier kregen we ca. vijftien knopen wind tegen en kruisten we verder zuidwaarts. Na het middag uur kwamen we aan bij de Tongass Narrows aan tussen Revillagigedo eiland en Gravina eiland. Hier hield de wind het voor gezien maar met de stroom mee motorden we naar Ketchiken waar ik naar de kant ging om de laatste boodschappen in Alaska te doen en meteen de Custom te bellen om uitte klaren.

Toen ik de man van Custom aan de telefoon had bleek dat we ons in Wrangell hadden moeten melden en dit hadden we niet gedaan zodat Paul en ik naar zijn kantoor moesten komen. Daar kregen we een reprimande dat we ons niet gemeld hadden in Wrangell en dat hier een boete van vijfduizend dollar per persoon op staat. Daarnaast had ik eerst boodschappen gedaan en toen pas Custom gebeld, ook dit was de verkeerde volgorde, eerst melden en daarna mag je de toerist spelen. Ook hiervoor staat een boete van vijfduizend dollar bij elkaar dus vijftienduizend dollar boete! Gelukkig kregen we nu alleen een "WARNING" die nu wel in hun computer staat (zijn we niet echt blij mee).

Rond half vijf was alles geregeld en mochten we met de warning-brief weer gaan. We hesen de zeilen en zeilden ruime wind vol tuig verder door de Tongass narrows en verder zuidwaarts richting Canada. Rond kwart over zeven hield de wind het voor gezien en begon het langzaam donker te worden zodat ons anker er na negenvijftig mijl in Nazaheen cove in ging.

05 september 2017
THORNE BAY VILLAGE, PRINCE OF WALES ISLAND, PANHANDLE IN ALASKA (55 40.916 n 132 31.418 w)
Het was een prachtige heldere nacht met een bijna volle maan die over het water scheen. Rond acht uur scheen de zon al volop, gingen de trossen los en motorden we verder Thorne Bay naar het plaatsje waar ons anker er na twee mijl in ging. Aan de kant liepen we eerst naar het huis van Ron en Marry. Marry was thuis en vertelde dat haar dochter met man nu bij hun logeerden en dat ze nu aan het vissen waren. We besloten aan het eind van de middag terug te komen.

Daarna liepen we naar het huis van Pat. Pat hebben we in het voorjaar gemist omdat ze toen nog niet in Thorne Bay was. Nu was ze thuis en was ze blij verrast. We dronken thee op haar veranda met uitzicht over Thorne bay en praatten bij over wat er de laatste twee jaar was gebeurd. Rond twee uur gingen we naar de bibliotheek waar we nog wat internetten en rond drie uur ging ik naar Marry en bleef Paul nog even in de bibliotheek.

Marry en ik maakten een wandeling en ondertussen praatten we gezellig bij. Rond vier uur waren we terug en was ook Paul, Ron en hun dochter met schoonzoon aanwezig. Het werd een gezellige avond met lekker eten.

Rond negen gingen we terug richting de boot en klopten nog even aan op de boot van Yo en Ron (had Paul 's middags afgesproken). Hier zaten we nog even gezellig te praten alvorens rond elf uur terug te gaan naar de boot. Het was een drukke dag maar wel heel gezellig!

04 september 2017
OTTER COVE, THORNE BAY, PRINCE OF WALES ISLAND, PANHANDLE IN ALASKA (55 40.353 n 132 29.092 w)
Vandaag was het een prachtige zonnige dag. Nadat we met Ginger koffie hadden gedronken stapten Paul en ik in hun kano om naar het eind van hun baai te peddelen om van daaruit over een trail naar een meer in het bos te wandelen. Deze wandeling hadden we in april ook gedaan maar toen was het meer bevroren. Nu scheen de zon op het water waarin de groen beboste heuvels reflecteerden. We wandelden verder door het bos over mos en boomstammen want er was nu geen trail. We hoopten een ander pad te vinden dat naar het dorp loopt maar helaas vonden we dat pad niet zodat we via een loep weer terug kwamen bij het meer waar we onze lunch zittend op een boomstam nuttigden.

tijdens de wandeling...

Terug bij de kano peddelden we nog wat rond alvorens terug te gaan naar de boot. In de middag deden we wat klusjes aan boord en gingen onderuit met een boek. Rond vijf uur gingen we naar Ginger waar we gezellig met elkaar aten. 

's-avonds half negen...

03 september 2017
OTTER COVE, THORNE BAY, PRINCE OF WALES ISLAND, PANHANDLE IN ALASKA (55 40.353 n 132 29.092 w)
Nadat we met Ginger koffie hadden gedronken haalden we onze spullen van de vliering en brachten we ze naar de boot waar ik ze weer in laadde. Onze dinghy hadden we op de steiger gelegd en daar was Paul mee bezig. Die liep steeds weer langzaam leeg en dus was het tijd hem weer onder handen te nemen en te plakken.

Rond lunch tijd aten we een broodje met Ginger op de steiger en rond half vijf waren Paul en ik klaar. Tijd om met Ginger gezellig een glaasje wijn te drinken en lekker te gaan eten.

02 september 2017
OTTER COVE, THORNE BAY, PRINCE OF WALES ISLAND, PANHANDLE IN ALASKA (55 40.353 n 132 29.092 w)
In de ochtend wekte ik wat vlees en ondertussen zat ik lekker in de kuip in de zon te genieten van de natuur. Later kwam Paul erbij zitten en dronken we samen koffie/chocomel in de kuip. Rond half elf kwam er wat wind en kregen we ook bijna stroom mee zodat we ons anker ophaalden. Met vol tuig kruisten we verder door de Ernest Sound door tussen Cleveland Peninsula van het vaste land en de zuidkust van Etolin eiland. De zon scheen en we hadden een prachtig uitzicht op de groen beboste heuvels en bergen zonder sneeuw.

Op een gegeven moment zwom er een groep Dall's Porpoise dolfijnen voor de boot met ons mee. Paul en ik gingen voorop de punt staan en zo zagen we ze van achter de boot aan komen zwemmen en dan opzij of voor de boot uit het water springen. Dat is een tijd geleden dat we dit gezien hebben. Na de Ernest Sound zeilden we halve wind de Clarence Straat over naar Thorne Bay bij Prince of Wales eiland. Rond half zes meerden we af aan de steiger naast het huis van H en Ginger. Ginger kwam gelijk naar buiten en het was een leuk weerzien. Helaas is H er niet hij is bij zijn vader op visite. 

01 september 2017
DEER ISLAND, PANHANDLE IN ALASKA (55 59.525 n 132 02.454 w)
Om zes uur ging ons anker op en kruisten we met ca vijftien knopen zuidenwind, vol tuig verder door de Zimovia Straat met het grote groen beboste Wrangell eiland aan de ene kant en de groene beboste Woronkofski en later de Etolin eilanden aan de andere kant. Ergens in het midden van de Zimovia straat is een vernauwing met kleine groene eilandjes/rotsen waar we met bijna doodtij doorheen gingen. Nadat we de Zimovia straat uit waren kwamen we in de Ernest Sound en zeilden we met de stroom mee verder tussen Cleveland Peninsula (vasteland) en de zuidkust van Etolin eiland. In de sound liggen verschillende kleinere eilandjes waar we tussen door gingen.

Het was een droge bewolkte dag met hier en daar een bui. We zagen weinig dierenleven behalve wat vogels maar ook zagen we weinig boten op het water. Het watersportseizoen loopt ten einde en in Wrangell merkten we al dat veel boten terug in de haven waren en dat de mensen richting huis gingen naar de zuidelijkere streken van Amerika.

Rond half zes hield de wind het voor gezien en motorden we naar Deer island waar de dichtstbijzijnde ankerplek was. Dichtbij Deer eiland zagen we veraf nog twee walvissen zwemmen. Met de verrekijker zagen we dat het twee grote Humpback walvissen waren.

31 augustus 2017
WRANGELL, WRANGELL ISLAND, PANHANDLE IN ALASKA (56 27.651 n 132 23.106 w)
Regen, regen en nog eens regen. We hoorden op de radio dat er in Ketchiken (hier in de Panhandle) deze zomer een record aan regen was gevallen sind het begin van het noteren van de regenval jaren geleden.

Aan boord deden we wat klusjes en rond vier uur riep Julia ons op over de marifoon. Ze gingen naar het centrum van Wrangell voor wat boodschappen en of we mee wilden. Zo zaten we even later in de auto van Bob en reden naar het centrum waar we boodschappen deden. Daarna reden we naar Herry zodat Paul en ik afscheid van hem konden nemen.

Terug op de boot van PK en Julia keken Paul en ik nog even op internet en daarna wandelden we naar Bob en Charl om ook van hun afscheid te nemen. PK, Julia, Paul en ik waren uitgenodigd om bij Richard en Tracy op hun boot te komen eten. Zo zaten we de rest van de dag/avond gezellig te praten en te eten. Aan het eind van de avond was het tijd om van de anderen afscheid te nemen. Morgen gaan we weer verder.

PK AND JULIA THANK YOU FOR THE VERY NICE TIME!

30 augustus 2017
WRANGELL, WRANGELL ISLAND, PANHANDLE IN ALASKA (56 27.651 n 132 23.106 w)
Rond negen uur waren we bij PK en Julia maar het regende hard en Paul en ik wilden de UV strook op het zeil met de naaimachine van Julia naaien. Het huis van Herry was een optie maar toen Julia hem belde had hij nog een andere optie in een grote zaal. Zo zaten we (Julia, Pk, Paul en ik) even later met het zeil in Bob zijn auto en reden naar Herry om vervolgens naar de grote zaal te rijden. Daar konden we inderdaad het hele zeil uitrollen en onder de naaimachine naaien. Maar helaas hadden we problemen met de naaimachine en lukte het niet. We boden aan om het met onze machine te doen maar die werkt op 220 Volt i.p.v 110 Volt. Al met al was het drie uur en was er nog niets bereikt, wel wat frustrerend voor ons.

Terug aan boord gingen Paul en ik op internet en boekten we vliegtickets om aan het eind van het jaar naar Nederland te komen. Onderwijl kwamen er Richard and Tracy (andere vrienden van Julia en Pk) de haven in varen die ze even gedag gingen zeggen en om ze uit te nodigen voor het avondeten. Zo zaten we rond zes uur gezellig met zijn zessen te eten en was het weer een gezellige avond.

29 augustus 2017
WRANGELL, WRANGELL ISLAND, PANHANDLE IN ALASKA (56 27.651 n 132 23.106 w)
Het was nog een mooie zonnige dag zodat Paul en ik op de steiger een UV strook op één van de grote zeilen van PK en Julia maakten. De boot is een zeventig voeter dus je begrijpt hoe groot de zeilen zijn! Er had een UV strook opgezeten maar die was bijna geheel vergaan. Terwijl wij op de steiger bezig waren, waren PK en Julia met hun eigen klusjes op hun boot bezig. We lunchten samen op hun achterdek en daarna vervolgden we onze klusjes.

Rond vier uur waren we bijna klaar met de UV strook op het zeil te plakken en toen begon het zachtjes te regenen zodat we het zeil snel naar binnen haalden. Ik begon met het bereiden van het avondeten in Julia haar keuken en rond zes uur zaten we gezellig aan tafel te eten. Daarna was iedereen aardig moe en gingen we terug naar de Giebateau om ons bed op te zoeken.

28 augustus 2017
WRANGELL, WRANGELL ISLAND, PANHANDLE IN ALASKA (56 27.651 n 132 23.106 w)
Twee dagen geleden hebben we in Wrangell onderdelen gekocht zodat Paul vanochtend een frame om het derde zonnepaneel kon maken. Ik deed wat huishoudelijke klusjes en rond half tien gingen we naar Julia en PK. De mannen gingen weer klussen en Julia en ik gingen Wrangell in.

In de kerk waar we gisteren waren was nu een verkoop van spullen en zo vond ik twee nieuwe donzen kussen en nog wat andere spullen. Daarna reden we naar de supermarkt en waren rond één uur terug bij PK en Paul waar we samen onze lunch buiten in de zon aten. In de middag hielp ik Paul weer met het repareren van een ander zeil en daarna begon ik aan het avondeten, Roast dinner in Julia haar keuken. Bob en Charl waren vandaag teruggekomen en kwamen rond zes uur en zo aten we gezellig met zijn allen. Rond tien uur werd het tijd om terug te gaan naar de Giebateau. 

27 augustus 2017
WRANGELL, WRANGELL ISLAND, PANHANDLE IN ALASKA (56 27.651 n 132 23.106 w)
Om acht uur waren we bij Pk en Julia en reden met Bob/Charl (vrienden van hen, die nu aan het varen zijn) in hun auto naar Herry.

We hebben Herry in april ontmoet en het was een leuk weerzien. We aten gezamenlijk gezellig pannenkoeken en rond tien uur gingen Paul en ik naar de kerk. Na de kerk liepen we terug naar Herry's huis en toen bleek alleen Julia er nog te zijn. Het was mooi zonnig weer zodat Herry en Pk hadden besloten hadden naar de boot terug te wandelen. Paul liep hun achterna terwijl ik Julia nog even hielp met opruimen. Daarna gingen we samen naar de Thrift store (tweedehandszaak) en kocht ik een mooi dik fleece vest voor Paul.

Terug aan boord van Julia en PK waren de mannen druk aan het werk en kon ik Paul helpen met het repareren van het zeil. Rond vijf uur gingen we naar onze boot waar we het avondeten aten en gezellig verder praatten.

26 augustus 2017
WRANGELL, WRANGELL ISLAND, PANHANDLE IN ALASKA (56 27.651 n 132 23.106 w)
Het was droog en de zon probeerde door de bewolking heen te komen toen we rond zeven uur in Coffman Cove de zeilen hesen. Vol tuig met ruime wind zeilden we Coffman Cove uit en zagen we Frank op de waranda staan om ons uit te zwaaien. We staken de Clarence Straat over en zagen niet ver weg van ons vandaan vijf Humpback walvissen bij elkaar zwemmen. Ze doken onder en kwamen dan soms met hun vinnen als eerste boven. Wat blijft dat toch een mooi gezicht en nu wel vijf van die grote jongens bij elkaar!

De zon was inmiddels door gekomen en het werd een aardig warme dag. We zeilden verder met ca vijftien knopen ruime wind door de Stikine Straat tussen Zamerbo en Etoline en later Woronkofski eiland naar Wrangell waar we rond half die ons anker er na vierendertig mijl ingooiden. Toen we hier in april zeilden waren de meeste hogere heuvels en bergen nog wit van de sneeuw nu zijn echter alleen de hoogste toppen van de bergen nog iets met sneeuw bedekt.

Na afmeren wandelden we wat rond in het plaatsje. Rond vijf uur waren we terug aan boord en zagen we Pk en Julia in de verte aan komen varen. Ze riepen ons over de marifoon op om ons uit te nodigen voor het avondeten. Rond zes uur lagen ze goed en wel afgemeerd aan de steiger en hadden we een zeer gezellige avond.

25 augustus 2017
COFFMAN COVE, PRINCE OF WALES ISLAND, PANHANDLE IN ALASKA (56 00.840 n 132 50.160 w)
Eigenlijk wilden we vandaag verder gaan maar we hoorden van PK en Julia dat ze nog een dag in Thorn Bay bleven liggen zodat ook wij nog een dagje hier bleven. Rond elf uur werd de wind wat minder en liepen we naar de bibliotheek om nog wat te internetten. Toen het even droog was maakten we een wandeling door het dorp en kwamen we langs het huis van Frank. Hij is de man die we in 2015 in de kerk hebben ontmoet en die ons in de avond in zijn lodge voor een etentje met zijn vrienden uitnodigden. Hij was nu buiten bezig zodat we hem gedag zeiden en we uitgenodigd werden voor een kop koffie. Hij had ons een paar dagen geleden al binnen zien komen zeilen. Het was een gezellig weerzien. Rond vijf uur waren we terug aan boord en begon ik met het bereiden van het avondeten.

24 augustus 2017
COFFMAN COVE, PRINCE OF WALES ISLAND, PANHANDLE IN ALASKA (56 00.840 n 132 50.160 w)
Vanochtend kreeg Paul ontbijt op bed met zijn kleine cadeau. Het was droog zodat we buiten in de kuip koffie dronken met zelf gemaakte taart en slagroom. Daarna gingen we naar de kant en liepen we naar het huis van Doone waar we nog een kop koffie dronken en gezellig zaten te praten. Rond tien uur maakten we een wandeling naar de top van de heuvel net buiten Coffman Cove en vanwaar we goed uitzicht hadden over Coffman Cove en de Clarence Straat al was het wel bewolkt.

Coffman cove...

Na de lunch op de top van de heuvel liepen we naar de bibliotheek waar we de rest van de middag internetten. Om vier uur sloot de bibliotheek dicht en konden we met Doone en Didi mee naar het huis van Doone waar we onze film over onze reis wilden laten zien. Helaas had haar televisie geen ingang voor een geheugenstick zodat we gezellig aten en verder praatten.

23 augustus 2017
COFFMAN COVE, PRINCE OF WALES ISLAND, PANHANDLE IN ALASKA (56 00.840 n 132 50.160 w)
Er kwam een depressie over waarvan we vannacht en vanochtend aardig wat wind met de nodige regen hadden. Toen de wind rond half tien iets rustiger werd gingen we naar de kant en wandelden we naar het huis van Doone waar we gezellig koffie dronken en waar ik haar wasmachine mocht gebruiken. Later gingen we naar de bibliotheek waar we met mijn ouders en later Nicolette via facetime spraken. Doone moest 's middags tot vier uur in de bibliotheek werken zodat we de rest van de middag bezig waren in de bibliotheek. Het regende en waaide de hele dag dus buiten hadden we niets te zoeken. Rond vier uur gingen we nog even met Doone mee naar huis en rond half zes gingen we terug naar de boot.

22 augustus 2017
COFFMAN COVE, PRINCE OF WALES ISLAND, PANHANDLE IN ALASKA (56 00.840 n 132 50.160 w)
Om half acht in de stromende regen haalden we ons anker op en zeilden vol tuig Exchange Cove uit. Aangekomen in Kashevarof Passage tussen Prince of Wales en Thorne eiland zetten we twee reven in het grootzeil en kruisten met ca twintig knopen wind zuidwaarts. Helaas was er een laag hangende bewolking met veel harde regen zodat we de omgeving niet goed konden zien. Rond half twaalf en na een kleine twintig mijl ging ons anker er in Coffman Cove in.

zeilen inde regen...

Na de lunch klaarde het iets op en gingen we naar de kant. Eerst liepen we naar het tankstation waar ze onze Japanse gasfles vulde (dit hadden ze twee jaar geleden ook hier gedaan). Vervolgens liepen we naar de bibliotheek om te internetten. Rond vier uur ging de bibliotheek dicht en kwamen we in gesprek met de Doone, de vrouw die hier werkt. Ze heeft lang geleden acht jaar met haar man over de wereld gezeild. We zaten nog wat te praten toen we voor morgen op de koffie werden uitgenodigd. Daarna maakten we nog een wandeling door het dorp alvorens terug te gaan naar de boot waar we buiten in de kuip ons avondeten aten. 

21 augustus 2017
EXCHANGE COVE, PRINCE OF WALES ISLAND, PANHANDLE IN ALASKA (56 12.081 n 133 04.240 w)
Een hele nacht en dag met harde regen en wind. We zijn dus rustig blijven liggen. Ik heb in de ochtend administratieve klusjes gedaan en Paul is bezig geweest met een extra zonnepaneel dat we van Bart gekregen hebben. Rond twee uur gingen we een film kijken en een boek lezen.

20 augustus 2017
EXCHANGE COVE, PRINCE OF WALES ISLAND, PANHANDLE IN ALASKA (56 12.081 n 133 04.240 w)
Het was droog maar bewolkt toen we vanochtend de steiger verlieten en de Baker cove uit motorden en de zeilen hesen. Bij de uitgang van Baker point waar we de Sumner strait in zeilden zagen we verschillende walvissen zwemmen en moesten we goed opletten toen we twee reven in het grootzeil moesten zetten aangezien er ca twintig knopen wind stond. We kruisten verder oostwaarts tussen Kupreanof en Prince of Wales eiland tot aan de noordoosthoek van Prince of Wales eiland waar we de Clarence Strait insloegen en verder zuidwaarts kruisten. De wind volgt hier meestal de kanalen dus je hebt of wind mee of wind tegen! Aangezien er vandaag zuidoostenwind stond was alles tegen.

De wind nam af en het grootzeil werd volop gehesen. Nu zeilden we tussen Prince of Wales en Zarembo eiland waar het zicht langzaam minder werd en het begon het te regenen. Eenmaal aangekomen tussen Fire eiland en Prince of Wales bleken we behoorlijke stroom tegen te hebben. De motor werd gestart en met vol tuig en motor bij kwamen we toch tegen de stroom in vooruit en haalden we Exchange cove waar ons anker er rond kwart voor vier en na zevenendertig mijl in ging. Het was inmiddels droog geworden zodat we een hapje en een drankje in de kuip nuttigden en we van de groene heuvelachtige omgeving genoten. Als er hier hoge bergen zijn liggen die verscholen in de laag hangende bewolking.

19 augustus 2017
BAKER POINT STEIGER, PRINCE OF WALES ISLAND, PANHANDLE IN ALASKA (56 21.194 n 133 37.268 w)
Om half zes was het al licht en zeilden we vol tuig halve wind de baai uit. Eenmaal buiten aangekomen kruisten we langs de westkust van Kuiu eiland zuidwaarts tot aan Cape Decision. Er stond een aardige swell van ca twee meter maar we konden de zeilen nog net vol houden. Bij de kaap nam de wind toe tot ca vijftien a twintig knopen en zetten we twee reven in het grootzeil en zo zeilden we om de kaap heen om vervolgens halve wind noordoostwaarts door de Sumner strait te zeilen. Nu zeilden we tussen Kuiu en Prince of Wales eiland en lieten we de hoge swell achter ons.

Helaas was het vandaag een regenachtige dag met laag hangende bewolking zodat we niet veel van de omgeving konden zien. Wel zagen we overal verschillende stormvogels over het water scheren. Bijna aangekomen bij Point baker (de noordpunt van Prince of wales island) klaarde het wat op en zagen we veel sportvissers in kleine open bootjes met dichtbij verschillende Humpback walvissen zwemmen. Ook wij kregen de walvissen van dichtbij te zien en wat blijven het toch imposante dieren. Rond vier uur meerden we na zevenenveertig mijl af aan de steiger van Baker point op de noordpunt van Prince of wales. Aan de steiger is een tankstation, een douche wasserette, een bar, een klein restaurant en om de baai staan verschillende huizen/lodges. Aangezien het nog droog was maakten we een korte wandeling over de steiger maar veel is er niet te wandelen. Maar na bijna een week op de boot hebben we de benen weer even gestrekt!

18 augustus 2017
TABLE BAY, KUIU ISLAND, PANHANDLE IN ALASKA (56 08.931 n 134 12.654 w)
Om acht uur ging ons anker op en terwijl we de baai uit motorden zagen we nog een zwarte beer aan de waterkant wandelen. We hesen de zeilen en met twee reven in het grootzeil met de fok bij en kruisten verder door de Chatham Strait tussen Kuiu en Baranof eiland zuidwaarts. In de ochtend was het bewolkt en kregen we enkele regenbuien over ons heen. In de middag klaarde het op en kwam de zon zelfs tevoorschijn. Maar ook de wind nam af zodat we de twee reven uit het grootzeil haalden en vol tuig verder kruisten.

Nu hadden we prachtig uitzicht over de hoge groene berghellingen met daarboven de hoge kale rotspunten bedekt met sneeuw van Baranog eiland en de iets minder hoge groene bergen van Kuiu eiland. Hoe verder we zuidwaarts kwamen en dus dichter bij de open oceaan hoe hoger de swell werd. Rond zes uur zeilden we Table Bay in en hadden een aardige swell maar achterin de hoek van de baai ligt een mooie ankerplek beschut voor de zuidenwind en de swell waar ons anker er na achtenveertig mijl in ging. Nadat we goed en wel lagen dronken we een drankje in de kuip want het is weer vrijdag!

Onderweg zagen we veel spuiters van walvissen en ook walvissen dichtbij de boot. Aan het eind van de middag zagen we zelfs weer een paar walvissen uit het water springen en één die met zijn vin op het water sloeg. Natuurlijk zagen we ook veel vissersboten die op zalm visten. Die horen nu éénmaal bij Alaska, de wilde zalm wordt immers overal ter wereld verkocht.

17 augustus 2017
ROWAN BAY, KUIU ISLAND, PANHANDLE IN ALASKA (56 38.903 n 134 15.658 w)
Vandaag waaide het twintig knopen en meer vanuit het zuiden door de Chatham Strait zodat we een dagje zijn blijven liggen. Daarbij regende het ook nog eens de hele dag en we hebben geen zin om ons werkfok tevoorschijn te halen en nat te laten regenen. De zomer is voorbij en de werkfok weer droog krijgen is dan een hele klus! Op de ankerplek merkten we weinig van de harde wind buiten. Vanochtend bleven we lang in bed en lazen een boek. In de middag deden we wat huishoudelijke klusjes en keken we een film.

16 augustus 2017
ROWAN BAY, KUIU ISLAND, PANHANDLE IN ALASKA (56 38.903 n 134 15.658 w)
Sinds we in Sitka zijn aangekomen wordt het rond negen uur a half tien donker. Het seizoen met het lange daglicht is voorbij. Rond zes uur was het al volop licht en zaten wij in één van de badkuipen van de Baranof hotsprings. Heerlijk even relaxen in een warm bad! Rond zeven uur waren we terug aan boord en aten we ons ontbijt in de kuip toen we ineens een bruine beer over de rotsen van de kant zagen wandelen. We gingen snel in de dinghy en motorden rustig zijn kant op en verder met hem mee. Op een gegeven moment kwam hij bij de waterval en ging hij te water om naar de andere kant van de waterval te zwemmen. Er stond een behoorlijke sterke stroming door al het water dat van de waterval af kwam maar de beer zwom in één rechte lijn naar de overkant. Wat moet die een pracht in zijn poten hebben!

Rond acht uur ging ons anker op en motorden we Baranof hotspring bay uit. In de Chatham strait kruisten we vol tuig verder zuidwaarts tussen Baranof eiland en de Frederick Sound. In de middag nam de wind toe en staken we twee reven in het grootzeil en zo zeilden we tussen Baranof eiland en Kuiu eiland verder. Het was een droge dag maar met laag hangende bewolking zodat we weinig van de eilanden konden zien. Wel zagen we enkele walvisspuiters, zalmen die uit het water sprongen en vele vissersboten. Rond vier uur klaarde het op en zagen we enkele bergen van Baranof eiland met sneeuw op de pieken. Soms kwam zelfs de zon even tevoorschijn en werd het gelijk warm. Rond zes uur zeilden we Rowan Bay in waar we verschillende zeeotters zagen zwemmen en ging ons anker er na 50 mijl in.

15 augustus 2017
BARANOF HOTSPRING, BARANOF ISLAND, PANHANDLE IN ALASKA (57 05.204 n 134 49.913 w)
Met twee reven in het grootzeil en de fok kruisten we Hoonah Sound uit. Het was droog met goed zicht zodat we verschillende Humpback walvissen in de sound konden zien zwemmen maar ook veel vissersboten zowel beroeps als plezier. Rond half tien nam de wind af en hesen we het hele grootzeil. Zo kruisten we rond tien uur de Chatham Strait in verder zuidwaarts tussen Baranof en Admiraly eiland.

Helaas ging het nu eerst hard regenen en later bleef het miezer regenen met slecht zicht zodat we de eilanden niet konden zien. Rond half één hield de wind het ook nog eens voor gezien zodat we twee uur moesten motorden tot we rond half drie weer genoeg wind kregen om verder door de Chatham Strait zuidwaarts te kruisen tot we om zeven uur en na vijftig mijl ons anker er bij Baranof Hotspring in gooiden. Het was echt een troosteloze middag geweest! Waren we in april nog één van de weinige boten nu ligt de steiger vol motorboten en ligt er een groot motor schip naast ons op anker.

14 augustus 2017
SAOOK BAY, BARANOF ISLAND, PANHANDLE IN ALASKA (57 25.516 n 135 12.630 w)
Vanochtend om acht uur hesen we de zeilen en zeilden met ca. acht knopen wind, halve wind verder noordwaarts door de Salis Sound tot we bij de Peril Strait aankwamen. We zeilden ruime wind oostwaarts door de Peril Strait tussen de noordkant van Baranof eiland en de zuidkant van Chichagof eiland. In de Peril Strait ligt de Sergius Narrows waar we met bijna doodtij doorheen gingen. Tussen de laag hangende bewolking kwam zo nu en dan de zon doorheen en scheen dan over de groene beboste omgeving. Het hoogtepunt van varen door de Peril Strait was wel dat we twee groepen orka's tegenkwamen. Wauw, enkele grote orka's met veel kleintjes erbij!


de orka's


Na de Peril Strait zeilden we zuidwaarts door de Hoonah Sound, ook tussen Baranof en Chichagof eiland. Hier kregen we regen en konden we soms ruime wind, dan weer halve wind en dan weer aan de wind zeilen. De hele dag zagen we springende zalmen in het water en op de kant in de bomen vele Bald eagles die op zoek waren naar een hapje.

Al dobber/zeildend door de Hoonah Sound zagen we verschillende Humpback walvissen zwemmen. Op een gegeven moment zagen we vrij dichtbij een Humpback hoog uit het water springen en met een knal weer in het water plonsen, wauw! Of dit nog niet genoeg was zagen we aan de andere kant een Humpback op haar zij liggen die met haar fin steeds op het water sloeg. Dit ging zeker een kwartier lang door.


vin van Humback walvis..


 Dit hadden we nog nooit van zo dichtbij gezien. Rond zes uur kwam de wind uit het zuiden en moesten we het laatste stuk naar Saook bay kruisen. Rond kwart voor acht en na zevenendertig mijl ging ons anker erin.

13 augustus 2017
GILMER COVE, PATROFSHIKOFI ISLAND, PANHANDLE IN ALASKA (57 18.096 n 135 38.236 w)
Zo als het er nu naar uitziet hebben het laatste goede window van dit seizoen genomen om terug te zeilen over de Golf van Alaska naar de Panhandle van Alaska. Ook in 2015 hadden we het laatste goede window om de golf over te steken. Daarna volgde de ene depressie naar de andere wat nu ook het geval is.  Eigenlijk wilden we via de westkust van Baranof eiland zuidwaarts zeilen. Maar het weer laat dit niet toe, veel zuiden wind met twintig knopen en meer, wat golven en swell met zich meebrengt. Op zich is dat niet zo erg maar wetende dat er heel veel hout/boomstammen in het water drijven is dit niet handig. Vandaar dat we hebben besloten om via de kanalen zuidwaarts te gaan.

Om tien uur ging ons anker op en zeilden we vol tuig halve wind door de Sitka Sound met aan de ene kant Baranof eiland en de aan de andere kant de kleinere eilanden; Kasiaka, Middle en Gavanski. Het was bewolkt en grotendeels miezer-regende het. Na de sound zeilden we met de stroom mee eerst door Olga Strait tussen Krestof en Halleck eiland en vervolgens door Neva Straat tussen Patrofshikofi en Baranof eiland met daarin de Whitestone Narrows. Een mooi bebost heuvelachtig landschap met hier en daar wat lage bewolking ertussen hangend. Jammer alleen van die vele kleine sportvissers boten die ons zo heel hard tegemoet kwamen. Net voor Gilmer Cove zagen we dichtbij de kant nog een grote walvis zwemmen. Rond drie half vier en na twintig mijl ging ons anker er in Gilmer Cove bij Patrofshikofi eiland in.

12 augustus 2017
SITKA, BARANOF ISLAND, PANHANDLE IN ALASKA (57 03.375 n 135 21.523 w)
Het regende de hele dag zodat we naar de bibliotheek zijn gegaan en daar de rest van de dag hebben gezeten te internetten. We hadden problemen met ons skype maar dat is opgelost en die doet het weer.

Rond vier uur waren we terug aan boord en keken we het nieuws op de televisie. In de avond wilde Paul de SSB-zender gebruiken maar die deed niet. We dachten dat het kabeltje was en dus verwisselden we die. Hij deed het even maar daarna weer niets. Uiteindelijk heeft Paul de tuner er onderuit gehaald en opengehaald en zag wat corrosie op de printplaat. Hij heeft de corrosie voorzichtig wat weg geschraapt en nu doet deze het weer. We hebben al enige tijd wat problemen met de SSB zender dus het kan zijn dat deze onderweg ermee stopt na elf jaar trouwe dienst in soms niet het beste klimaat.

11 augustus 2017
SITKA, BARANOF ISLAND, PANHANDLE IN ALASKA (57 03.375 n 135 21.523 w)
Het regende een beetje toen we naar de bibliotheek in het centrum van Sitka liepen. Daar deed onze skype het niet maar konden we nog wel wat internetten. Rond het middag uur werd het droog en besloten we een deel van de Cross trail te wandelen.  We liepen door het centrum richting de beboste heuvels en bergen achter Sitka waar de trail begon. Vandaar liepen we over een goed grindpad door het bos en langzaam verder de heuvel op achter Sitka langs. Soms hadden we mooie uitzichten over de Sitka Sound en de eilandjes die erin liggen. Rond vier uur waren we terug bij de boot en begon het al snel weer te regenen. Moe maar voldaan gingen we onderuit en keken we televisie.

10 augustus 2017
SITKA, BARANOF ISLAND, PANHANDLE IN ALASKA (57 03.375 n 135 21.523 w)
Het beloofde een mooie zonnige dag te worden zodat we na ons ontbijt in de kuip met ons dinghy naar de haven motorden. Bij het havenkantoor vertelden we aan de havenmeester dat we ons moesten melden bij Custom. Hij belde de custom en sprak een bericht in met de naam van onze boot. Vervolgens liepen we verder door het centrum van Sitka naar het Sitka National Historical park. In dit park staan veel (oude) totempalen. Hier zijn we in 2015 ook geweest maar helaas zijn onze foto's van Alaska toen verloren gegaan zodat we ze nu opnieuw konden maken.

totempalen park...



Bij de rivier in het park zagen we enkele zalmen zwemmen. In 2015 waren we veertien dagen later en lag de rivier vol met zalmen. We hoorden van één van de parkbeheerders dat de zalmen hier nu net beginnen de rivier op te zwemmen. Grappig want in de Prince William Sound waren de zalmen al verder de rivier op. Terug in het centrum van Sitka ging Paul naar de kapper en daarna gingen we naar de bibliotheek waar we e-mails en het weerbericht binnen haalden en de foto's voor de weblog verstuurden. Het was druk in het centrum want er was een cruiseboot met tweeduizend passagiers aangekomen.

Tenslotte liepen we naar de supermarkt waar we nog wat boodschappen deden alvorens terug naar de boot te gaan. Rond half vijf zaten we met een gegrilde kip en een wijntje/cola heerlijk in de kuip te genieten van het warme weer.

dinsdag 20 juni 2017

078 Terug in Alaska (2)

  


 een reset van de interactieve kaart nodig?
druk op noordpijl in kaart  of herlaad de pagina
(kaart is nog in ontwikkeling (Rob))
  
nieuwe foto's vanaf 13 juli t/m 6 augustus (Rob)

Vanwege vakantie onregelmatige update van de blog (Rob)

09 augustus 2017
SITKA, BARANOF ISLAND, PANHANDLE IN ALASKA (57 03.375 n 135 21.523 w)
Met ca zes tot acht knopen noordoosten wind zeilden we ruime wind verder over de Golf van Alaska. Het was een prachtige nacht. Eerst zagen we rond negen 's avonds een prachtige rode gloed achter ons en leek het net of de hemel in brand stond, de zon ging onder maar bleef nog net achter de bergen schemeren. Rond half elf kwam de maan achter de bewolking tevoorschijn en scheen precies op het water tussen de uitgeboomde fok en de mast door. Dit gaf een prachtige glinstering over het water en daarbij kon ik nu ook goed zien of er hout in het water dreef. De bewolking trok verder weg en nu kwam er een sterrenhemel tevoorschijn. Wauw wat een prachtige laatste nacht op de Golf van Alaska.

Rond half vijf kwam de zon op en zagen we om ons heen de albatrossen en de stormvogels vliegen en in het water zitten. Ook zagen we kaap Edgecumbe de zuidelijkste punt van kruzof eiland waar we omheen moeten om naar Sitka te komen. We zeilden nog steeds met ca acht knopen ruime wind en het was zo rustig dat we besloten lekker te douchen en de vuile kleren te wassen en te drogen in de zon. Zoals alle dagen drinken we samen koffie en eten we de lunch en avondeten samen in de kuip.

Rond zes uur zeilden we langs kaap Edgecumbe en langs de ruige zuidkust van Kruzof eiland de Sitka sound in naar Sitka waar we rond half tien en na 487 mijl aankwamen. Het is de tweede keer dat we in Sitka zijn. Vorige keer waren we hier van 20 t/m 31 augustus 2015. Nu we zo aan kwamen zeilen haalden we weer oude herinneringen op. Toen was de Panhandle van Alaska nog nieuw voor ons...

08 augustus 2017
GOLF VAN ALASKA
Sinds gisteravond kunnen we Sitka radio weer beluisteren en zijn we min of meer op de hoogte van het nieuws. De wind was tegen gaan staan en nu zeilden we in plaats van richting het zuidoosten, zuidwaarts. We hadden goed zicht in de nacht en terwijl Paul zijn eerste wacht in het donker had hoorde hij een walvis met zijn staartvin op het water slaan. Toen ik de wacht even later overnam zag ik een walvis zeer dichtbij en begon te stampen op de vloer met als gevolg dat Paul wakker werd en ik moest uitleggen wat ik had gedaan (hihi).

Zowel in Paul zijn wacht als in mijn wacht vlogen er twee kleine sterns rondom de boot die ondertussen hard naar elkaar tjilpten. Een leuke onderbreking in de wacht. Rond vier uur werd het weer licht en zagen we verschillende stormvogels en Black footed albatrossen rond de boot. Het was bewolkt en het miezer-regende soms maar onder de bewolking door konden we af en toe een glimp van de kust zien, berghellingen met gletsjers ertussen. In de middag hield de wind het voor gezien en moesten we zes uur motoren voor de wind terug kwam uit het noordoosten en we ruime wind de nacht in kunnen zeilen. Hopelijk blijft de wind.....

07 augustus 2017
GOLF VAN ALASKA
Rond tien uur gisteravond nam de wind in die mate af dat de zeilen niet meer bol stonden maar klapperden op de swell. We haalden het grootzeil naar beneden, rolden de fok in en starten de motor. Het was een bewolkte nacht met achter de bewolking de maan en hier en daar wat miezer regen. In de vroege ochtend was de Golf van Alaska bijna spiegelglad en stonden er alleen wat kleine ribbeltjes op het water.

Terwijl de zon langzaam door de bewolking heen scheen zag ik in mijn wacht verderop twee spuiters van walvissen en vlogen er verschillende stormvogels en albatrossen bij de boot. Later zag ik iets dichterbij een walvis die heel langzaam bewoog en even langzaam met de boot mee zwom. Daarna kwam er een staart boven en dook hij diep.

Terwijl we nog rustig door motorden waste ik de vuile was en hing deze later te droog aan de zeereling. We lazen een boek en keken in onze wacht of we hout zagen. Rond het middag uur kwam de wind terug uit het zuidoosten en hesen we de zeilen. Nu zeilden we met ca. zes tot acht knopen wind relaxed aan de wind verder richting de pand Handle (scheren) van Alaska. Zo gaan we de vierde nacht in.

06 augustus 2017
GOLF VAN ALASKA
Gisteravond hadden we twee reven in het grootzeil gezet omdat de zeilen erg begonnen te klapperen doordat de swell van opzij inkwam en de wind van achteren stond. We zeilden met ca. acht a tien knopen ruime wind verder de nacht door. De volle maan scheen achter de bewolking en het zonlicht was matig te zien achter de bergen maar echt donker was het niet. Het was in onze wachten goed opletten of we hout voor de boot konden spotten. Maar de hele nacht zowel de dag hebben we gelukkig geen hout meer zien drijven.

Overdag bleef het lange tijd bewolkt maar hielden we ca. zes tot acht knopen wind, net genoeg om de zeilen vol te houden en relax verder te zeilen. We zagen enkele Black-footed albatrossen en vele stormvogels rond de boot vliegen.

Black footed albatros...
In de middag liet zelfs de zon zich even zien en werd de swell minder zodat we de reven eruit haalden. Rond zes uur 's avonds waren we over de helft van onze trip over de Golf van Alaska. We hebben 223 mijl gedaan en moeten er nog 222. Aan het begin van de avond verdween de zon en maakte plaats voor bewolking met miezer regen. Met vol grootzeil en de fok uitgeboomd aan de andere kant gaan we de derde nacht in.

05 augustus 2017
GOLF VAN ALASKA
Rond drie uur 's nachts zeilden we door de Hinchinbrook Entrance tussen de noordzijde van Montague eiland en Hinchinbrook eiland door de Golf van Alaska in. We laten de Prince William Sound achter ons en zijn weer op de terugreis naar de Pan Handle van Alaksa (scheren van Alaska). We hebben hier een fantastische tijd gehad met veel dieren leven en aardige mensen. We komen hier zeker nog een keer terug!

De zon kwam weer tevoorschijn en het werd een prachtige zonnige dag. Nadat we in de vroege ochtend eerst drie uur moesten motoren kwam uiteindelijk de voorspelde ca. tien knopen westenwind en konden we ruime wind vol tuig met de fok uitgeboomd aan de ene kant en het grootzeil aan de andere kant lekker zuidoostwaarts zeilen. De hele dag zagen we het vaste land met de hoge bergen bedekt met ijs en sneeuw en scheerden er verschillende stormvogels over het water. Toen we rond zes uur bij Cape Saint Elias kwamen werd het zicht minder en verdween de kust langzaam. We gaan de tweede nacht in.

04 augustus 2017
GOLF VAN ALASKA VERLATEN DE PRINCE WILLIAM SOUND
Het was een prachtige heldere dag toen we vanochtend om negen uur naar de kant gingen en Holly, Olga en haar gezin weer ontmoetten. Na de koffie wandelden we met zijn allen naar de top van een heuvel vanwaar we een prachtig uitzicht hadden over Knight Passage met aan de overkant Bainbridge, Evens en Latouche eilanden. Verder zagen we het vaste land met de groene heuvels en de hoge bergen met sneeuw. We bleven een tijd lang zitten op de top van de heuvel om dit moois in ons op te nemen. Rond één uur daalden we af naar het kamp waar we van iedereen afscheid namen.
Terug aan boord zag Paul dat het voltage veel te hoog stond en dat er waarschijnlijk een regelaar niet goed werkt. Na wat rommelen kwam de voltage terug tot ca. dertien volt.

Rond drie uur ging ons anker op en met ca. acht knopen wind kruisten we vol tuig door Knight Passage richting de Motangue straat. Op de hoek van Knight Passage en de Montague straat waren vissers druk aan het vissen. We hebben gehoord dat de vissers hier in de Prince William Sound per zone mogen vissen en vandaag was dit deze hoek. We zagen hoeveel zalmen er in de netten zaten en wauw wat zijn dat er veel en wat zijn die boten zwaar beladen! Op een gegeven moment zagen we een groot visnet met twee grote zwarte boeien eraan. Later hoorden we dat er daar vandaag een vissersboot was gezonken. Waarschijnlijk te veel zalmen in zijn net!?

vertrek uit de prince William Sound...

Omdat het nog steeds een prachtige heldere avond was met een lichte bries besloten we door te gaan en ruime wind verder noordwaarts door de Montague straat te zeilen tot de noordpunt van Montague Island. Het was zo helder dat we de Columbia gletsjer en het grote ijsveld daarachter zo ca. negentig kilometer bij ons vandaag zeer goed konden zien.

We zagen de zon schemeren achter de hoge bergen van het vaste land met boven ons een bijna volle maan en een prachtige sterrenhemel. Zo zeilden we de nacht door richting de Golf van Alaska. Onderweg zagen we heel veel springende zalmen maar helaas geen walvissen of orka's

03 augustus 2017
SQUIRE ISLAND, PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 14.055 n 147 57.261 w)
Voordat we ons anker ophaalden motorden we nog één keer naar de lagoon. Het was nu laagwater en we zagen veel zalmen spetteren in het lage water in de lagoon maar helaas geen beer te zien.
Rond acht uur ging het anker op en dobber/zeilden we met ca. drie knopen wind en stroom mee Culross Passage uit en Knight Passage in. Langzaam trok de bewolking wat op en zagen we het groene heuvelachtige landschap. De hoge bergen met daartussen de gletsjers bleven in de bewolking gehuld. Ondertussen zagen we veel vissers op het water druk bezig met het vangen van zalmen. Eenmaal in de Knight Passage kregen we ca acht knopen wind en konden we verder zuidwaarts kruisen door de Knight Passage tussen het vaste land en Knight eiland.

Rond acht uur kwamen we aan bij Squire eiland waar het whale station is en waar we Holly vorige keer hebben ontmoet. Holly riep ons gelijk over de marifoon op dat we langs mochten komen. Dit keer was Holly niet alleen. Olga de vrouw die samen met haar ex man het whale station heeft opgezet, haar ex man en zijn vriendin en hun zoon en dochter met aanhang en twee klein kinderen waren er nu allemaal. Ze zaten op het strand om een kampvuur en wij gingen er gezellig bij zitten. We kregen het natuurlijk over de Humback walvissen die ze hier al bijna veertig jaar observeren. We kregen een mooi boek met daarin informatie over deze dieren en de staarten van Humback die ze in de jaren hier in de Prince William Sound heeft gefotografeerd. Ze herkent de walvissen dan ook aan hun staart. We kregen te horen dat walvissen krill, eten maar ook scholen kleine vissen zoals haring, sandlance, capelin en zalm. De ex man die er nu ook was doet voornamelijk met zijn eigen boot onderzoek naar de orka's. Het werd een gezellige en leerzame avond.

02 augustus 2017
PICTURESQUE COVE, VASTE LAND, PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 37.992 n 148 12.297 w)
Ook vandaag was er laag hangende bewolking met (miezer)regen. Rond kwart over tien ging ons anker op en kruisten we met ca. zes tot tien knopen wind vol tuig eerst door Passage Canal en later door Wells Passage oostwaarts. We weten wat er onder deze laag hangende bewolking voor mooie omgeving schuilt maar vandaag was deze niet te zien. Rond half twee hield de wind het voor gezien en besloten we zuidwaarts door Culross Passage tussen het vaste land en Culross eiland door te motoren. Dit hield in dat we door drie narrows moesten maar met een goede kaart/pilot en stroom mee ging het makkelijk. Ondertussen kwamen er verschillende vissersboten hard voorbij motoren en we vermoeden dat er morgen weer gevist mag worden. Rond vijf uur ging ons anker er in Picturesque Cove in.

In de pilot staat dat in de rivier die hier in de cove uitkomt beren zalmen vangen. Na het avondeten motorden we met de dinghy naar de kleine lagoon in de cove waar de rivier in waterval naar beneden stroomt. De lagoon zelf zat het vol met zalmen en terwijl we door de lagoon roeiden voelden we de zalmen tegen onze bodem. We zagen de zalmen tegen de waterval op springen maar nu het half tij was, was het moeilijk voor de zalmen om helemaal naar boven te komen. Wauw, wat een zalmen maar geen beer te zien. Wel genoeg aangevreten zalmen dat duit er op dat de beren hier wel degelijk hun kostje komen eten. Op de terugweg zagen we verderop nog een jonge zwarte beer langs de oever lopen.

zalmen springen de waterval op...

01 augustus 2017
SHOTGUN COVE, VASTE LAND, PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 47.669 n 148 32.132 w)
Het was een bewolkte en regenachtige dag. Paul ging verder met de zonnepanelen en ik hielp waar nodig was. Zo boorde hij eerst een paar gaatjes in het frame zodat de zonnepanelen goed aan de railing gehangen kunnen worden. Daarna werden er elektra draden vanaf de zonnepanelen door de boot naar de regelaar dichtbij de accu getrokken en aangesloten. Rond vier uur waren we met dit alles klaar en werkten de zonnepanelen prima.

Paul bezig met de zonnepanelen...
zonnepanelen gemonteerd aan de zeerailing...

31 juli 2017
SHOTGUN COVE, VASTE LAND, PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 47.669 n 148 32.132 w)
Om half zes zaten we in de kuip ons ontbijt te eten en daarna dronken we nog een kop koffie alvorens Nicolette weg te brengen naar het treinstation. Rond kwart over zes waren we bij het treinstation van Whittiër en was er niemand. Nicolette haalde haar treinkaartje tevoorschijn en liet het mij zien. 6.45 PM las ik voorzichtig voor. O NEE, DAT IS VANMIDDAG EN NIET VANOCHTEND riep Nicolette. Haar vliegtuig ging om 16.00 vanuit Anchorage en met de trein van vanmiddag zou ze haar vlucht dus missen. We liepen naar de straat en probeerde al zo vroeg te liften. Er kwam geen auto maar na een half uur kwam er wel een jogster langs joggen. Nicolette vroeg of ze een local was en dat was ze. Nicolette legde uit wat er was gebeurd en de vrouw zei heel rustig dat ze wel met haar mee kon rijden naar Anchorage en dat ze haar dan rond tien uur op het vliegveld wilde afzetten. Wat een opluchting!

Zo zaten we even later met de reistas in een koffietentje waar we onder genot van een kop koffie hartelijk lachten om dit gebeuren. De eigenaar van de koffietentje vroeg waar we vandaan kwamen en toen we vertelden dat we uit Nederland kwamen kenden hij een stel dat uit Nederland kwam en hier al jaren wonen. Hij belden ze op en zo zaten we even later met Gerda en haar man te praten. Helaas voor Nicolette werd het tijd om afscheid te nemen en met de vrouw mee te rijden naar Anchorage.


NICOLETTE WE HEBBEN EEN FANTASTISCHE TIJD MET JE GEHAD, JE WAS EEN HELE GOEDE GASTREPORTER EN JE BENT VOLGENDE KEER WEER VAN HARTE WELKOM!




de zeiltocht met Nicolette...

Nadat Nicolette weg was zaten we nog even met Gerda en haar man te praten maar daarna moest er gewerkt worden. Het was een droge dag en de zon liet zich af en toe zien. Ik had gisteren en vanochtend vroeg al veel in de was gedaan en spoelde dit uit en hing alles te drogen. Paul ging ondertussen bezig met de twee zonnepanelen die we van Bart gekregen hebben. In Anchorage hadden we hoeklijsten gekocht die Paul nu als frame onder de zonnepanelen maakte. Dit werkje was wel zo makkelijk te doen op de steiger waar genoeg ruimte was. Ondertussen had ik binnen de ruimte om schoon te maken en op te ruimen.

Rond twee uur waren we klaar en liepen we door Whittiër waar we in een hotel internetten. We bekeken de mails en haalde het nieuws op. Op de terugweg haalden we weer een ijsje. Gisteren hadden we voordat we uit eten gingen even door het plaatsje gewandeld en een klein ijsje gekocht, nou ja in Amerikaanse maten dan. Het ijsje was voor ons doen behoorlijk groot en zo waren we gisteren al met het dessert begonnen!

Rond vier uur waren we terug aan boord en gooiden we de trossen los. Wel even wennen weer met zijn tweeën aan boord. De zeilen werden gehesen en vol tuig kruisten we de Passage Canal bijna uit tot aan Shotgun Cove waar ons anker er rond half zeven en na acht mijl in ging.

30 juli 2017 (gastreporter Nicolette, laatste bijdrage)
WHITTIER MARINA, VASTE LAND, PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 46.660 n 148 41.432 w)
Vanochtend stond Caroline al vroeg een koek te bakken want Marc en Rozlyn zouden om half tien nog even koffie bij ons aan boord drinken voor dat we weer zouden vertrekken. We ruimden binnen en buiten een beetje op en gingen bij hun langszij liggen. Ze kregen een toer over de boot en we dronken gezamenlijk koffie in de kuip. Er was al een waterig zonnetje. Rozlyn vertelde dat ze in de 12 jaar dat ze hier rondvaren helaas steeds meer vervuiling op de stranden zien. Plastic is het grote probleem. Haar zus heeft een creatieve hobby; van de dunne plastic tasjes van de supermarkten haakt zij stevige manden in allerlei kleuren. Wat een idee!

We moesten vertrekken, helaas! We namen afscheid en wederom over en weer allerlei wensen dat we elkaar ooit weer ergens of hier zouden ontmoeten, wie weet...... Er was te weinig wind om te zeilen en we wilden op tijd in de Marina van Whittiër zijn zodat we konden tanken en douchen. Caroline en ik zaten ons te verheugen op een echte warme douche zonder dat je even moet denken; ik heb nog maar een halve colafles...!

Om 14.30 uur kwamen we de haven van Whittiër binnen waar we eerst even gingen tanken. De jongens van het tankstation stonden te kijken: "komen jullie echt uit Nederland?" Het is de zoveelste keer dat ik in deze weken mensen zie reageren op het gegeven dat Paul en Caroline echt van zo ver komen en over de wereld zeilen. We meldden ons aan bij de havenmeester en kregen een plekje aan de steiger. Caroline en ik gingen even ruimmmmmm douchen. Daarna ging ik mijn rugzak inpakken, morgenvroeg brengt de trein mij om 06.45 uur naar het vliegveld.

Met gemengde gevoelens zat ik vandaag op de boot. Afscheid nemen van het waanzinnige wildlife hier, dat zou ik waarschijnlijk nooit meer meemaken. Het feit dat je zonder 200 andere toeristen volgepakt op een boot gewoon met z`n drieën vlakbij de meest mooie gletsjers kunt komen, privé met een humpbackwhale ronddobbert of beren kunt spotten. Dat is exceptioneel en kun je niet meemaken als je een tripje bij een reisbureau boekt.

Vandaag zwommen de zeeottertjes weer voorbij, voor mij nu echt de laatste keer. Afscheid nemen van deze prachtige omgeving; de stilte, de ongerepte wildernis. Dat alles was voor mij een overweldigende ervaring. Maar ook afscheid nemen van Paul en Caroline die zo ongelooflijk gastvrij hun boot en hun leven met mij wilden delen deze weken. Daar ben ik ze enorm dankbaar voor niet alleen voor het cadeau van deze reis maar ook omdat ik ze zelf echt persoonlijk heb ontmoet. Je kunt je hier niet verbergen, we zaten met z`n drieën in een kleine omgeving en hadden met elkaar te dealen. En dat ging boven verwachting zo hartstikke goed. Dus tsja......ik vind het echt heel moeilijk om hier weg te gaan. We gaan zo een lekker wijntje nemen en een gezellige plek zoeken om uit eten te gaan. Het is tenslotte bonte avond.......

29 juli 2017 (gastreporter Nicolette)
BETTLES LAGOON, VASTE LAND, PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 57.537 n 148 19.014 w)
Caroline en ik waren al vroeg in de kuip met een kopje koffie en keken uit over de baai. Een zwarte beer liet zich even snel zien op de oever maar dook al weer snel het struikgewas in. Caroline en ik hadden weer even een van onze vrouwengesprekjes, zoals Paul ze noemt. Hoe je het ook noemt doet er niet toe, feit is dat we gewoon een klik hebben en het over van alles hebben en dat gebeurt inderdaad vaak `s-ochtends vroeg buiten met een koffie. Paul zegt zelfs dat hij daarom even langer in zijn bed blijft liggen omdat hij ons deze momenten gunt!

Vanochtend kreeg ik van Caroline nog weer even les in sushi maken. Zij heeft het in Japan en Korea geleerd van locals en dat waren strenge leermeesteressen dus zij geeft het mij nu weer door, gelukkig is zij niet zo streng want mijn rommelige sushirolletjes zouden zeker niet door de Japanse tests komen. Paul was ondertussen even naar onze buurman Dan, van the Prince of Whales, gevaren en daar hadden ze waarschijnlijk een typisch mannengesprekje over zeilen, boordapparaten en ander technisch zeilgedoe. En zo is iedereen weer blij.

Nadat hij terug was dronken we thee en chocolademelk in de kuip met weer een heerlijke cakekoek en overlegden we wat we gingen doen. Vanavond hadden we een afspraak met Marc en Rozlyn en hun hondje Hunter in Hummer Bay. Zij zouden daar ook ankeren en dan konden we even bijkletsen.
We besloten om daarvoor nog even naar Bettles lagoon te gaan. Dan had aangegeven dat de zalmen daar wellicht al de rivier aan het opzwemmen waren en er mogelijk zalm-etende beren zouden zijn. Zodoende vertrokken we naar de overkant van Port Wells, met een licht briesje maakten we de oversteek.

In Bettles Bay manoeuvreerden we de Giebateau door de ingang van de lagoon en gingen voor anker. We stapten in de dinghy om dichtbij de rivier te kunnen komen. Paul stuurde de dinghy in de Lagoon tussen de grote scholen zalm door die enorm aan het springen waren, hun vinnen zag je boven water. Tot nu toe was dit de meest geconcentreerde zalmactiviteit die we hadden waargenomen. Hoe dichter we bij de rivier kwamen hoe meer zalm, we zagen bij de rivieringang enorm veel vinnen.

springende en zwemmende zalmen...


En toen zag Caroline aan de rand van de rivier onze eerste zalm etende beer. Ze ging in de dinghy staan om hem te proberen te fotograferen maar helaas hij liep weg, we zagen zijn kop en de oortjes boven het gras uitkomen toen hij op een holletje de rivier stroomopwaarts volgde.

Als we de zalm op de rivier wilden zien moesten we uit de dinghy en een stuk door ondiepe lagoon naar riviermond waden, het was te ondiep voor de dinghy geworden. Maar we hadden geen bearbanger en geen bearspray bij ons! Ik vond het doodeng maar we zijn gegaan; met z`n drieën kun je goed een massa vormen en daar zijn beren door geïntimideerd. Plus dat ze nu wel wat anders aan hun hoofd zouden hebben er was food! Food in de vorm van grote dikke vette zalmen die ze zo met een klap van hun klauwen uit de ondiepe rivier konden pakken. Dus eigenlijk geen reden om je druk te maken. We gingen dus lopen. En dan zie je wat er gebeurt met de zalm, ze struggelen zich een weg naar boven over de keien en onderweg zie je al diverse zalmskeletten; helemaal of deels door beren genuttigd. We hielden constant het hoge gras in de gaten of er lunchgasten op de loer lagen maar het bleef rustig. Op de terugweg naar de dinghy zagen we nog een rivierotter die ook een hapje kwam halen. Het is hier voor de dieren die vis eten wel erg makkelijk om aan je dagelijkse portie te komen!

HUMMER BAY, VASTE LAND, PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 53.397 n 148 18.393 w)
Terug aan boord haalden we het anker weer op om koers te zetten naar Hummer Bay. Marc en Rozlyn zagen we in eerste instantie niet liggen, hun boot lag achter een eilandje. Marc was met hun dinghy naar de kant om Hunter, hun hond, uit te laten. Toen ze terugkwamen voeren ze langszij. Hunter met een geel zwemvestje aan, het was zo leuk om ook hem weer te zien. Hij stond te kwispelen en wilde bij ons aan boord stappen. Maar Hunter had vandaag al een nat pak gehaald toen hij bij Rozlyn in de kajak iets te enthousiast rondstapte. We spraken af dat we naar hun toe zouden komen. Wij zouden onze Sushi meenemen en Marc beloofde de BBQ aan te steken en kippenpootjes te maken. Paul kon niet wachten; vlees!! Onze voorraad vlees is een beetje op en hij mist het enorm.
We gingen met de dinghy naar hun motorboot en werden op het bovendek getrakteerd op een heerlijk wijntje. Hunter werd als een handtasje naar boven gesjord aan het hengsel op zijn lifejacket. Marc liep gewoon in zijn T-shirt met korte mouwen, ik toverde de wollen handschoenen van Caroline uit mijn zak en liet de drie lagen truien zien. Dat vonden ze hilarisch want hier is het tenslotte hoogzomer! Voor dat ik het wist had hij een mini-heater op het dek geïnstalleerd. Ik schaamde me een beetje maar het was wel erg lekker.

Er kwamen vrienden van Marc en Rozlyn de baai binnen met een grote motorboot, zij zijn echte sportvissers en hadden de hele dag gevist. Er stond een enorme kuip met joekels van zalmen op het achterdek. Zodra ze langszij lagen gingen ze de vis spoelen en fileren. Mijn vegetariërse ogen keken maar weer even de andere kant op. Wij gingen binnen zitten en gezellig eten, Hunter tussen ons in. De witte wijn vloeide rijkelijk. Na het eten wilde Rozlyn een spelletje Moose Farkel doen, een variant van Yahtzee. We hadden enorme lol dus de buren kwamen al zogenaamd klagen over geluidsoverlast hihi. Paul en Marc gingen onderhand in de dinghy om Hunter uit te laten op de oever.
Met een lekker slokje op stapten we uiteindelijk in ons dinghy om daarna snel onze mand in te kruipen.

28 juli 2017 (gastreporter Nicolette)
NORTH ARM GRANITE BAY, VASTE LAND, PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 53.358 n 148 03.801 w)
We werden wat later wakker na ons avondzeilen van gisterenavond. We konden eigenlijk nu pas goed zien waar we geankerd waren. Wederom een schitterende baai. We aten ons vaste ontbijtmenu; de zelfgemaakte yoghurt van Caroline van de Kefircultuur, heerlijk!

Daarna ging het anker er weer uit en vervolgden we onze weg. We zijn op de terugweg naar Whittier. Aanstaande maandagochtend gaat daar mijn trein terug naar het vliegveld van Anchorage. Terug naar de bewoonde wereld. Wat zal ik het allemaal missen; deze fantastische omgeving met een overweldigende hoeveelheid wildlife. Alle beesten die zich hebben laten zien aan ons. Er staat er nog één op mijn lijst; de killer whale, de orka. Wie weet lukt het nog maar het wordt nu wel moeilijk.

We zeilden met een lekkere wind noordoostwaarts. Ik kreeg weer zeilles van Paul; aan het roer en proberen zo veel mogelijk de snelheid in de boot te houden. Scherp letten op zeilen en meters. Ik vind het echt hartstikke leuk om te doen. Het motregende behoorlijk dus ik stond met een dikke jas van Caroline aan en haar wollen wantjes, wantjes in juli!!!

Onderweg riepen we Dan van de zeilboot Prince of Whales op de marifoon op. We hadden hem aan het begin van onze trip ontmoet in Hobo Bay. Paul had een afspraak met hem om hem nog wat informatie te geven. Dan reageerde onmiddellijk, hij had ons echter pas op zaterdag verwacht. We spraken af elkaar in Granite Bay te ontmoeten. We voeren verder in de regen maar dat deerde ons niet. Het is zo heerlijk om weer een dag te zeilen, zoals ik al eerder had geschreven hebben we ook behoorlijke stukken moeten motoren. Een echte zeildag is dan ook meer dan welkom.

In de baai werden we welkom geheten door Dan. Paul ging met de dinghy naar hem toe. Caroline en ik bleven aan boord om nog wat administratie te doen en de weblog te schrijven. En nu gaat er een lekker wit wijntje in onze glaasjes!

27 juli 2017 (gastreporter Nicolette)
EWANS BAY, VASTE LAND, PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 24.029 n 148 09.459 w)
We vertrokken vroeg richting Ewans Bay. Er is daar een stroomversnelling met 3 meter niveau verschil van de lagoon naar de baai wanneer het laagwater is. Toen we de baai binnenkwamen zagen we weer veel zeeotter-mama`s met hun baby's. We ankerden bij de stroomversnelling en daar stond een beer op de kant te loeren of er al vis de stroomversnelling op kwam die hij zou kunnen pakken, helaas het was nog te vroeg, de zalm gaat nog niet stroomopwaarts. Even later kwam beer nummer twee die langere tijd in de struiken bessen bleef eten. Het is duidelijk: Als ze uit hun winterslaap komen voeden ze zich eerst met gras totdat de bessen rijp zijn en die laten ze weer links liggen als de zalm de rivieren opkomt. Zalm is hun favoriete maaltijd om zich vet te mesten voor ze weer in winterslaap gaan. We zitten nu dus in de bessenfase. Deze beer keek ons strak aan, nieuwsgierig. Wie bestudeert hier wie? Toen we het anker erin lieten zakken en hij het geluid van de ankerketting hoorde ging hij op een holletje het bos in.

ankerplek Ewans bay...
We gingen met de dinghy een tochtje maken. Eerst naar de stroomversnelling daar lagen we samen te kijken met een zeehond. De zeehond wachtte tot er iets eetbaars de stroom af kwam in tegenstelling tot wat de beren doen; die wachten wat er stroomopwaarts komt. Aan de rand van de waterval op de rotsen zagen we grote aantallen rode en paarse zeesterren. We vervolgden de tocht in de dinghy door de baai. Om de hoek van een rots zagen we een grijs koppie naar ons koekeloeren. Wat was het; een zeehond of iets anders? Het bleek een familie van rivierotters te zijn; mamma met drie baby's die achter haar aan zwommen. De zeeotters zien we eigenlijk alleen maar met 1 jong die bij haar op de buik ligt. Deze rivierotter had er drie en ze zwommen om haar heen. Ze klommen op de kant en dan zie je de grote staart in tegenstelling tot de veel kleinere staart van de zeeotter. Het voelde dubbel; je wilt ze graag zien en een mooie foto maken maar je wilt ze ook geen stress geven, vooral niet als mama haar kids wil beschermen...

zeeotter met jong...

We voeren weer verder en zagen beer nummer drie op een steile rotswand zich tegoed doen aan de bessen, hij had ons niet echt in de gaten. We voeren verder naar een eilandje met een strandje waar we even onze benen konden strekken. Dat is af en toe hoog nodig; bewegen! Caroline liet me jong zeewier proeven, dat was echt lekker en inderdaad je zou het zo door de sla kunnen doen. Het schijnt enorm gezond te zijn. Na het rondje eiland stapten we weer in de dinghy en voeren weer naar de Giebateau. We aten een heerlijke Japanse pizza aan boord, buiten in de kuip. Na de lunch haalden we het anker weer op voor de volgende bestemming van vandaag.

NOWELL COVE, VASTE LAND, PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 26.345 n 147 56.545 w)
Toen we Ewan Bay uitgingen kwam er langs de heuvel een moeder beer met twee kleintjes naar beneden gehobbeld. Mama zat aan de bessen en de kleintjes rolden wat rond. Vandaag was het duidelijk berendag. De eerste week dat ik aan boord was hadden we geen enkele beer gezien en vandaag zaten we er al op zes!

We gingen onderweg naar Nowell Cove, een baai waar Paul en Caroline op weg van Kodiak naar Whittier om mij op te halen al hadden geankerd. Ze hadden er vissers ontmoet die daar een huisje hadden en ze wilden nog een flesje wijn bij ze brengen omdat ze zulke lekkere vis van ze hadden meegekregen. Vlak voor de baai zat zwarte beer nummer 7 van vandaag op de kant!
Eenmaal in de baai werd duidelijk dat de vissers vertrokken waren, jammer! We aten heerlijk sushi in de kuip en genoten van een wijntje. We lagen in Nowell Cove toch niet helemaal goed, aan lager wal en dat wil niemand, de wind stak op.

CULROSS COVE, CULROSS ISLAND, PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 26.345 n 147 56.545 w)
Na ons heerlijke diner besloten we om 19.15 uur om het anker weer op te halen en zeilden we door naar Culross Cove waar we om 23.30 uur aankwamen. Het laatste uur waren we een beetje aan het instorten zodat we maar weer even de disco aanzetten; wakker blijven! Onderweg waren er nog vele vissersboten actief. Na het ankeren stortten we zo onze mand in, welverdiende rust.

26 juli 2017 (gastreporter Nicolette)
EM'URLUG BAY IN JACKPOT BAY, VASTE LAND, PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 21.636 n 148 12.581 w)
We werden later wakker dan gewoonlijk, pas na achten. Er waren geen beren meer te zien in de baai. Na het ontbijt vertrokken we uit Orca Cove. We waren de baai nog niet uit of Holly de whale watcher riep ons op via de marifoon. Bij haar voor de deur had ze net twee orca`s gespot. Ze gingen zuidwaarts. Helaas niet onze kant op want wij varen richting het noordwesten. We praatten nog wat met Holly over de Humpbacks die wij hadden gezien en we kregen zelfs van haar een serieuze uitnodiging om in hun kamp te komen als whale watcher. Dat is wel een hele gave uitnodiging, wie weet! Paul riep onmiddellijk tegen mij: 'je hebt het nu al koud en daar moet je in een tent`. Dat is helemaal waar ik loop met dikke truien, twee broeken, een muts en handschoenen aan als de zon niet schijnt.

De gesprekken via de marifoon zijn soms hilarisch om te volgen. Gisteren zat ik met stijgende verbazing een gesprek tussen een toeristenboot met sportvissers en de Coast Guard mee te luisteren. De captain van de boot meldde dat hij een gewonde aan boord had en vroeg de Coast Guard om assistentie. De Coast Guard vroeg eerst zijn positie en vroeg kort wat er aan de hand was. Daarna werden er eerst allerlei gegevens van de gewonde uitgevraagd: naam, geboortedatum, adres, zijn verzekering en of hij inwoner van de U.S was. Pas na een kleine 10 minuten ging ze de vitale kenmerken van het slachtoffer uitvragen met het oog op een eventuele shock. Mijn artsenoren klapperden. Het lijkt dus alsof het eerst belangrijk is of iemand verzekerd is en inwoner van de U.S en dan pas hoe erg hij er aan toe is, huhhhh??

We vervolgden onze weg naar Jackpot Bay. Het begon te motregenen, we besloten te ankeren in Em`urlug bay en de rest van de middag een beetje te luieren met boek, filmpje en muziek.
Aan het begin van de avond was het weer droog zodat we ons avondeten lekker in de kuip konden nuttigen.

25 juli 2017 (gastreporter Nicolette)
ORCA COVE IN WHALE BAY, VASTE LAND, PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 13.988 n 148 15.576 w)
We vertrokken uit Crab Bay door de Latouche Passage tussen Latouche Island en Evans Island naar Knight Passage. We gingen noordwest met als einddoel Orca Cove. We voeren langs Evens Island, Flemmings Island , Bainbridge Island en het vaste land. Onderweg zat ik in "De complete gids voor zeezoogdieren" van Cawardine, Hoyt e.a. te lezen omdat ik meer wilde weten over de walvissen en de dolfijnen.

Bij Flemmings Island hadden we een snelheid van 6 knopen met een kleine boeggolf. Opeens zagen we de Dall`s porpoise dolfijnen om ons heen. Paul nam me mee naar de punt van de boot. Eigenlijk durfde ik dat niet maar hij dwong me bijna. En dat was mijn geluk. Het water was zo enorm helder; onder me zag ik de dolfijnen langs schieten en weer boven komen. Ze speelden met de golven en de stroming van de boot. Tot op heden had ik ze van de zijkant gezien maar nu zag ik ze van bovenaf. Het zijn net kleine orka`s met hun zwart witte kleuren. Eerlijk waar; de tranen liepen over mijn wangen en ik moest mezelf weer even knijpen, dit was zo ontzettend mooi! Terug in de kuip zat ik nog helemaal na te genieten.

Dall's Porpoise dolfijnen voor de boeg...
Holly de whale watcher meldde zich op de marifoon. We zaten bij haar in de buurt, 3 mijl verderop, en ze zei dat ze ons had gezien terwijl ze yoga op het strand deed. We vertelden haar hoeveel whales we onderweg hadden gezien. Ze kende de whale met de littekens voor zijn rugvin, zijn naam is Snow. De littekens waren volgens haar veroorzaakt door de schroef van een schip. Holly had nieuws: de dag nadat wij bij haar waren vertrokken was zij getrakteerd op een orkashow voor haar kamp. Er waren 9 orca`s geweest waaronder drie kleintjes. Ooo die hadden we dus gemist, er is nog steeds een kans dat ik ze te zien krijg voor dat ik maandag weer vertrek. Ik hoop het zo!

Wij voeren verder richting Whale Bay. In de Bay was nog een mooie waterval. We kruisten naar binnen en hoopten nog op orka`s en humpback whales maar het bleef rustig. We ankerden in Orca Cove en daar aan de kant in het gras liep een zwarte beer door het gras. We konden hem langere tijd volgen. Het leek alsof er een klein stroompje van een rivier liep waar hij de zalm uit zou kunnen vissen. Terwijl ik dit stukje zat te schrijven riep Caroline me naar buiten omdat er een jonge Bald Eagle bij de kant van het water zat die een nog levende vis naar binnen zat te werken. Naast hem enige kraaien die een graantje wilden meepikken.

Na het avondeten gingen we nog even buiten in de kuip met onze verrekijkers staan om te kijken of er nog beren zouden komen. We hoefden niet lang te wachten; er verscheen een moeder beer met 2 kleintjes! Ze wandelden door het lange gras, de kleintjes speelden even samen. Moeder leek te kijken of de zalm al in het beekje was gearriveerd maar aangezien dat niet het geval was wandelden ze weer met z`n allen de struiken in. Heel even later kwam er een jonge beer in zijn eentje door het water van de baai gelopen. Hij ging proberen een zalm te vangen. De zalmen springen daar wel rond maar dat is voor een beer geen gemakkelijke opgave. Zodra de zalmen het beekje opgaan kunnen de beren ze zo bij de kant oppakken. Dat ging deze beer vanavond net als zijn voorgangers niet lukken. Hij kwam het water weer uit en begon door gras en de struiken te scharrelen op zoek naar eten. Hij had duidelijk honger en ging zich tegoed aan de besjes. We bleven een hele tijd kijken en uiteindelijk verdween ook hij in het struikgewas. Het is hier echt nooit saai. Wat doe ik hier nou de hele dag aan boord? Kijken en er gewoon Zijn, meer is er niet te doen. O ja en natuurlijk grenzeloos genieten....

zwarte beer met jong...

24 juli 2017 (gastreporter Nicolette)
CRAB BAY/NEW CHENEGA VILLAGE, EVENS ISLAND, PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 04.036 n 148 00.239 w)
Vannacht had ik in mijn bed gelegen en nog een keer het krachtige uitademen van een walvis vlak naast de boot gehoord. Het is een geluid dat ik niet snel meer zal vergeten. Dit zijn in deze weken van die momenten dat ik in mijn arm knijp en denk; is het echt waar?

Vanochtend waren we op tijd wakker en bekeken de activiteiten van de vissers in de baai. Vanaf 06.00 a.m. mochten ze weer 12 uur vissen. Ze lagen met een flink aantal boten en het uitzetten en binnenhalen van de netten ging continu door. In de baai lagen ook twee zogenaamde collector schepen. De vissers brengen de net gevangen vis bij hen en er wordt meteen cash met ze afgerekend. Het grote collector schip zorgt er vervolgens voor dat de vis bij de visfabrieken wordt afgeleverd. Netten vol vis worden opgehaald. Als overtuigd vegetariër vind ik het ook moeilijk om naar te kijken.
Na het ontbijt halen we het anker op. Er blijkt een enorme hoeveelheid kelp aan het anker te hangen. Paul moet enige moeite doen met de pikhaak om het los te krijgen. Caroline kijkt enigszins verlekkerd naar de kelp. Ze heeft geleerd dat je het kunt drogen en eten. Zij ziet eigenlijk een heerlijk maaltje weer het water in glijden.

We vervolgen onze reis door Elrington passage tussen Elrington Island en Evens island richting het Noorden. Al snel duiken er langs de kant weer enige Humpback whales op. Er is er een die echt opvalt; zò groot met aan de zijkant en voorzijde van zijn rugvin oude evenwijdig verlopende verwondingen. Even leek het in een flits alsof hij kieuwen had maar dat is onmogelijk. We hadden er een discussie over; oude verwondingen door een schroef van een boot? of de imprint van tanden door een aanval van een orka? In ieder geval is het littekenweefsel. Misschien krijgen we nog de kans het aan Holly de whale watcher te vragen wat het precies was.



eerst zie je een spuiter...
dan de rug...

als laatste de staart...
Op de oever zagen we een grote witte massa liggen. Vanuit de verte leek het op aangespoeld hout of dode bomen. Toen we beter keken zagen we dat het een skelet van een Humpback whale was. Zo gaat dat dus! Holly had ons al verteld dat er vorig jaar vier Humpbacks onverklaard waren overleden en hun lichamen gevonden waren. Het is nogal een lichaam dat daar in ontbinding heeft gelegen, dat zal vast en zeker enorm hebben gestonken.

skelet Humpback whale...
We gingen voor anker in Crab Bay bij een van de weinige dorpjes in de Prince William Sound: Chenega Village. Dit dorp is ontstaan nadat het oorspronkelijke Chenega dorp weggespoeld is door de tsunami van 1964, op deze plek hebben ze een nieuw dorp opgebouwd. We gingen met de dinghy naar het kleine haventje om een wandeling te maken. Er stond een prachtige kleine Russisch-orthodox kerkje dat helaas op slot zat. We konden door de ramen naar binnen gluren het zag er prachtig uit met mozaïekvloeren en schilderingen aan plafond en de wanden. Het dorp bestaat uit cabins en huizen en wordt door natives bewoond. We passeerden een aantal mannen en vroegen naar de internet mogelijkheden. We werden niet onvriendelijk bejegend maar het is ook duidelijk dat ze afstand houden, niet echt een gesprek aan willen gaan.

We liepen verder door het dorp langs het medische centrum. Caroline liep naar binnen om wat te vragen. Ook hier stuitten we weer op dezelfde houding. Vriendelijk maar ook beslist; ze hadden geen tijd voor ons. In het dorp kwam opeens een heel leuk klein bruin hondje naar ons toegelopen en stak de weg over. Het was duidelijk dat ze aandacht wilde. Ze ging onmiddellijk op haar rug liggen en wilde geaaid worden. Ze liep met ons mee op onze wandeling.

We liepen het dorp uit en gingen naar het vliegveld anderhalve kilometer verderop. Onderweg zagen we berenpoep op de weg liggen, het was gelukkig niet vers. We waanden ons veilig met onze beschermster op vier pootjes. Het vliegveld had een heuse start- en landingsbaan, er was alleen niemand aanwezig en ook geen vliegtuig te zien! Het werd ons niet duidelijk. Er zijn veel watervliegtuigtaxi`s en boten. Waar heeft dit dorp nou een echt vliegveld voor nodig?

We liepen terug naar het kleine haventje en hadden nog een gesprek met een iets meer toegankelijke native. Het was een jonge jongen die niet in de village woonde maar die op een van de collector boten werkte die hier nu aan de kade lag. Hij vertelde oorspronkelijk uit het Noorden van Alaska te komen. Zijn oma maakte voor hem nog kleding en schoenen van de huiden van bevers en otters. Hij was een echte Inuït. In zijn dorp van herkomst was het in de winter -50 C en dan speelde hij nog buiten met zijn vriendjes. Sorry maar ik loop nu soms nog met wollen wanten, even het adres van zijn oma vragen!

We gingen terug aan boord nadat we in de haven onze lege flessen weer met water hadden gevuld. We dronken een wijntje/cola in de kuip en gingen lekker lezen. Onderhand bleven de vissersboten maar doorgaan de collector te bevoorraden.......

23 juli 2017 (gastreporter Nicolette)
FOX FARM BAY, ELRINGTON ISLAND, PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (59 58.263 n 148 10.428 w)
Vanochtend werd ik wakker omdat ik heel zachtjes hoorde; "hertjes op het strand". Caroline zat al met een verrekijker in de kuip. Snel mijn mand uit en inderdaad er liepen twee herten heel rustig op het strand. We vertrokken na het ontbijt en zeilden rustig door Montague Street. Aanvankelijk was er goede wind maar op een gegeven moment kregen we stroming tegen zodat we een stuk moesten motoren. Onderhand goed op de uitkijk om de walvissen en orka`s te spotten. We waren een beetje teleurgesteld want we hebben nog geen orka gezien en nog maar een paar humpbackwhales. Bij Danger island en bij de zuidkust van Elrington Island zagen we weer een hele groep zeeleeuwen op de rotsen liggen. Onderweg zagen we vele vogels waaronder zowel de Horned als de Tufted puffins(papegaaienduikers) en de Pigeon Guillemot.

opstijgende Pigeon Guillemot...
Vandaag hadden we onder het varen ook de quiz `raad de plaat`. Paul had nog veel oude muziek en bij het intro moesten we titel en artiest raden. Terug naar de 80ies en de disco tijd! Ik voelde me bijna een cultuurbarbaar zo in de prachtige natuur met de muziek op de achtergrond. We deden de muziek gauw uit toen we de punt van Elrington Island rondden. We waren nu beland op ons verste punt buiten de Prince William Sound bij open oceaan. Het stelde echt niets voor qua swell of golven. Daar zat ik dan met mijn ANWB zeeziekbandjes. Ze doen het zo goed kan ik melden dat bij 10 cm swell je nog gewoon functioneert.

In de eerste baai lagen een aantal vissersboten te wachten totdat ze weer mochten vissen. We wilden bij hun ankeren maar besloten toch nog even door te dobberen en dat was ons geluk van de dag. Want terwijl we langzaam vooruit gingen in een vrij smalle passage zagen we vlak naast ons 2 walvissen naast de rotsen, even later volgden nummer drie en vier. Het lukte Caroline om foto`s te maken ook van de staart als ze dieper onder water doken. Eerst dachten we dat het Minke whales waren maar het bleken toch weer echt Humpbackwhales te zijn.

Humpback whale 'Snow'...

Toen we een paar dagen terug bij Holly de whale watcher waren en haar hadden gemeld dat we er een gespot hadden vroeg ze onmiddellijk of het degene was met twee witte strepen achter zijn rugvin. Deze zat nu in deze groep dus we waren helemaal trots dat we een beetje whalewatchers waren; we hadden `m gezien!

We konden er eigenlijk geen genoeg van krijgen want ze bleven maar bij ons in de buurt rondduiken. Uiteindelijk gingen we de bocht om naar Fox Farm Bay waar ook een aantal vissersboten lagen te wachten voordat ze weer mochten gaan vissen. We werden vriendelijk door ze gedag gezegd, ze meldden dat hun vistijd morgen om 6.00 a.m weer inging voor een bepaalde tijd.

We ankerden achter hun in de baai en onderhand liet Humpback nummer 5 zich aan de ingang van de baai zien. Weer een cadeau deze dag en we hadden geluk dat we de eerste ankerplek niet fijn vonden anders hadden we deze 5 whales nooit ontmoet! Het leert me ook om gewoon geduldig te zijn; het komt allemaal gewoon langs op het juiste moment dus ongeduldig gaan zitten zijn omdat je nog geen orka hebt gezien of te weinig whales is duidelijk niet de goede insteek. Lesje tevreden zijn met wat er is.

22 juli 2017 (gastreporter Nicolette)
HANNING BAY, MONTAGUE ISLAND, PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (59 57.222 n 147 42.612 w)
Vanochtend werden we wakker onder een stralend blauwe lucht, echt geen wolkje te zien. Je valt hier qua weer van het een in het ander. Er was alleen nog niet zo veel wind. In de ochtend zaten we nog wat te praten en dronken we heerlijk buiten koffie en Paul warme chocolademelk. De koffie wordt in de ochtend altijd genuttigd met iets zelf gebakken lekkers. Ik sta versteld wat er allemaal uit deze keuken aan boord komt. Caroline bakt om de zoveel dagen een cake of koek gewoon in de koekenpan. Hele gezonde varianten zonder suiker maar met fruit, jammie!

Na de koffie vertrokken we en ik kreeg vandaag weer zeilles van Paul net als 40 jaar geleden op Loosdrecht. De boot ging van de stuurautomaat af en over op handbediening. Ik mocht dus aan het (stuurwiel)roer. Gek om te merken dat ik onbewust nog steeds stuurde als toen met de helmstok; nu de verkeerde kant op dus, wennen! Ik vond het enig om te doen en Paul is meestal een geduldige leermeester.
Nicolette aan het roer...
Onderweg zagen we weer een paar Dall`s porpoises dolfijnen en diverse vissersboten. De wind nam langzaam aan toe. Van Holly hadden we gehoord dat er in de straat van Montague een rotsformatie is, genaamde the Needle , waar een zeeleeuwen kolonie hun rustplek heeft. We naderden the Needle en het viel op dat het niet bijzonder groot was. Het zat er echter volgepropt met meer dan 40 zeeleeuwen; volwassenen en een hoop kleintjes. De leider, een grote bul, lag nog te relaxen in de zon. Onze komst leidde tot wat gemor van de dames en heren. Verder lijkt het alsof er een soort hiërarchie op de rots is. Ieder heeft zijn eigen plekje en ga vooral niet op mijn stoel zitten want dan volgde er een soort terechtwijzing.

zeeleeuwen op the Needle...


Terwijl ik dit schrijf herken ik het eigen plekjes systeem ook van hier aan boord.(ik hoor nu net dat ik even deze weken op de 'vrouwenkant' mag zitten, naast de keuken) Ieder zijn eigen zitplek, dat schept duidelijkheid en geen gedoe als er iets gedaan moet worden!

Uiteindelijk verhief de bul zich ook om zich er even tegenaan te bemoeien, wat een kolos. Die volwassen beesten kunnen met gemak een kleintje platdrukken. Naast de lage stond een grote hoge rots waar eenzaam op de top een Bald Eagle het zaakje beneden hem rustig zat te bekijken.
We voeren een paar keer langs om al dit moois te kunnen bekijken en fotograferen.

Vervolgens moesten we kruisen richting Hanning Bay van Montague Island. Dit is een van de buitenste ankerplekken van de Prince William Sound voordat je de oceaan, Golf van Alaska, ingaat. Het is rustig dus gelukkig is er weinig swell. Op deze plek zouden we orka pods, Minke whales en Humback whales moeten kunnen zien. Vandaag geen van deze grote beesten gezien, jammer ! Maar we hadden een prachtig vergezicht en zagen van ver de vele gletsjers van het vaste land in de Prince William Sound. Het was nog 26 graden toen we met ons bordje macaroni en een wijntje in de kuip zaten en onderhand stiekem loerden of we orkavinnen voorbij zagen komen.

21 juli 2017 (gastreporter Nicolette)
LITTLE BAY, KNIGHT ISLAND, PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 10.834 n 147 47.454 w)
We werden wakker en zagen dat het een mooie dag zou gaan worden. Daar werd meteen gebruik van gemaakt door nog een wasje te doen in de emmers in de kuip. Na ontbijt en koffie stapten we rond 10 uur in de dinghy om naar het strandje aan de ingang van de baai te gaan waar we gisteravond de tent van de Whale watchers hadden gezien. Zou er iemand zijn? En zo ja, zou diegene wel zin en tijd hebben om ons dingen uit te leggen? Zodra we met de dinghy bij het strandje kwamen kwam er vanuit het kamp een jonge vrouw aangelopen. Nou en of dat we welkom waren! We ontmoetten Holly, ze bleek zeebioloog te zijn en voor vier weken dienst te hebben in het kamp. Ze had al twee weken geen mensen gesproken, we werden enthousiast onthaald.

uitzicht over Knight passage

in het whale station Squire Island...

Tegen de bomen stond een provisorische keukentent inclusief houtkachel. We werden onmiddellijk uitgenodigd voor de koffie en de thee. Holly vertelde dat er op deze plek al 37 jaar een whale watchers punt zat dat elk jaar wordt opgebouwd in juni en eind september weer wordt afgebroken. Olga is de zeebiologe die dit project heeft opgezet en alle 400 walvissen in kaart heeft gebracht en ze bij naam kent. Zij zou echter pas weer rond 25 juli naar het kamp komen. Holly gaf aan dat ze dit jaar tot nu toe minder Humpback whales had gezien. Naar de reden kon zij ook alleen maar raden. Vorig jaar waren er in dit gebied vier dode Humpback whales aangetroffen zonder enige verwondingen. De U.S Army heeft in dit gebied sonarproeven gedaan en dat zou mogelijk een hoop schade kunnen hebben veroorzaakt aan de hersenen van de whales.

We hadden natuurlijk een hoop vragen aan haar. Ze vertelde dat de walvissen zo slim zijn en een ijzeren geheugen hebben voor geluiden. Het team had ooit een onderzoek gedaan waarbij ze van een jong mannetje een soort huidbiopt moesten nemen. Ze gingen met hun motorboot op pad en het lukte om een huidbiopt te nemen. Geen leuke klus en voor de walvis natuurlijk traumatisch. Olga kende het mannetje al jaren, hij naderde haar en de boot altijd zonder probleem. Na dit voorval was het afgelopen, ze hebben hem een aantal jaar niet gezien. Pas toen de boot een nieuwe motor kreeg, en dus een ander geluid liet hij zich weer zien!

We hingen aan de lippen van Holly. Ik stelde haar de vraag van de tuberculose; was dat waar? Ze beaamde het maar had ook werkelijk geen idee hoe de walvissen aan de tuberculose komen. Dat blijft bijzonder want bij mensen wordt het overgedragen via aanhoesten / de lucht. Terwijl ze zat te vertellen...

Goedemorgen Nederland!!
Het is inmiddels zaterdag en het is weer rustig in de baai. Ik zat gisterenavond dit stuk op de computer te schrijven en er was golfslag en ik werd opeens hartstikke katterig behhhhhh......dus ik moest naar buiten en heb nu braaf voor het eerst mijn ANWB antikotsbandjes om mijn polsen en werd gisteravond naar bed gedirigeerd door Paul en Caroline, met een kots emmertje! Dus nu weer verder met het verhaal van gisteren, het is nu weer rustig in de baai.

Terwijl Holly zat te vertellen hield ze haar ogen constant op de baai, op enige afstand lieten zicht twee dolfijnen zien; Dall`s porpoises. Er zou achter haar tent een primitieve trail lopen naar een hoog punt waar je een mooi uitzicht zou hebben. Holly ging met ons mee en legde onderweg van alles uit. De bessen voor de beren waren inderdaad nog lang niet rijp, ze liet het ons zien. Verder zagen we hele mooie kleine orchideeën; de White bog orchid. Door de vele regen was het meer dan gewoon drassig. Ik zakte met een been in een veenachtig gat en haalde een halve natte broekspijp. De klim naar de top zou echt klimmen worden en dat langs een modderig traject deed ons besluiten dat toch maar niet te doen.

onderweg...

white bog orchid
Terug op het strand bij het kamp zaten we nog een tijd te praten. Holly is puur wetenschapper maar kijkt ook nog op een heel andere manier, dat was zo mooi want voor mij ook herkenbaar. Ze gaf aan dat walvissen er zijn om ons iets te vertellen, duidelijk te maken. Ze vertelde dat ze een boek aan het schrijven was dat ging over de meer spirituele kijk op het leven en het feit dat alles is opgebouwd uit energie en we EEN zijn met alles om ons heen. Wauw!

We besloten Holly uit te nodigen voor een lunch aan boord. Zij was ook zo geinteresseerd in de plekken die Paul en Caroline hadden bezocht, het bleek dat ze op diverse plekken was geweest waar zij ook waren geweest; Fiji en Argentinië. Ze heeft een bijzondere band met Fiji en wil daar een centrum op gaan zetten om de lokale tradities te behouden en de traditionele manieren van healen, interessant!

Inmiddels was het al kwart voor vijf, hahaa time flies when you`re having fun en je zo een klik met iemand hebt dat de tijd door je vingers loopt. Nadat we met Holly naar de waterval waren gevaren met de dinghy zodat ze haar watercontainers kon vullen haalden wij het anker op en zette Holly weer af bij haar kamp. We werden door haar uitgezwaaid toen we de zeilen hesen. Het voelde alsof we haar misschien ooit nog wel eens ergens zouden gaan ontmoeten.

Al vol van deze mooie dag met volop zon en prachtige verhalen gingen we onderweg om de 9 mijl te zeilen naar Little Bay van Knight Island om daar voor anker te gaan. Vlak voor de baai werden we getrakteerd op een hele groep dolfijnen dichtbij de boot; weer de Dall`s Porpoises, een wat kleinere zwart-witte dolfijn met een witte punt op hun vin. Ik vond het zo gaaf om ze zo dichtbij te zien en bedankte in mijn hart al voor deze mooie dag. Ik kneep Paul zijn schouder fijn toen er heel dichtbij nog een Humpbackwhale omhoog kwam. Langzaam ging hij door het midden van Montague Street en hij liet ons zijn enorme rug zien en het geluid van het spuiten was heel dichtbij. Jemig, wat een dag! Er zijn constant springende zalmen om ons heen. Soms heb je het idee dat je er zo een kunt vangen met je blote handen of dat ze bij je aan boord springen. Alle indrukken zijn voor mij als onervaren opstapper soms zo veel. Even in mijn eigen arm knijpen dat dit allemaal echt gebeurd!

En wat was nou het toetje van de dag, alsof het allemaal nog niet genoeg was..........toen ik naar buiten moest vanwege mijn katterigheid zat ik rustig met Paul in de kuip toen hij opeens zei ` Snel; Een zwarte beer op het strand! ` Ook dat nog.....we hadden vandaag al zo veel cadeaus gehad. De zwarte beer liep langzaam naar het water en weer terug naar de bosjes, kwam even terug naar de plek waar de beek in de baai komt. Kwam hij checken of er al zalmen waren? Deze zijn er nog niet, hij verdween weer in de bosjes. Op afstand door de verrekijker leek hij klein maar toen bleek dat we op afstand van 900 meter lagen realiseerde ik me dat het toch echt wel een gigantisch beest moet zijn.
Het was een superdag, het zicht was zo helder en de zon lekker warm. Ik realiseer me enorm wat een geluksvogel ik ben dat ik mee mag met de Giebateau!

20 juli 2017 (gastreporter Nicolette)
SQUIRE ISLAND, PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 14.375 n 147 56.680 w)
Vanochtend werden we wakker na nog een nacht met flinke regen en wind. Het motregende nog. Gisteren hadden we de was in de emmers gedaan en deze spoelden we uit en hingen we buiten aan de railing te drogen.

Vanochtend was qua persoonlijke hygiëne een hoogtepunt want we mochten douchen. Voor mij weer een ervaring. Douchen gebeurt middels een colafles van 2,25 liter gevuld met warm water en kleine gaatjes in de dop. Dit wordt zo gedaan omdat het waterdruksysteem in de boot anders te veel water verbruikt. Heerlijk om na een week even mijn haren te kunnen wassen. Voor Paul en Caroline allemaal doodnormaal, voor mij nieuw.

Nadat we alle drie hadden gedoucht namen we een lekker kopje koffie en besloten te vertrekken. Bye bye bear cove. Ik heb weinig van je kunnen genieten, het weer was gisteren te slecht. We gingen verder zuidwaarts door Knight Passage langs Knight Island. Hier zouden we mogelijk orka`s en walvissen kunnen spotten. Dit is iets wat met absolute stip op één op mijn lijst staat. Ik wil zo graag life deze beesten zien! Ongelooflijk maar mijn wens werd ingewilligd. We zagen op grote afstand een zogenaamde spuiter langs de kant. Grote kans dat er een Humpback whale zat. Verrekijker continu aan de ogen en ik zat met een bonzend hart. Zou het echt gaan lukken? Hij liet zich verschillende keren zien en wij veranderden voorzichtig onze koers richting walvis. Op een gegeven moment was hij op ongeveer 20 meter van de boot en kon je zijn brede rug en rugvin zo duidelijk zien. Wat een geluid dat spuiten! Waar zijn de mondkapjes (Het verhaal van de TBC) Een walvis zo dichtbij, ontroerend mooi. Caroline maakte foto`s maar vond ze niet mooi genoeg, je moet echt geluk hebben met een shot op het juiste moment.

De dag, zeg maar mijn reis kon niet meer stuk! Het weer klaarde meer en meer op. Voor ons lag nog het gebied met regen maar van achteren werden we ingehaald door de opklaringen en voorzichtig een zonnetje. Achter ons hadden we een prachtig panorama op de gletsjers in de buurt van Valdez.
Ons doel van vandaag was Squire Island. Er is daar een baai waar aan de zuidkant bij de ingang van de baai op het strand een kamp zou zijn van de whale watchers van the North Gulf Coast Oceanic Society. Bij het binnenvaren van de baai zagen we een klein tentje aan de rand van het strand staan en er lag een kano. Morgen gaan we kijken of er iemand is die ons meer kan vertellen.

We ankerden op een prachtige plek en hadden uitzicht op Knight Passage. We dronken een borreltje in de kuip en loerden naar mogelijk meer spuiters om zo walvissen te spotten. Deze ene ontmoeting smaakt namelijk absoluut naar meer...!

19 juli 2017 (gastreporter Nicolette)
BEAR COVE IN HERRING BAY, KNIGHT ISLAND, PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 27.622 n 147 41.861 w)
De hele nacht was er windkracht 6 en regen. We wisten dat dit weer de hele dag zou duren dus gisteravond hadden we al besloten om vandaag op deze plek te blijven liggen. Het werd een echte binnen dag, het was ook maar 12 graden. Er was dan ook geen echte lokroep om zelfs maar buiten te gaan zitten. In de ochtend lazen we onze boeken en zaten we te kletsen. In de middag keken we op de laptop een schitterende film; `Into the wild` Het is het waargebeurde verhaal over een Amerikaanse jongen die opgroeit in een gezin waar veel strijd en ruzie is. Zijn ouders zijn zeer materialistisch. Hij wil wat anders met zijn leven. Nadat hij van high school komt vertrekt hij zonder afscheid te nemen van zijn familie en zwerft met zijn rugzak door Amerika. Zijn doel is om in Alaska in de bush te leven. De beelden van Alaska zijn prachtig, het leven 'into the wild' is Spartaans en keihard en het loopt niet goed af. Guess what; er liep natuurlijk ook een beer door het beeld, heb ik er vandaag toch nog een gezien! Deze film linkt erg aan de verhalen van locals die we hebben gehoord.

Vlak voor we vertrokken dronken we in een buitenwijk van Anchorage een wijntje bij Marc en Roz. Zij liggen met hun boot in de haven van Whittiër. Ze vertelden dat er regelmatig beren bij hun in de straat en in de tuin zijn. Ook was hun voortuin een winter geleden kraamkamer voor een Moose (eland) en haar twee baby's. En Moose zijn ook niet echt lieverdjes, ze vallen mensen aan en veroorzaken ernstige verkeersongelukken omdat ze zo op de weg staan.

Het meest waanzinnige 'into the wild' verhaal kwam echter van Ed en Elaine. We waren voor vertrek ook even bij hun langs geweest. Paul en Caroline kende Elaine van hun periode in Adak waar zij havenmeester en parkranger was. Ze woont nu met haar man in Anchorage. Zij hebben een cabin ergens in the bush, alleen met watervliegtuig en sneeuwscooter te bereiken. Ze kwamen daar op een dag aan samen met een vriend en hun hond Max nadat ze er twee maanden niet waren geweest in de winter. Elaine, hun vriend en Max waren er iets eerder en hadden ieder een geweer, Ed had achterstand en was ongewapend. Elaine opende de deur van de cabin en IN hun cabin had zich een grizzly beer verschanst. Elaine gooide de deur dicht en gebaarde naar Ed die verderop het pad stond dat er iets uit de ramen zou komen. De grizzly kwam aan de zijkant naar buiten. Max, hun hond, ging in de aanval. De beer liep op Ed af die niets bij zich had. Max zat hem op de hielen, hoe dapper! De beer draaide om en werd opgejaagd door Max. Hij draaide zich echter opnieuw om en kwam weer richting Ed lopen. Max ging in de aanval en de beer draaide om en kwam met Max onder de cabin terecht. Ze kwamen er onder vandaan maar nu zat de beer achter Max aan. Beren hebben enorme kracht en kunnen 50 km per uur lopen. De beer kwam weer op Ed af. Ed en Elaine zijn beiden parkrangers en weten helaas uit eigen ervaring dat als een beer twee maal is gekomen hij de derde keer vaak toeslaat. Je moet dan echt iets doen!!! Ed was ongewapend en Elaine stond op grote afstand, de beer was niet echt geimponeerd door Max. Het lukte haar om de beer neer te schieten en daarmee Max en Ed te redden.

Toen ze daarna in de cabin gingen kijken was deze behoorlijk verwoest en totaal ondergepiest en gepoept. De beer had zich er als God in Frankrijk gevoeld want hij had hun totale voorraad voedsel opgegeten en zelfs in hun bed gelegen. Maar het meest bijzondere en ook wel lachwekkende was dat hij een hele tree honingcupjes mee naar boven naar het bed had gesleept en deze met microchirurgische precisie een voor een met een nagel had opengepeuterd en leeggelikt. Keurig leeggelikte honingcupjes in hun bed haha!

Er zijn veel verhalen over aanvallen van beren zoals ik al eerder beschreef. De conducteur van de trein waar ik in reed vanaf Talkeetna vertelde dat hij een cabin in the bush heeft en zijn dochter in de nacht toen ze klein was een keer riep dat er een beer in haar slaapkamer was. Hij en zijn vrouw dachten dat ze een nachtmerrie had en zeiden tegen haar toen ze in hun slaapkamer verscheen: nee joh je hebt gedroomd, ga maar weer lekker slapen... Niet dus, er was echt een beer door het raam gekomen! Fijn dat ik deze beer van vandaag veilig op een laptopschermpje kon bekijken.
Welterusten, slaap lekker na al deze berenverhalen!

18 juli 2017 (gastreporter Nicolette)
BEAR COVE IN HERRING BAY, KNIGHT ISLAND, PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 27.622 n 147 41.861 w)
Vanochtend werden we vroeg wakker en haalden we na het ontbijt om half negen het anker op. We moesten vroeg weg omdat we dan stroom mee hadden de Passage uit. Vandaag zou er meer wind komen dus we hoopten dat we nu echt een dagje goed konden zeilen. We gingen zuidwaarts Esther Passage uit. Deze passage en Wells Passage zijn in dit gebied de enige twee verbindingen waardoor de zalmen de rivieren kunnen bereiken. In deze tijd van het jaar is het daar dus druk, niet alleen met de zalmen maar dit zijn ook de plekken waar door de vissersboten wordt gevist. Als je zalm uit Alaska op je bord krijgt dan weet je dat het nog echt wilde zalm is en geen gekweekte zalm zoals uit buurland Canada. Alaska heeft geleerd van het vissen op King`s crab, deze hebben ze door overbevissing zowat uitgeroeid. Het vissen op zalmen is in Alaska gebonden aan strenge regels. Op verschillende plekken worden de vissen geteld die de rivieren op gaan, afhankelijk van de tellingen mag er wel of niet gevist worden.

In Esther Passage lagen verschillende vissersboten. Wij zeilden er tussendoor en opeens kwam de Rumple Minze, een van de vissersboten, in volle vaart op ons af. Hij kwam even langszij liggen en vroeg of we vis wilden. Vervolgens gooide hij een joekel van een rode zalm naar ons over. Wat ontzettend aardig en gewoon zo maar uit het niets. Voor mij hoeft het niet, ik ben vegetariër, maar voor Paul en Caroline was dit zo maar een welkom maaltje. Caroline deed haar bloemetjesschort voor en op het achterdek ging ze professioneel de vis fileren. Ik wilde dat allemaal niet zien, dierenleed, sorry!

Vandaag konden we inderdaad echt zeilen, weliswaar in de regen en met weinig zicht vanwege de mist maar er werd tenminste echt gezeild. Via de Wells Passage kwamen we in de Lone Passage en voeren tussen Lone Island en Perry Island door. We komen nu langzaamaan in het gebied van de walvissen en de orka`s. Met de verrekijker waren we op zoek naar orkavinnen en eventuele spuiters van walvissen. Er was te veel mist en regen (het is zomer! hihi) dus de eventuele spuiters waren niet te zien.

Vandaag dus nog geen walvissen of orka`s gespot maar we zagen wel enkele puffins (papegaaienduikers). Bij Knight Island gingen we Herring Bay in op weg naar een ankerplek in Bear Cove. Dat was een uitdaging want er liggen daar onderwater veel rotsen dus risico voor bootschade. Het ging goed en om 5 uur ging het anker er na 35 mijl in. We aten een heerlijke maaltijd met een wijntje.

Wat heb ik vandaag geleerd? In een van de boeken aan boord las ik dat sommige walvissen tuberculose hebben en dat je als je in de buurt van een spuitende walvis bent niet deze lucht moet inademen. Nog nooit van gehoord, ik heb nieuws voor mijn infectieziekten arts collega`s. Heb ik toch geen mondkapjes meegenomen......!

17 juli 2017 (gastreporter Nicolette)
FISHERMAN'S ANCHORAGE IN ESTHER PASSAGE, PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 55.752 n 148 01.911 w)
Vanochtend werden we wakker en was er eerst een ontbijt met berenoverleg in de kuip. Op het programma stond een wandeling op de Coghill Lake trail. In de handboeken hadden we gelezen dat er veel beren op deze trail zouden zijn. Gisterenavond op onze dinghy trip constateerden we dat er nog niet veel zalm op de rivier zat en er waren nog niet veel bramen rijp. Met andere woorden; er was nog niet veel berenvoedsel aanwezig. Dat maakt het risico voor een berenaanval iets groter en er waren de laatste tijd meerdere berenaanvallen geweest in Alaska. De trail gaat bijna niet door open gebied maar alleen over kleine bospaadjes waar je recht tegenover elkaar kunt komen te staan. Was het ons dat waard? We willen dolgraag beren zien maar wel op een veilige plek en manier. Eigenlijk hadden we alle drie er een niet zo fijn gevoel bij dus besloten in onze vergadering om niet te gaan wandelen.

Het was een stuk kouder geworden; 6 C. Daarbij was er een laaghangende bewolking. De watertemperatuur was hier 9 graden, toen we startten in Whittiër was deze nog 15 graden! We wilden een stuk verder het College Fjord in om dichtbij de Harvard gletsjer te kunnen komen. Het is een van de meest brede gletsjers van Alaska; 1,3 mijl breed. Gisteren hadden we `m helemaal tot de top in het volle zonlicht kunnen zien met de meest waanzinnige kleur gletsjerblauw. Maar dat was op 14 mijl afstand en we wilden vandaag dichterbij komen. We kleedden ons dus dik aan en haalden het anker op.

dik aangekleed...

In het fjord was de kleur van het water melkachtig blauw. Dat komt door het smeltende ijs met zand en gruis van de gletsjer. Er dreven grote ijsschotsen over een brede baan. Deze schotsen zijn soms doorzichtig, wit of er liggen complete brokken steen en zand op. De temperatuur was te laag om ze snel te laten smelten. Dit werd dus een uitdaging. Er was niet bijster veel wind zodat we langzaam het fjord inkruisten. Na 6 mijl moesten we helaas omkeren omdat de drijvende ijsschotsen te veel risico waren voor schade aan de boot. We draaiden om en zeilden voor de wind het fjord uit. In het Fjord waren weinig zeehondjes en zeeotters te zien, een maal weer in Port Wells kregen we ze weer te zien.

ijsschots in College fjord...
Onder het varen halen Paul en ik veel oude familieverhalen op en dat is bijzonder en gezellig. Onze moeders waren zussen, als kinderen hadden we regelmatig contact maar de laatste 35 jaar werd dat door allerlei omstandigheden sporadisch. Onze oma had voor al haar kleinkinderen een zeilboot gekocht die op Loosdrecht lag. Als puber heb ik dus van Paul leren zeilen en zie nu; ik mag op herhalingsles! Leuk om elkaar weer te leren kennen, en tegelijkertijd ook heel vertrouwd. Het is echt bijzonder om hem samen met Caroline te zien en een beetje van hun leven aan boord te mogen delen. Ze zijn een waanzinnig goed geolied team, ieder heeft zijn vaste taken, plekken en rituelen en dat is voor hun helemaal duidelijk. Voor mij is het soms lastig want ik voel me dan overbodig en dan daarbij ben ik soms ook nog eens een enorme kluns; Paul roept dan steevast Landrot!!!. Ik krijg keer op keer de opdracht dat ik moet genieten. En die is makkelijk uit te voeren, dat doe ik met volle teugen!

Dus al genietend gingen we verder door Port Wells om uiteindelijk te kunnen gaan ankeren bij Fisherman`s Anchorage in de Esther Passage. vlak voor ons ankerpunt zag Caroline een zwarte beer de heuvel af komen sjokken. Hij was mogelijk op weg naar het water. Dit zou een kans zijn om er een van dichtbij te kunnen zien. Toen we hadden geankerd bleven we met onze verrekijkers loeren of hij zich aan ons wilde laten zien. Dat is vandaag weer niet gelukt. We besloten om even te gaan lezen en ondertussen toverde Caroline weer een heerlijke maaltijd op tafel.

16 juli 2017 (gastreporter Nicolette)
COGHILL RIVER, PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (61 04.142 n 147 56.507 w)
Vanochtend werd ik vroeg wakker en Caroline zat al in de kuip met de verrekijker. De hele zeehonden familie lag te slapen op een grote steen vlak voor de kust. Mama en papa met 2 kleintjes. De afstand was net te groot om een goede foto te maken dus we stapten in de dinghy om dichterbij ze te kunnen komen. Eén kleintje lag op zijn rug in een soort halve cirkel gevouwen met zijn flappertjes omhoog. Het is ongelooflijk dat we zo dichtbij konden naderen. Maar opeens gaf papa het sein en ploeps vertrokken ze allemaal van hun rotsje af.

Harbor seals...


We ontbeten en dronken nog een koffie in de kuip. Nadat we Whittiër verlaten hebben valt het Paul en Caroline op dat we nu veel meer last hebben van muggen en zandvliegen en dat als we in de kuip zitten we nu DEET /skin so soft gebruiken en wierook moeten branden om de muggen te verjagen. Ook dit is voor Paul en Caroline nieuw.

Na de koffie gingen we nogmaals met de dinghy naar de kant omdat we een wandeling wilden maken. Hoogste tijd om de benen even goed te strekken. Paul ging voorop met de bearbanger, een speciaal vuurwerk om beren te verjagen zonder ze te verwonden, en de bearspray. Hij is tenslotte de man in huis en moet nu twee vrouwen beschermen, hij heeft het er maar druk mee! We deden een wandeling uphill door een veengebied. Blij dat ik de Xtratuff Alaska boots had aangeschaft want je zakte soms een heel eind in de modder. We kwamen langs een meertje waar in het voorjaar Canadese ganzen broeden maar deze waren al vertrokken.

Door een prachtig landschap met kleine vennetjes liepen we bijna naar de andere kant en de volgende baai. Er bloeiden prachtige planten; onder andere de White bog orchid, Larkspurleaf monkshood en de Beachhead iris.

Beach head Iris...
Larkpurleaf monkshood

Onderhand klapten we hard in onze handen om de beren te waarschuwen dat we er aan kwamen. Ik moet zeggen; ik blijf dit toch wel spannend vinden vooral na alle verhalen die je her en der hoort. We zochten de oude graniet mijn waarvan nog steeds resten aanwezig zouden moeten zijn maar deze hebben we niet kunnen vinden. Het werd al behoorlijk warm dus we besloten terug te gaan naar de boot. Met de dinghy gingen we nog even langszij bij Dan van de Prince of Whales om afscheid te nemen.

In de kuip aten we een heerlijke lunch waarna het anker werd opgehaald en we vertrokken. Er was helaas weer erg weinig wind zodat we moesten motoren. Frustrerend voor ons allemaal. Vanaf dinsdag wordt er meer wind verwacht, het is voor nu niet anders.

We voeren verder noordoostwaarts door Port Wells naar het College Fjord, waar we onderweg ijsschotsen zagen drijven. De vraag was of we nog een ijsschotsje voor de witte wijn konden scoren, het was te veel werk dus we lieten het maar. Gisteren was er van een andere boot een melding dat er orka`s in de buurt zouden zijn, vandaag lieten ze zich niet aan ons zien. Wel weer vele zeehonden en letterlijk hele veldjes zeeotters met jongen op de buik. Alsof ze met z`n allen aan het verhuizen zijn naar een andere plek.

uitzicht over port Wells...
In het college Fjord gingen we voor anker en gingen we na het avondeten nog even met de dinghy de Coghill river op omdat dit een plek is waar de zalmen de rivier op zwemmen en er een grote kans was dat we beren zouden kunnen gaan zien die op zalm aan het vissen waren. We hadden een behoorlijk eind stroomopwaarts gevaren maar geen beer gespot. Wel een prachtig veld dwarf fireweed langs de oever, er is hier altijd iets moois te ontdekken. Het werd kouder en we besloten de warme kajuit op te gaan zoeken.

15 juli 2017 (gastreporter Nicolette)
BETTLES BAY,  PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 57.301 n 148 18.707 w)
Caroline maakt zelf de yoghurt met een Kefir plantje. Dat jongt elke dag aan en geeft ons een heerlijk ontbijt; verse yoghurt met van alles erin. We aten het in de kuip. Er was geen zon en helaas ook te weinig wind. We vertrokken op de motor verder noordoostwaarts door Port Wells naar Bettles Bay. Onderweg waren er weer vele zeeotters en zeehondjes. Bij Bettles Bay wilden we eigenlijk de lagoon in maar het was laagwater en daardoor te ondiep om er met de Giebateau doorheen te varen.

Bettles bay...

We besloten dan ook maar gewoon in de baai te ankeren en hadden daar een prachtig uitzicht op een van de gletsjers; het meest heldere diep gletsjerblauw kwam ons tegemoet. We gingen met de dinghy naar de kant in de lagoon om een wandeling te kunnen maken. Toen we de bocht omkwamen in de lagoon lag er een andere zeilboot waar we even een kletspraatje gingen maken. Hij bleek van Dan te zijn, een Alaskaan, die ons onder andere vertelde dat in de volgende baai, Hobo Bay, zeehonden met kleintjes te vinden zijn.

Wij wilden wandelen en ondernamen een poging daartoe, er was echter niet een duidelijk pad en dat maakte het lastig en te veel glibberen over de natte stenen. We besloten eieren voor ons geld te kiezen en terug te gaan naar de boot. Dan kwam nog even bij ons langs met zijn dinghy en bracht verpakte worstjes van rendiervlees voor ons mee. Nadat we thee met hem hadden gedronken haalden we het anker op en besloten te vertrekken.

HOBO BAY, PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 53.394 n 148 18.392 w)
We motorden naar Hobo Bay en Dan had niets te veel gezegd. Er zat een zeehonden mama met twee kleintjes, zo schattig! We konden ons avondeten nog lekker buiten eten in de kuip. Hierna gingen we nog even met de dinghy door de baai cruisen. Het stikte er van de zalmen, echt groot. Ze zaten in scholen samen en sprongen om de haverklap uit het water. Je zou geen eens een hengel nodig hebben, ze springen bijna spontaan in de dinghy. De zeehonden waren erg nieuwsgierig en bekeken ons met hun koppie boven water van een afstandje. De zeeotters met hun kleintjes peddelden ook nog langs.
In Hobo Bay kun je goed zien wat de Tsunami van 1964 hier heeft aangericht. Wat wij in Nederland soms als drijfhout op de stranden vinden staat hier gewoon rechtop als complete boom of ligt compleet op de kant, uitgebeten door het zoute water. Het heeft iets kunstzinnigs al die stukken wit gebleekt hout midden in een oase van groen.

Met de dinghy konden we tot bijna bij de stroomversnelling komen die uit drie niveaus bestond. Het is een plek waar je beren zou kunnen verwachten maar de zalmen lijken nog niet de rivier op te gaan, ze zwemmen hier nog vrolijk in de baai rond. Geen berendinershow dus voor ons.

14 juli 2017 (gastreporter Nicolette)
HUMMER BAY, PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 53.394 n 148 18.392 w)
Vanochtend wakker geworden en de kajuit was versierd met ballonnen. Er stond een geweldige cadeautas op me te wachten, wat een verrassing! Verwend met mooie boeken, een zonnehoed uit Japan en heerlijke warme schapenvellen boots uit Alaska! Wat een bijzondere plek om jarig te zijn. Buiten was het bijna windstil en bewolkt, er was een beetje motregen. Caroline had ook nog een heerlijke verjaardagstaart gemaakt, compleet met een kaarsje. Geruststellend dat ik vandaag volgens het kaarsje pas vier jaar ben geworden!

Na de koffie met taart gingen we van start. We zeilden, of moet ik zeggen dobberden, noordoostwaarts heel langzaam Blackstone Bay uit. Via Port Wells kwamen we na 7,5 uur aan in Hummer Bay. Slechts een afstand van 21 mijl dus het was volgens Paul rondtutten wat we vandaag deden.

Maakt voor mij allemaal niets niet uit want vandaag was het zeeotter dag. Verschillende mama's dreven heerlijk op hun rug met hun baby op de buik vlakbij ons in de buurt. Ze hoorden de zeilboot niet aankomen dus bleven ze lang boven water. Als ze ons in de gaten kregen zag je ze even kijken met hun koppie omhoog en opeens namen ze hun jong mee onder water. Lekker ronddrijven bij mama op de buik, het is een koddig gezicht. De verrekijker gaf zicht op enige Bald Eagles die aan de kant hoog in de bomen zaten. Helaas heb ik ze nog niet van dichtbij zien vliegen, ze hebben een spanwijdte van 2 meter.

We ankerden op een prachtige plek in Hummer Bay. Het was 13 graden Celsius, de kachel brandde binnen en we gingen in de kajuit nogmaals van een heerlijke verjaardagsdis genieten met een speciaal wijntje gemaakt van fruit uit eigen tuin van Jeanne, een kennis van Paul en Caroline uit East Arm Uganik Bay. De natuur en verder niets, complete stilte. Waar vind je dat nog ?

13 juli 2017 (gastreporter Nicolette)
BLACKSTONE BAY, OOSTKUST KENAI PENINSULA IN PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 40.997 n 148 40.838 w)
Vanochtend werden we wakker en namen Caroline en ik voor de laatste keer een warme douche bij het havengebouw. Nog even lekker haren wassen! Om 10 uur vertrek uit de haven van Whittiër. Paul en Caroline hadden een paar jaar niet meer in een haven gelegen, hadden altijd buitengaats geankerd. Dit leverde een kleine uitdaging op want we moesten met een pittig windje de haven uit, en dat betekende dat in een keer de lijnen goed moesten worden losgegooid. Beetje stress van Caroline hier en daar; er bleef een lijn aan de kikker hangen zodat we deze nog weer moesten oppikken. Mannen en vrouwen met boten in sluizen, de communicatie, ik hoef niets meer te zeggen, toch?

Met een lekker windje voeren we de Pass Canal uit. Voor mij was dit mijn eerste ervaring qua zeilen op deze boot. Het doel van vandaag was om de Blackstone gletsjer te gaan zien, deze bevindt zich aan het einde van Blackstone Bay. Voor Paul en Caroline is wildlife de gewoonste zaak van de wereld. Voor mij is alles een avontuur en een enorme belevenis. Zijn er echter nog dingen waar deze twee mee kunnen worden verrast? Ja zeker! Er leek een boomstronk langs te drijven, het bleek een zeeotter te zijn met haar jong op de buik. Maar wat was het bijzondere; de zeeotter was compleet wit! Wat was dat? Een bijzonder soort? een albino? We moeten het nog opzoeken op Google. In ieder geval voor iedereen een verrassing, deze variant.

witte zeeotter met jong...
Aan het eind van de baai wachtte de imposante Blackstone gletsjer (60 39.602 n 148 42.432). Hij diende zich al aan door de enorme klappen die klonken, alsof het donderde en bliksemde. Het is het ijs dat loskomt en met een geweldige klap in het water stort. We laveerden tussen de ijsschotsen door met onze blik op de gletsjer; een muur van wit en het meest heldere blauw dat je kunt bedenken. Alsof stukken Aquamarijn mineraal onder de sneeuw naar boven piepten. Op de ijsschotsen onder aan de gletsjer lagen een paar zeehondjes te genieten van het zonnetje. Caroline ging met een emmer aan de slag om een ijsschotsje naar binnen te halen. Een mogelijkheid om heel decadent witte wijn met gletsjerijs te drinken. Zou niet misstaan in een reclame!

op achtergrond Blackstone gletsjer...

idem...

hoezo blauw ijs...

Harbor seal op ijsschots...
We dobberden rond en genoten van deze spectaculaire omgeving en zochten uiteindelijk een mooie ankerplek om de nacht door te brengen. Morgen ben ik jarig en we vieren vanavond al mijn verjaardag met een heerlijke sukiaki; een Japanse soyafondue.

sukiaki eten...

Als gast word ik hier aan boord enorm verwend. Doordat Paul en Caroline over de hele wereld hebben gezeild hebben ze van een heleboel plekken allemaal lekkere dingen en recepten meegenomen. Ik laat me verrassen. Yammie.......wat een heerlijk begin van een nieuw levensjaar!

Tot en met zondag 30 juli wordt deze blog geschreven door onze gastreporter Nicolette!

12 juli 2017
WHITTIER, OOSTKUST KENAI PENINSULA IN PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 46.600 n 148 42.555 w)
Terwijl we een was draaiden bij de wasserette keken we op internet en skypten met mijn ouders. Vervolgens reden we naar Anchorage waar we nog wat winkels bezochten. Rond vier uur waren we bij het vliegveld waar we de auto in leverden en waar Mark ons kwam ophalen. Met Mark reden we naar zijn huis in Anchorage waar we ook zijn vrouw Roslyn ontmoetten. We zaten buiten op hun dakterras gezellig te praten. Op een gegeven moment kregen we het over hun hond Hunter en dat de hond jassen en schoenen had voor in de winter. We vroegen of ze Hunter een modeshow konden laten doen en zo kregen we Hunter met vacht en laarsjes aan!



Rond acht reden we met Mark mee terug naar Whittiër. Onderweg zagen we Dall sheep's (witte berg schapen) op de rotsen lopen en een zwarte beer in één van de kreekjes. Helaas was er geen mogelijkheid om op de highway te stoppen. Rond half tien waren we terug in de haven in Whittiër waar we Mark gedag zeiden. Hij ging naar zijn eigen boot en wij naar de Giebateau waar we onze bedden opzochten.

11 juli 2017
Vannacht rond drie uur begon het te waaien vanuit het westen en sloegen we van anker. Waarschijnlijk zijn we over ons anker heen gegaan en moest het anker zich weer opnieuw zetten. Maar doordat het gelijk twintig meter dieper werd kon het anker zich niet meer zetten en dreven we rustig de baai uit. Het was een prachtige heldere nacht met hier en daar een wolk en een volle maan. We meerden af aan een steiger aan de buitenkant van de Marina en vervolgens gingen we weer naar bed. Rond zeven uur riepen we de havenmeester op en kregen we een plek toegewezen. We ontbeten met zijn drieën  in de kuip en daarna dronken we een kop koffie alvorens in de auto te stappen.

Nicolette en ik...
We reden door de lange tunnel en verder richting Anchorage waar we een tussenstop maakten in Gridwood. Hier gingen we naar het toeristenbureau om informatie in te winnen over een mooie wandeling en aten we een broodje. Daarna reden we iets verder de berg op en liepen we een stuk van de Winner Creek trail. Onderweg op deze trail moet je in een cabine die aan een dikke kabel hangt een rivier oversteken die ver in de diepte ligt. Je moet jezelf vooruit trekken door aan een dik touw te trekken die onder de kabel hangt. Paul en Nicolette gingen samen in het wagentje tot halverwege waar ze een mooi uitzicht hadden over de rivier. Daarna liepen we dezelfde weg terug en reden we met de auto verder naar Anchorage. Aan de ene kant hadden we de bergen en aan de andere kant de Turnagain arm. Een ondiepe baai die nu deels droog lag en waar nu de zon op scheen.

de kabelcabine met...

uitzicht over de rivier...
Aangekomen in Anchorage deden we boodschappen bij Fred Meijer. Ondertussen dat Nicolette en ik boodschappen voor drie weken inkochten belde Paul met Elaine (ontmoet in 2015 in Adak Aleuten eilanden) en de dochter van Nancy in Kodiak. Rond vijf uur waren we bij Elaine en haar man en was het een zeer leuk weerzien.

Helaas moesten we rond zeven uur weg om de boodschappen bij Fred Meijer op te halen en daarna terug te rijden naar Whittiër waar we rond tien uur aankwamen. De tunnel sluit om half elf. Toen alle boodschappen aan boord waren dronken we nog een drankje in de kuip.

10 Juli 2017
Eerst alles klaar gemaakt voor de komst van Nicolette. Daarna liepen we door Whittiër naar het Whittiër Inn restaurant waar we internet hadden. Paul ging internetten terwijl ik een boek las. Rond zes uur kwam Nicolette (nicht van Paul) en gingen we met zijn 3e naar de boot waar we de rest van de avond gezellig zaten te praten.

09 juli 2017
Na regen komt zonneschijn en hadden we vandaag een mooie heldere zonnige dag.
Terwijl ik buiten de was uitspoelde en ophing was Paul bezig met de dinghy. Hij had in het blad zeilen (nr 6 2016) gelezen over een bilgepomp voor de dinghy. Aangezien wij vaak water tussen de kiel en de opblaasbare bodem (lekkage) hebben is dit voor ons een uitkomst. Paul maakte een slangetje van 4mm (binnenmaat) vlak achter de schroef vast. Het slangetje loopt via de staartstuk omhoog naar de dinghy en daarna naar de bodem van de dinghy. Terwijl we naar de kant motorden zoog de schroef het water uit de dinghy en was de dinghy leeg toen we in de Marina aankwamen.

In de Marina werden we aangesproken door Mark die op zijn motorboot bezig was. Terwijl we zaten te praten bleek hij Bob en Charl (uit Wrangell) te kennen. We werden uitgenodigd aan boord waar hij ons mooie ankerplekken in de Prince William Sound aanwees. Hij had problemen met zijn stuurautomaat zodat we met hem mee gingen om te zien of we samen het probleem konden oplossen. Al snel bleek dat het kompas niet op een goede plek stond. Zodra het kompas op een andere plek stond deed de stuurautomaat het prima.

Terug in Whittiër reed hij ons met de auto rond door Whittiër en raadde hij ons aan de " Portage Pass Trail" te doen. Na elkaar gedag te hebben gezegd liepen Paul en ik de 250 meter hoge heuvel op naar de pass vanwaar we een prachtig uitzicht hadden. Aan de ene kant zagen we de Portage gletsjer en aan de andere kant hadden we uitzicht over de hele pass Canal waar Whittiër aan ligt. Rond zes waren we terug aan boord en was de was droog. Tijd voor een wijntje in de kuip.

uitzicht over Pass Canal

08 juli 2017
WHITTIËR, OOSTKUST KENAI PENINSULA IN PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 46.600 n 148 42.555 w)
Gisteravond laat is hier in Whittiër een groot Royal Princes Cruise schip afgemeerd. Vanochtend zagen we de passagiers afstappen en met treinwagons van de Royal Princess of met speciale Royal Prinses bussen terug gebracht worden naar Anchorage.

Een hele dag met bewolking en regen. Nadat we hadden ontbeten en koffie hadden gedronken gingen we aan de gang met de achterhut waar Nicolette (nicht van Paul) komt te slapen. Een deel van de spullen werd van de ene hut naar de andere hut overgebracht en daarna werd er schoon gemaakt. Na lunch deed ik nog wat andere huishoudelijke klusjes terwijl Paul op de bank wat magazines las. Dan liep hij tenminste niet in de weg (hihi). Aan het eind van de middag keken we samen een film.

07 juli 2017
WHITTIER, OOSTKUST KENAI PENINSULA IN PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 46.600 n 148 42.555 w)
Waar het gisteren meer bewolkt was, was het vandaag helder en een beetje zonnig zodat we de omgeving met de gletsjers goed konden zien. We zeilden met ca. zes knopen wind vol tuig langzaam verder noordoostwaarts door de Prince William Sound. Eerst aan de wind verder door de Perry Passage langs Culross eiland en daarna ruime wind door de Wells Passage. Bij een monding van een grote rivier zagen we veel vissersboten voor anker, vandaag mag er niet gevist worden!
Tenslotte zeilden we Pass Canal in waar aan het einde het kleine plaatsje Whittier ligt, waar we rond half zeven en na vijfentwintig mijl voor anker gingen. Hier komt over een paar dagen Nicolette (nicht van Paul) aan boord om een tijdje met ons mee te zeilen door de Prince William Sound.

06 juli 2017
HIDDEN BAY/COVE, CULROSS ISLAND IN PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 42.731 n 148 07.228 w)
Aan de kant van Nowell Cove staat een huisje waar we gisteren twee mensen bij een kampvuur zagen zitten. Toen we vanochtend om elf uur de cove uit motorden kwam er net een open vissersbootje aan. Hij had de zalmen die in zijn vaste net zaten (vanaf de kant naar een boei) eruit gehaald en kwam even langs voor een praatje. Ze wonen hier in Nowell Cove in de zomermaanden wanneer er soms op zalm gevist mag worden. Een week lang hadden ze niet mogen vissen maar vandaag mochten ze voor twaalf uur (08.00-20.00) op zalm vissen. Van hun kregen we een Sockeye zalm.

Inmiddels was er een lichte bries van ca vier knopen gekomen zodat we de zeilen hesen en rustig aan de wind verder door de Price William Sound naar het noordoosten zeilden. Eerst verder door de Knight Pass tussen de Kenai Peninsula en Knight eiland en later door de Perry Pass waar we moesten kruisen tussen Culross eiland en Perry eiland.

Waar er gisteren geen vissers waren zagen we het vandaag echt druk op het water. Vissers die hun vaste netten van een boei tot de kant hebben en vissersboten die hun netten vanaf de boot uitzetten. Dit allemaal net langs de kant waar de zalmen zwemmen. Tussen al die drukte varen ook de collectors, grotere boten die de zalm gelijk van de vissers afnemen. Over de marifoon hoorden we de vissers de hele dag met elkaar communiceren. Rond half zeven en na vierentwintig mijl ging ons anker er bij de entree van Hidden Bay in. 

05 juli 2017
AUK BAY, OOST KUST KENAI PENINSULA & PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 00.637 n 148 24.523 w)
Om kwart voor zeven in de mist haalden we ons anker op en motorden we met de stroom mee verder oostwaarts langs de Kenai Peninsula. Helaas zagen we door de mist niets van het landschap en waren we blij dat we gisteren met goed zicht verder zijn gevaren. Na veertien mijl ging ons anker erin Auk Bay in de Prince William Sound in. Hier haalden we nog wat slaap in en maakte ik nog wat schoon.

DE PRINCE WILLIAM SOUND
is het noordelijkste gedeelte van de Golf van Alaska en ten zuiden en oosten van de Kenai Peninsula. De Zuidelijk grens van de Prince Williams Sound afgeschermd door de grote eilanden Montaque en Hinchinbrook en daartussen liggen vele eilanden waar we aardig beschut kunnen varen.


NOWELL COVE, OOST KUST KENAI PENINSULA & PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 26.351 n 148 56.542 w)
De zon kwam door de mist heen zodat het opklaarde en er een middag bries ontstond. Om kwart over twee hesen we de zeilen en zeilden vol tuig verder noordoostwaarts door Port Bainbridge waar we zicht kregen op de mooie grote Bainbridge gletsjer die vanaf de hoge pieken van de bergen tot aan zeeniveau reikt maar de zee niet meer bereikt en waar een moraine voor ligt.

Bainbridge gletsjer...

Daarna zeilden we vol tuig verder door Bainbridge Passage tussen de Kenai Peninsula en Bainbridge eiland waar we zeehonden op de rotsen zagen liggen. Vervolgens zeilden we nog steeds ruime wind verder door de Knight Passage tussen Knight eiland en Chenega eiland en later tussen Knight eiland en de Kenai Peninsula.

Rond elf uur hield de wind het voor gezien en moesten we het laatste stuk motoren. Na eenendertig mijl ging ons anker en rond twaalf uur in de nacht in Nowell Cove in. De hele middag hadden we zon en was het helder zodat we de mooie ruige omgeving goed konden zien. De groene eilanden met wat kale rots punten waar sneeuw tussen ligt met daarachter de hoge bergen van de Kenai Peninsula met daartussen de gletsjers. Ook Montaque eiland konden we zien, een eiland dat veel hogere bergen heeft als de rest van de eilanden in de Prince William Sound eilanden.

04 juli 2017
JOHNSTONE BAY, OOST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA (59 56.242 n 148 40.635 w)
INDEPENDENCE DAY, GROTE FEESTDAG IN AMERIKA
Wat een geluk dat het vandaag een mooie zonnige dag is met hier en daar wat hoger gelegen wolken velden. Helemaal omdat in Seward de Mt. Marathon wordt gelopen waar honderden deelnemers aan meedoen. De race start in het centrum dan gaan ze over de beboste steile bergrug en als laatste over een steil stuk gravel naar de top van 921 meter. Ze gaan via een andere route naar beneden waarvan het grootste deel over gravel gaat en alleen het laatste stuk door het bos en dan over de straat naar de finisch midden in het centrum. De junioren (353 jongens en 151 meisjes) begonnen om negen uur, de dames (582 deelneemsters) om elf uur en de heren (588 deelnemers) om twee uur 's middags. Nu de berg niet in een wolken dek gehuld lag konden we de lopers goed volgen. Zeker op het gravel stuk leken het net een rij mieren. We hadden al vernomen dat de snelste deelnemers er een half uur over deden om de top te halen en binnen tien a vijftien minuten beneden waren. Vandaag deed de snelste deelnemer het in negenenveertig minuten. Wauw wat gaat dat hard! Tussen de damesrace en de mannenrace was er een kleine parade door het dorp met wagens van o.a de brandweer, ambulance, parkbeheer etc.

Mt Marathon race...

als mieren op de berg...

Nadat de eerste mannen binnen waren gingen we terug naar de boot. Er was een lichte middagbries zodat we de zeilen hesen en rustig door Resorrection Bay richting Fox eiland kruisten. Daarna kruisten we verder door de Eldorado Narrows tussen Fox eiland en de Kenai Peninsula en om Kaap Resorrection de Bying Sound in. De bergen die bij aankomst in het wolkendek gesluierd waren konden we nu zien. Wat een prachtige ruig gebergte met de steile rotspunten en achter de voorste bergen de nog hogere bergen met daartussen het grote "Harding Icefield" gletsjer gebied waar we nu een glimp van zagen.

Resurection bay uit zeilend...

We zeilden verder oostwaarts langs de oostkust van de Kenai Peninsula waar we nog veel meer gletsjers tussen de bergen zagen. Helaas hield rond negen uur de wind het voor gezien en omdat het de komende dagen ook zeer rustig blijft met variabele winden besloten we nu door te motoren. Nu hebben we prachtig zicht op het gebergte. Onderweg zagen we weer walvissen, puffins, murre en andere zeevogels.

03 juli 2017
SEWARD, OOST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA (60 06.724 n 149 26.047 w)
Toen we koffie in de kuip dronken zagen we de hoeveelheid campers aan de waterkant staan, wel twee a drie rijen dik en erg dicht op elkaar. Rond negen uur motorden we met de dinghy de Marina in om vandaar uit Seward in te wandelen. We waren nog maar net aan de kant of we zagen grote halibutvissen aan haken hangen en eronder wat andere vissen. Sportvissers hadden deze hoeveelheid vissen in twee dagen gevangen. Wauw wat waren die halibutvissen groot!

visvangst van twee dagen...

Het is druk in Seward want morgen is het Independence day, een grote feestdag. Vandaag waren er al enkele straten afgezet waar kraampjes stonden met etenswaren en spullen. De bibliotheek was dicht maar de wifi deed het wel zodat we even met mijn ouders spraken. Helaas was de verbinding erg slecht. Daarna wandelden we verder door het dorpje en liepen de two lake trail. Een wandeling door het bos rond twee kleine meertjes. Tenslotte gingen we naar de Safeway waar we nog wat boodschappen deden.

ankerplek Seward...

Rond drie uur waren we terug aan boord. Tijd voor een drankje en een late lunch/vroeg avondeten in de kuip. In de avond werd het steeds drukker met kleine bootjes en om twaalf uur 's nachts terwijl het nog licht was werd het vuurwerk afgestoken. We lagen eerste rang en konden het mooie vuurwerk goed zien. Independence day is begonnen.


02 juli 2017
SEWARD, OOST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA (60 06.724 n 149 26.047 w)
Na wat  uitgeslapen dronken we koffie in de kuip. Het was nog wel bewolkt maar het regende niet meer. Nadat ik wat huishoudelijke klusjes had gedaan en Paul buiten bezig was geweest ging om één uur ons anker op. Er stond een lichte middag-bries en vol tuig zeilden we eerst have wind en later ruime wind noordwaarts door Resurrection Bay naar Seward waar rond acht uur en na vijfentwintig mijl ons anker er in ging.

Het is weekend en vakantietijd zodat het erg druk met pleziervaart was o.a toeristen boten waar de toeristen naar de gletsjers worden gevaren, walvistoers maar voornamelijk veel sportvissersboten. De bewolking trok beetje bij beetje op en vandaag zagen we de ruige kust met groene berghellingen met daartussen stukken van oude gletsjers maar de toppen van de bergen bleven in de wolken gehuld. 

01 juli 2017
PONY BAY, OOST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA (59 43.739 n 149 32.368 w)
Om half zes haalden we de lijn van de kant en probeerden we ons anker omhoog te halen. Dit wilde niet echt vlotten. Het eerste stuk ketting kregen we makkelijk omhoog maar daarna kwam de ketting strak te staan en was er geen beweging in te krijgen. Beetje gas naar voren dan weer achteruit dan weer iets naar links dan iets naar rechts, maar wat we ook deden de ketting bleef strak naar beneden staan in een diepte van ca zeventien meter.

Paul pakte een klein parapluanker (dat we normaal voor onze dinghy gebruiken) in de hoop de beugel van het Rocna anker te pakken te krijgen en dat zo omhoog te hijsen. Maar toen hij hiermee bezig was raakte ook dit anker achter een rots vast en was ook daarin geen beweging meer in te krijgen. Het kleine anker maakten we vast aan een stootwil en lieten die in het water drijven. Nu gingen we nog één keer met de motor naar voren maar hadden we de ankerketting meer laten vieren. Nu kwam er meer ketting boven en na een uur ploeteren kwam eindelijk het Rocna anker omhoog. Een pak van ons hart! Daarna pakten we de stootwil en draaide met de boot een rondje zodat ook ons kleine anker vrij kwam en we eindelijk de baai uit konden.

We motorden Bergen Bay uit en door de Nuka Passage naar Nuka Point waar we wind kregen. Tussen de wolken door kregen we nog even een glimp van de gletsjer die daar tussen de hoge bergen in ligt. Vol tuig en met ca. tien knopen wind kruisten we langs de Kenai Peninsula noordoostwaarts. Helaas was het nog steeds bewolkt en regende het zodat we niet veel van het gebergte van de Kenai Peninsula zagen. Soms zagen we alleen wat contouren van de rotsachtige kust. Wel jammer want in deze bewolking zitten hoge bergen met daartussen vele gletsjers.

Wel zagen we veel puffins, meeuwen en walvissen en hadden we zelfs weer bijna een aanvaring met een moeder Orca met jong. Ik zat op de uitkijk en keek vooral naar hout en kelp velden. Opeens zag ik een grote vin vlak schuin voor de boeg en omdat Paul tegen de knoppen van de stuurautomaat zat riep ik heel hard "Naar stuurboord, naar stuurboord". Paul hoorde weer de angst in mijn stem en drukte gelijk op de stuurautomaat waardoor we stuurboord uit draaide. Hij zag nu een grote vin en een kleine vin net achter de boot verdwijnen. Voor ons blijft nu de vraag of zij ons allang in de gaten hadden of niet??

Toen we verder van de kust afkwamen kregen we inderdaad wind van de vijfentwintig knopen uit het noordwesten die over de marifoon werd afgegeven. We maakten weer een slag naar de kant om wat minder wind te houden en kruisten zo rustig verder tot rond negen uur 's avonds de wind het voor gezien hield. We motorden het laatste stuk naar Pony Bay waar ons anker er rond half één en na drieënzeventig mijl in ging.

30 juni 2017
BERGER BAY, NUKA ISLANS, OOST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA (59 20.277 n 150 44.100 w)
Vanochtend regende en waaide het nog aardig hard maar in de middag nam de wind af maar bleef de regen. De depressie is voorbij!

Op zich liggen we in deze baai goed beschermd voor de golven en de wind. Afgelopen dagen kregen we alleen wind vlagen over ons heen. Maar de anker grond is slecht, een rotsbodem. Naast ons anker hebben we een lijn naar de kant gebracht maar desondanks horen we tijdens een vlaag de ankerketting vaak over de grond schrapen.

Ook vandaag deden we weinig. We luisterden naar het nieuws op de radio lazen een boek en keken een film.

29 juni 2017
BERGER BAY, NUKA ISLANS, OOST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA (59 20.277 n 150 44.100 w)
Nog steeds veel regen met harde windvlagen. Vanochtend deed ik huishoudelijke klusjes. Na de lunch keken we een film en daarna gingen we onderuit met een boek.

28 juni 2017
BERGER BAY, NUKA ISLANS, OOST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA (59 20.277 n 150 44.100 w)
Nog steeds veel regen en soms wat windvlagen maar buiten waait het ca dertig knopen. Een dag om binnen te blijven, de kachel aan te hebben en lekker onderuit met een boek/magazine en na de lunch een film. Aan het eind van de middag namen de windvlagen toe en werden harder zodat we voor de zekerheid nog een extra lijn van de hoofdlijn naar een andere boom hebben uitgebracht.
27 juni 2017
BERGER BAY, NUKA ISLANS, OOST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA (59 20.277 n 150 44.100 w)
Regen, regen en nog eens harde regen. Vannacht en vanochtend hoorden we de ketting over de rotsen op de bodem schrapen. Na de koffie bracht Paul in de regen een lijn naar de kant zodat we wat minder heen en weer gingen. Er komt een depressie over met aardig wat wind zodat we hier nog een paar dagen liggen. Nadat we dit gedaan hadden maakte ik de lunch klaar. Na de lunch lazen we een boek/magazines en keken we een film. In één dag zijn de watertanks (halve tank, 75 liter) en de emmers geheel gevuld.

26 juni 2017
BERGER BAY, NUKA ISLANS, OOST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA (59 20.277 n 150 44.100 w)
In de regen haalden we het anker op en zeilden we alleen op fok Tonsina Bay uit. Aangekomen in de Nuka Passage staken we de passage over naar Nuka eiland. We hadden ca. acht knopen half tot ruime wind en er stond nog steeds een aardige swell vanuit de Golf van Alaska de Nuka Passage in waardoor het voorzeil soms een beetje klapperde. Van de omgeving zagen we weinig omdat het regende en er een laag hangende bewolking hing. Rond twaalf uur en na acht mijl ging ons anker er in Berger Bay bij Nuka eiland in. Het is geen weer om buiten te zijn zodat we na de lunch een film keken en daarna onderuit gingen met magazines die we van Bart hebben gekregen.

25 juni 2017
TONSINA BAY, OOST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA (59 18.372 n 150 56.794 w)
Na vijf uurtjes slapen haalden we om drie uur het anker op en met de stroom mee motor/zeilden we verder langs de oostkust van de Kenai Peninsula. Rond vijf uur kwam de zon boven en kregen we een mooie zonnige dag. Onderweg zagen we een aantal walvissen en orka's. Niet heel ver weg ook een moeder orka met kleine naast zich zwemmen en iets verderop de grote vin van het mannetje. Toen we bij Gore Point de hoek om kwamen en de Nuka Passage in zeilden zagen we tussen de hoge bergen weer enkele gletsjers. Na drieëntwintig mijl ging om negen uur ons anker er in Tonsina Bay in. Eerst nog even een paar uurtjes slaap inhalen.

Rond elf uur aten we onze lunch in de kuip. We hadden prachtig uitzicht op de groene berghellingen met daarboven de kale rotspunten met sneeuw ertussen. We hoopten berggeiten te spotten maar die lieten zich niet zien. In de middag ging Paul te water om de anodes te vervangen en het onder waterschip schoon te maken. Toen hij klaar was gingen we met de dingy naar het riviertje om alle spullen met zoet water uit te spoelen. Daarna alles in de kuip drogen. Het was het tijd voor een borreltje. Rond acht uur had Paul via de SSB contact met Bart. Dat wordt een dagelijkse bezigheid.  

24 juni 2017
QUIKUTULIG BAY, OOST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA (59 14.025 n 151 17.515 w)
Toen Bart bij ons kwam koffie drinken had hij een prachtige Kariboe huid voor ons bij zich. Het was een mooie heldere zonnige dag zodat we buiten in de kuip koffie/chocomel dronken terwijl we gezellig verder praten en uitzicht hadden over de baai met daarachter de groene bergen met hier en daar nog plekken bedekt met sneeuw.

Terwijl we gezellig zaten te praten vroeg Bart of we nog zonnepanelen konden gebruiken. We vertelden dat we op zoek waren naar nog een zonnepaneel voor aan de zijkant. Hij had er een paar over die hij niet meer gebruikte en die we wel mochten hebben.

Nadat we de hele ochtend gezellig hadden zitten praten werd het voor ons tijd om met de stroom mee de zuid punt van de Kenai peninsula te ronden. Vandaag was het nog rustig maar morgen staat daar voor ons een aardige wind tegen. We namen afscheid van Bar:

BART BEDANKT VOOR DE MOOIE KADO'S EN DE GEZELLIGE TIJD!
We hesen de zeilen en kruisten met ca vijftien knopen wind Port Graham uit. Eenmaal in de Kachemak bay bleek dat er alleen wat wind door Port Graham stond want hier hadden we geen wind meer en moesten we even motoren tot we bijna bij de zuidwesthoek van de Kenai Peninsula aankwamen. Vandaag was het zo helder zodat we de hoge bergen van De Alaska Peninsula konden zien. Onze laatste aanblik van deze bergen.
 
Bijna bij de zuidwesthoek aangekomen kregen we ca. vijftien knopen ruime wind en met drie knopen stroom liepen we acht á negen knopen over de grond. We zeilden oostwaarts door de Kennedy pass en Chigach pass tussen de Kenai Peninsula en de drie kleine eilanden Elizabeth, Perl en Echilgach. Tussen deze eilanden kregen we te maken met aardige stroom rafelingen, één á twee meter swell vanuit het zuidwesten en draaiend naar zuidoost en wind van achteren. Een echte klots bak dus!

Eenmaal voorbij de eilanden zeilden we rustig verder langs de oostkust van de Kenai Peninsula. Rond acht uur spraken we met Bart over de SSB en hield de wind het even later voor gezien. Zonder wind en met bijna stroom tegen besloten we om in Qikutulit bay voor anker te gaan. Rond tien uur en na vijf en veertig mijl ging ons anker erin. Snel slapen morgen weer vroeg op want om drie uur hebben we weer stroom mee.

23 juni 2017
PORT GRAHAM, WEST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA (59 20.381 n 151 47.312 w)
In de ochtend deden we wat klusjes en dronken koffie in de kuip. Na een vroege lunch gingen we naar de kant om naar het Summer Festival te gaan. In verschillende bars en restaurants speelden muzikanten. Op zich wel leuk om even te zien. We besloten niet te blijven om 's avonds dezelfde muzikanten te horen. Rond twee uur kregen we stroom mee en ging ons anker op. Met ca zes knopen wind tegen kruisten we verder langs de kust naar het zuidwesten. Onderweg kregen we via de marifoon contact met Bart en spraken we af elkaar in Port Graham te ontmoeten.

In Port Graham kregen we wind mee en met een ruim windje zeilden we de laatste vijf mijl tot het eind van de baai. Halverwege de baai passeerden we de kleine settlement Port Graham met zijn zalm cannery. We ankerden naast Bart en even later zaten we bij hem aan boord. Het is alweer vijf jaar geleden dat we hem voor het laatst gezien hebben in Nieuw Zeeland. Wat vliegt de tijd! De rest van de avond zaten we gezellig bij te praten.

22 juni 2017
SELDOVIA, KENAI PENINSULA, ALASKA(59 26.185 n 151 43.165 w)
Vandaag liepen we door Seldovia een leuk plaatsje waar nog steeds een aantal huizen op palen aan de oever staan en waar verschillende wandelingen zijn. Het was nog vroeg zodat we eerst de Otterbahn wandeling maakten. Het eerste deel liepen we door het bos over een heuvelachtig landschap. Daarna liepen we over een boardwalk over de lagoon en kwamen we uit bij het kiezelstrand van Kachemak bay. Terug liepen we over de onverharde weg langs het Irene meer.

Seldovia, huizen op palen aan de oever...

In het dorpje aangekomen kwamen we langs het oude Russisch orthodoxe kerkje en liepen verder het plaatsje in waar nu meer bedrijvigheid was. Er zijn veel restaurantjes en hostels met mooie houtsnijwerken bij hun deuren. Op de brug van de Seldovia Slough zagen we een aantal mannen vissen op grote zalmen die hier zwommen.

oude Russisch orthodox kerkje...

Het was inmiddels mooi zonnig en helder geworden zodat we besloten ook de Rocky Ridge trail te bewandelen. We begonnen aan de noordzijde van de Ridge trail en liepen door een bos met veel Spruce bomen omhoog naar de ridge. Daarna wandelden we over de ridge waar we soms prachtige uitzichten hadden over Seldovia en de Kachemak bay.

het uitzicht onderweg...

Rond twee uur waren we terug in het dorp en liepen eerst naar het toeristen bureau/museum. We bekeken het kleine museum en kregen informatie over het Seldovia Summer Music Festival wat morgen begint. Daarna liepen we nog even naar de bibliotheek om even wat te internetten. Rond vijf uur waren we terug aan boord en keken we het BBC nieuws.

Geschiedenis Seldovia:
Mensen wonen al duizenden jaren rond de wateren van Seldovia. Dit gebied was een plek waar de Kodiak Koniags, de Aleuts van de Aleut eilanden, de Chugach van de Prince Williams Sound en de Tanaina Kenaitze mensen van de Cook inlet samen kwamen. Ze spraken Sugpiaq, Aleut en Dena'ina en verruilden hun goederen, ideeën en tradities.


Rond 1740 kwamen de eerste Russen en begon al snel de handel in bont van zeeotters en andere wilden dieren. De natives waren gedwongen hard te werken voor de russen en vaak moesten hierdoor de mannen hun huizen en families verlaten. In 1838 brak er een epidemie uit en kwamen veel native bewoners om.

In 1852 zag de Russische kapitein Archimandritov een grote groep haringen de baai in zwemmen en noemde de baai Zaliv Seldovoi (Bay of Herring). Rond 1870 bouwden de Russen samen met de Natives het plaatsje Seldovia en is het het oudste dorpje rond de Cook inlet. Het dorpje werd gebouwd langs de waterlijn en met laagwater konden de huizen bereikt worden over de oever maar met hoogwater waren de huizen alleen met de boot bereikbaar. Samen met de handel kwamen ook de missionarissen hier en rond 1891 werd hier een Russisch orthodoxe kerk gebouwd. Pas rond 1920/1930 kwam er een boardwalk die de huizen met elkaar verbonden.

Op 27 maart 1964 op Goede vrijdag bevond zich hier in deze omgeving de sterkste aardbeving (9.2)op het westelijk halfrond. Hierdoor verzakte het land iets meer dan één meter. Met hoogwater kwamen nu de boardwalks en de huizen onder water. Door de najaarsstormen werden huizen en bedrijven soms geheel weggespoeld waardoor Seldovia opnieuw moest worden opgebouwd.


 21 juni 2017
SELDOVIA, KENAI PENINSULA, ALASKA(59 26.185 n 151 43.165 w)
DE LANGSTE DAG MET DE KORTSTE NACHT.
Vanochtend liepen we over de spit naar Antoinette en Dirk Jan om naar de Farmers market te gaan.
Onderweg lazen we op een informatie bord dat de moraine die nu bekend staat als "Homer spit" is achtergebleven toen de gletsjers zich hier terug trokken. Bij het terugtrekken van deze gletsjers ca. 15.000 jaar geleden ontstond de Kachemak bay met de Homer spit.

Toen we bij de farmers market aankwamen bleek deze pas in de middag te beginnen zodat we naar de Safeway gingen om wat verse spullen te kopen. Daarna reden we terug naar de spit en moesten we afscheid nemen van Antoinette en Dirk Jan. Wie weet zien we elkaar nog ergens!

Er stond een lichte bries zodat we de zeilen hesen en langzaam zeilden over de Kachemak bay richting het zuidwesten naar Seldovia op de Kenai Peninsula. Het was bewolkt en het regende. Rond kwart over zes ging ons anker er in de baai bij Seldovia in en bleken we ook hier televisie te kunnen ontvangen zodat we nog even het nieuws bekeken. 

20 juni 2017
HOMER, WEST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA(59 36.492 n 151 25.013 w)
Het was bewolkt en het regende een beetje toen we naar de kant gingen en over de spit naar de camping liepen. Antoinette en Dirk Jan (hebben we kort ontmoet in Kodiak city) staan hier met hun camper. Het was een leuk weerzien en met een kop koffie zaten we gezellig te praatten. Het bleek dat het Dirk Jan zijn verjaardag was en tijdens de lunch van een heerlijke eigengemaakte zalmsalade dronken we er champagne bij.

de verjaardag toost...

Voor we het wisten was het alweer vier uur en was het droog geworden zodat we nog even naar Homer reden om in een outdoorwinkel te gaan kijken. Daarna werden we uitgenodigd om samen met Antoinette en Dirk Jan ergens te gaan eten. Een leuk restaurant aan het einde van de spit met uitzicht op de Kachemak bay en de Kenai Peninsula. Het werd een gezellige avond met heerlijk eten en pas rond tien uur liepen we het restaurant uit. Dirk Jan en Antoinette dank jullie wel voor de gezellige dag en het heerlijke eten!

19 juni 2017
HOMER, WEST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA(59 36.492 n 151 25.013 w)
Om half zeven motorden we door Halibut cove naar een andere plek in Halibut cove vanwaar de Saddle trail begint.

HALIBUT COVE (2), WEST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA(59 36.025 n 151 10.004 w)
Het was mooi rustig weer en de zon scheen al een beetje door de wolken heen toen ons anker er in ging. Op de kant staat een resort met verschillende huisjes. Iets verderop zagen we een houten trap die vanaf de rosten naar boven gaat. Dit is het begin van de trail. Boven op de trap is een boek waar we onze namen in schreven en opschreven dat we maar één dag gingen wandelen.

Via de Saddle trail liepen we over een goed wandelpad door de groene vegetatie zigzag de heuvel op. Onderweg hadden we soms mooi uitzicht over Halibut cove en de bergen erachter. Maar lang konden we niet blijven staan want dan werden we opgegeten door de muggen. Zelfs onder het wandelen zoemden ze al rond onze oren. Eenmaal boven zijn er meerdere wandelingen die we konden doen maar we volgden het pad naar Grewingk Glacier lake. Onderweg praatten we en klapten we in onze handen om de beren te laten weten dat we hier liepen.

Het laatste deel van de wandeling liepen we over de gletsjer bedding dat bestaat uit zand/stenen en dat duidelijk een jongere vegetatie heeft. Na een klein uur wandelen kwamen we aan bij het Grewingh Glacier lake met daarachter tussen de nog hogere hoge bergen de gletsjer. In het meer dreven verschillende stukken ijs en op dit alles scheen nu de zon. We gingen zitten op van dit pracht te genieten en aten ondertussen een boterham.

gletsjer lake Halibut cove...
Het was dezelfde weg terug en toen we net tussen de bomen waren aangekomen zagen we een zwarte beer op het pad staan. Toen hij ons in de gaten kreeg wilde hij de boom in klimmen. We stopten en Paul pakte snel de 'beer' spray in de ene hand en de beer 'banger' in de andere hand. Zo bleven we elkaar een tijd aankijken en stond ik achter Paul een paar foto's van de beer te maken.


de zwarte beer...

Het was duidelijk dat de beer onze kant op wilde en wij zijn kant op. We praatten rustig, bleven op gepaste afstand en uiteindelijk liep de beer het pad omhoog op (waar wij heen wilden). Wij liepen nu ook het pad omhoog zodat we konden zien waar hij was. Na een tijdje stond hij weer stil op het pad en keek achterom. Nu dook hij de bosjes in steil omhoog en zagen we hem boven het pad staan. Dit was onze kans om hem voorbij te gaan en dus liepen we over het pad onder hem langs en zaten we (de beer en wij) elkaar aan te kijken YES, we waren de beer voorbij maar een beetje spannend was het wel. Gelukkig zigzag de het pad niet terug naar waar de beer stond. We keken nog wel een paar keer achterom maar zagen de zwarte beer niet meer. De rest van de terug weg klapten we hard in onze handen en rond tien uur waren we terug bij de boot.

18 juni 2017HALIBUT COVE, WEST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA(59 35.617 n 151 13.220 w)
Het regende toen we rond half vijf ons anker ophaalden en de zeilen hesen. We motor/zeilden Port Chatham uit en aangekomen bij de zuidkust van de Kenai Peninsula klaarde het op en kregen we een bries van ca. vijf knopen. Vol tuig met ruime wind langs de zuidkust richting de westkust.

Aangekomen bij de westkust kregen we wind tegen en kruisten we rustig verder langs de kust met de groene bergen. Hier aan de westkust van de Kenai Peninsula staan veel huizen op de oever en kliffen met daarnaast ook kleine dorpjes. Aan de overkant van Kachemak bay ligt de grote plaats Homer die door een weg verbonden is met Anchorage zodat we het gevoel hebben meer in de bewoonde wereld te zijn. Om ons heen was het druk met sportvissers die vanuit Homer hier in de Kachemak baai en de aan de zuidkust van de Peninsula vissen.

Terwijl de dag vorderde klaarde het steeds meer op en kwam zelfs de zon tevoorschijn. De wind draaide van het noorden naar het zuiden zodat we even moesten motoren maar toen de wind eenmaal vanuit het zuiden kwam konden we ruime wind met ca. tien knopen wind verder Kachemak baai in zeilen langs Homer naar Halibot cove waar ons anker er na vijftig mijl in ging.

17 juni 2017
PORT CHATHAM, ZUID KUST KENAI PENINSULA, ALASKA(59 12.663 n 151 43.335 w)
Vanochtend zijn we uit Carry inlet (Shuyak island, Kodiak eilanden groep) gezeild en verder richting het noordnoordoosten naar de Kenai Peninsula. Aan de ene kant hadden we de Golf van Alaska en aan de andere kant de Shelikof straat met daarachter de Alaska Peninsula. Eenmaal uit Carry inlet zeilden we met een lichte bries aan de wind door de Stevenson entrance tot aan de Ushagat eilanden groep onderwijl zagen we een aantal walvis spuiters en een mannetjes orka met zijn hoge vin aardig dichtbij.

de orka...
De Ushagat eilanden die ongeveer in het midden tussen Shuyak eiland en Kenai Peninsula liggen zijn hoge ruige eilanden waar de wind toe nam tot ca twintig knopen en we twee reven in het grootzeil zetten. Op deze eilanden broeden de puffins zodat we er weer heel veel zagen. Vanaf de Ushagat eilanden tot aan de Kenai Peninsula heet dit water de Kennedy entrance. Hier zeilden we met een knik in de schoot heerlijk door tot aan de ingang van port Chatham.

Nu zeilden we langs hoge groene bergen met kale rotspunten waar we verschillende berggeiten zagen lopen. Eenmaal voor anker in de Port Chatham dronken we een drankje in de kuip en genoten van het mooie uitzicht. Hier zagen we met de verrekijker nog meer berggeiten op de hoge kale rotswanden.

HOOFDSTUK; TERUG IN ALASKA (1) HEBBEN WE DOORGEBRACHT IN DE PANHANDLE OFF ALASKA (ZUID WEST KUST), 2E KEER KODIAK EILAND EN DE KATMAI PENINSULA.