dinsdag 20 juni 2017

078 Terug in Alaska (2)

  




 een reset van de interactieve kaart nodig?
druk op noordpijl in kaart  of herlaad de pagina
(kaart is nog in ontwikkeling (Rob))


nieuwe foto's vanaf 22 juni t/m 11 juli (Rob)


TOT EN MET ZONDAG 30 JULI WORDT DIT BLOG GESCHREVEN DOOR ONZE GASTREPORTER NICOLETTE


Vanwege vakantie onregelmatige update van de blog (Rob)

15 juli 2017
BETTLES BAY, KENAI PENINSULA IN PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 57.301 n 148 18.707 w)
Caroline maakt zelf de yoghurt met een Kefir plantje. Dat jongt elke dag aan en geeft ons een heerlijk ontbijt; verse yoghurt met van alles erin. We aten het in de kuip. Er was geen zon en helaas ook te weinig wind. We vertrokken op de motor verder noordoostwaarts door Port Wells naar Bettles Bay. Onderweg waren er weer vele zeeotters en zeehondjes. Bij Bettles Bay wilden we eigenlijk de lagoon in maar het was laagwater en daardoor te ondiep om er met de Giebateau doorheen te varen.

We besloten dan ook maar gewoon in de baai te ankeren en hadden daar een prachtig uitzicht op een van de Gletsjers; het meest heldere diep gletsjerblauw kwam ons tegemoet. We gingen met de dinghy naar de kant in de lagoon om een wandeling te kunnen maken. Toen we de bocht omkwamen in de lagoon lag er een andere zeilboot waar we even een kletspraatje gingen maken. Hij bleek van Dan te zijn, een Alaskaan, die ons onder andere vertelde dat in de volgende baai, Hobo Bay, zeehonden met kleintjes te vinden zijn.

Wij wilden wandelen en ondernamen een poging daartoe, er was echter niet een duidelijk pad en dat maakte het lastig en te veel glibberen over de natte stenen. We besloten eieren voor ons geld te kiezen en terug te gaan naar de boot. Dan kwam nog even bij ons langs met zijn dinghy en bracht verpakte worstjes van rendiervlees voor ons mee. Nadat we thee met hem hadden gedronken haalden we het anker op en besloten te vertrekken.

HOBO BAY, KENAI PENINSULA IN PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 53.394 n 148 18.392 w)
We motorden naar Hobo Bay en Dan had niets te veel gezegd. Er zat een zeehonden mama met twee kleintjes, zo schattig! We konden ons avondeten nog lekker buiten eten in de kuip. Hierna gingen we nog even met de dinghy door de baai cruisen. Het stikte er van de zalmen, echt groot. Ze zaten in scholen samen en sprongen om de haverklap uit het water. Je zou geen eens een hengel nodig hebben, ze springen bijna spontaan in de dinghy. De zeehonden waren erg nieuwsgierig en bekeken ons met hun koppie boven water van een afstandje. De zeeotters met hun kleintjes peddelden ook nog langs.
In Hobo Bay kun je goed zien wat de Tsunami van 1964 hier heeft aangericht. Wat wij in Nederland soms als drijfhout op de stranden vinden staat hier gewoon rechtop als complete boom of ligt compleet op de kant, uitgebeten door het zoute water. Het heeft iets kunstzinnigs al die stukken wit gebleekt hout midden in een oase van groen.

Met de dinghy konden we tot bijna bij de stroomversnelling komen die uit drie niveaus bestond. Het is een plek waar je beren zou kunnen verwachten maar de zalmen lijken nog niet de rivier op te gaan, ze zwemmen hier nog vrolijk in de baai rond. Geen berendinershow dus voor ons.

14 juli 2017
HUMMER BAY, KENAI PENINSULA IN PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 53.394 n 148 18.392 w)
Vanochtend wakker geworden en de kajuit was versierd met ballonnen. Er stond een geweldige cadeautas op me te wachten, wat een verrassing! Verwend met mooie boeken, een zonnehoed uit Japan en heerlijke warme schapenvellen boots uit Alaska! Wat een bijzondere plek om jarig te zijn. Buiten was het bijna windstil en bewolkt, er was een beetje motregen. Caroline had ook nog een heerlijke verjaardagstaart gemaakt, compleet met een kaarsje. Geruststellend dat ik vandaag volgens het kaarsje pas vier jaar ben geworden!

Na de koffie met taart gingen we van start. We zeilden, of moet ik zeggen dobberden, noordoostwaarts heel langzaam Blackstone Bay uit. Via Port Wells kwamen we na 7,5 uur aan in Hummer Bay. Slechts een afstand van 21 mijl dus het was volgens Paul rondtutten wat we vandaag deden.

Maakt voor mij allemaal niets niet uit want vandaag was het zeeotter dag. Verschillende mama's dreven heerlijk op hun rug met hun baby op de buik vlakbij ons in de buurt. Ze hoorden de zeilboot niet aankomen dus bleven ze lang boven water. Als ze ons in de gaten kregen zag je ze even kijken met hun koppie omhoog en opeens namen ze hun jong mee onder water. Lekker ronddrijven bij mama op de buik, het is een koddig gezicht. De verrekijker gaf zicht op enige Bald Eagles die aan de kant hoog in de bomen zaten. Helaas heb ik ze nog niet van dichtbij zien vliegen, ze hebben een spanwijdte van 2 meter.

We ankerden op een prachtige plek in Hummer Bay. Het was 13 graden Celsius, de kachel brandde binnen en we gingen in de kajuit nogmaals van een heerlijke verjaardagsdis genieten met een speciaal wijntje gemaakt van fruit uit eigen tuin van Jeanne, een kennis van Paul en Caroline uit East Arm Uganik Bay. De natuur en verder niets, complete stilte. Waar vind je dat nog ?

13 juli 2017
BLACKSTONE BAY, OOSTKUST KENAI PENINSULA IN PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 40.997 n 148 40.838 w)
Vanochtend werden we wakker en namen Caroline en ik voor de laatste keer een warme douche bij het havengebouw. Nog even lekker haren wassen! Om 10 uur vertrek uit de haven van Whittiër. Paul en Caroline hadden een paar jaar niet meer in een haven gelegen, hadden altijd buitengaats geankerd. Dit leverde een kleine uitdaging op want we moesten met een pittig windje de haven uit, en dat betekende dat in een keer de lijnen goed moesten worden losgegooid. Beetje stress van Caroline hier en daar; er bleef een lijn aan de kikker hangen zodat we deze nog weer moesten oppikken. Mannen en vrouwen met boten in sluizen, de communicatie, ik hoef niets meer te zeggen, toch?

Met een lekker windje voeren we de Pass Canal uit. Voor mij was dit mijn eerste ervaring qua zeilen op deze boot. Het doel van vandaag was om de Blackstone gletsjer te gaan zien, deze bevindt zich aan het einde van Blackstone Bay. Voor Paul en Caroline is wildlife de gewoonste zaak van de wereld. Voor mij is alles een avontuur en een enorme belevenis. Zijn er echter nog dingen waar deze twee mee kunnen worden verrast? Ja zeker! Er leek een boomstronk langs te drijven, het bleek een zeeotter te zijn met haar jong op de buik. Maar wat was het bijzondere; de zeeotter was compleet wit! Wat was dat? Een bijzonder soort? een albino? We moeten het nog opzoeken op Ggoogle. In ieder geval voor iedereen een verrassing, deze variant.

Aan het eind van de baai wachtte de imposante Blackstone gletsjer (60 39.602 n 148 42.432). Hij diende zich al aan door de enorme klappen die klonken, alsof het donderde en bliksemde. Het is het ijs dat loskomt en met een geweldige klap in het water stort. We laveerden tussen de ijsschotsen door met onze blik op de gletsjer; een muur van wit en het meest heldere blauw dat je kunt bedenken. Alsof stukken Aquamarijn mineraal onder de sneeuw naar boven piepten. Op de ijsschotsen onder aan de gletsjer lagen een paar zeehondjes te genieten van het zonnetje. Caroline ging met een emmer aan de slag om een ijsschotsje naar binnen te halen. Een mogelijkheid om heel decadent witte wijn met gletsjerijs te drinken. Zou niet misstaan in een reclame!

We dobberden rond en genoten van deze spectaculaire omgeving en zochten uiteindelijk een mooie ankerplek om de nacht door te brengen. Morgen ben ik jarig en we vieren vanavond al mijn verjaardag met een heerlijke sukiaki; een Japanse soyafondue. Als gast word ik hier aan boord enorm verwend. Doordat Paul en Caroline over de hele wereld hebben gezeild hebben ze van een heleboel plekken allemaal lekkere dingen en recepten meegenomen. Ik laat me verrassen. Yammie.......wat een heerlijk begin van een nieuw levensjaar!

Tot en met zondag 30 juli wordt deze blog geschreven door onze gastreporter Nicolette!

12 juli 2017
WHITTIER, OOSTKUST KENAI PENINSULA IN PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 46.600 n 148 42.555 w)
Terwijl we een was draaiden bij de wasserette keken we op internet en skypten met mijn ouders. Vervolgens reden we naar Anchorage waar we nog wat winkels bezochten. Rond vier uur waren we bij het vliegveld waar we de auto in leverden en waar Mark ons kwam ophalen. Met Mark reden we naar zijn huis in Anchorage waar we ook zijn vrouw Roslyn ontmoetten. We zaten buiten op hun dakterras gezellig te praten. Op een gegeven moment kregen we het over hun hond Hunter en dat de hond jassen en schoenen had voor in de winter. We vroegen of ze Hunter een modeshow konden laten doen en zo kregen we Hunter met vacht en laarsjes aan!


Rond acht reden we met Mark mee terug naar Whittiër. Onderweg zagen we Dall sheep's (witte berg schapen) op de rotsen lopen en een zwarte beer in één van de kreekjes. Helaas was er geen mogelijkheid om op de highway te stoppen. Rond half tien waren we terug in de haven in Whittiër waar we Mark gedag zeiden. Hij ging naar zijn eigen boot en wij naar de Giebateau waar we onze bedden opzochten.

11 juli 2017
Vannacht rond drie uur begon het te waaien vanuit het westen en sloegen we van anker. Waarschijnlijk zijn we over ons anker heen gegaan en moest het anker zich weer opnieuw zetten. Maar doordat het gelijk twintig meter dieper werd kon het anker zich niet meer zetten en dreven we rustig de baai uit. Het was een prachtige heldere nacht met hier en daar een wolk en een volle maan. We meerden af aan een steiger aan de buitenkant van de Marina en vervolgens gingen we weer naar bed. Rond zeven uur riepen we de havenmeester op en kregen we een plek toegewezen. We ontbeten met zijn drieën  in de kuip en daarna dronken we een kop koffie alvorens in de auto te stappen.

Nicolette en ik...

We reden door de lange tunnel en verder richting Anchorage waar we een tussenstop maakten in Gridwood. Hier gingen we naar het toeristenbureau om informatie in te winnen over een mooie wandeling en aten we een broodje. Daarna reden we iets verder de berg op en liepen we een stuk van de Winner Creek trail. Onderweg op deze trail moet je in een cabine die aan een dikke kabel hangt een rivier oversteken die ver in de diepte ligt. Je moet jezelf vooruit trekken door aan een dik touw te trekken die onder de kabel hangt. Paul en Nicolette gingen samen in het wagentje tot halverwege waar ze een mooi uitzicht hadden over de rivier. Daarna liepen we dezelfde weg terug en reden we met de auto verder naar Anchorage. Aan de ene kant hadden we de bergen en aan de andere kant de Turnagain arm. Een ondiepe baai die nu deels droog lag en waar nu de zon op scheen.

de kabelcabine met...

uitzicht over de rivier...


Aangekomen in Anchorage deden we boodschappen bij Fred Meijer. Ondertussen dat Nicolette en ik boodschappen voor drie weken inkochten belde Paul met Elaine (ontmoet in 2015 in Adak Aleuten eilanden) en de dochter van Nancy in Kodiak. Rond vijf uur waren we bij Elaine en haar man en was het een zeer leuk weerzien.

Helaas moesten we rond zeven uur weg om de boodschappen bij Fred Meijer op te halen en daarna terug te rijden naar Whittiër waar we rond tien uur aankwamen. De tunnel sluit om half elf. Toen alle boodschappen aan boord waren dronken we nog een drankje in de kuip.

10 Juli 2017
Eerst alles klaar gemaakt voor de komst van Nicolette. Daarna liepen we door Whittiër naar het Whittiër Inn restaurant waar we internet hadden. Paul ging internetten terwijl ik een boek las. Rond zes uur kwam Nicolette (nicht van Paul) en gingen we met zijn 3e naar de boot waar we de rest van de avond gezellig zaten te praten.

09 juli 2017
Na regen komt zonneschijn en hadden we vandaag een mooie heldere zonnige dag.
Terwijl ik buiten de was uitspoelde en ophing was Paul bezig met de dinghy. Hij had in het blad zeilen (nr 6 2016) gelezen over een bilgepomp voor de dinghy. Aangezien wij vaak water tussen de kiel en de opblaasbare bodem (lekkage) hebben is dit voor ons een uitkomst. Paul maakte een slangetje van 4mm (binnenmaat) vlak achter de schroef vast. Het slangetje loopt via de staartstuk omhoog naar de dinghy en daarna naar de bodem van de dinghy. Terwijl we naar de kant motorden zoog de schroef het water uit de dinghy en was de dinghy leeg toen we in de Marina aankwamen.

In de Marina werden we aangesproken door Mark die op zijn motorboot bezig was. Terwijl we zaten te praten bleek hij Bob en Charl (uit Wrangell) te kennen. We werden uitgenodigd aan boord waar hij ons mooie ankerplekken in de Prince William Sound aanwees. Hij had problemen met zijn stuurautomaat zodat we met hem mee gingen om te zien of we samen het probleem konden oplossen. Al snel bleek dat het kompas niet op een goede plek stond. Zodra het kompas op een andere plek stond deed de stuurautomaat het prima.

Terug in Whittiër reed hij ons met de auto rond door Whittiër en raadde hij ons aan de " Portage Pass Trail" te doen. Na elkaar gedag te hebben gezegd liepen Paul en ik de 250 meter hoge heuvel op naar de pass vanwaar we een prachtig uitzicht hadden. Aan de ene kant zagen we de Portage gletsjer en aan de andere kant hadden we uitzicht over de hele pass Canal waar Whittiër aan ligt. Rond zes waren we terug aan boord en was de was droog. Tijd voor een wijntje in de kuip.

uitzicht over Pass Canal

08 juli 2017
WHITTIËR, OOSTKUST KENAI PENINSULA IN PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 46.600 n 148 42.555 w)
Gisteravond laat is hier in Whittiër een groot Royal Princes Cruise schip afgemeerd. Vanochtend zagen we de passagiers afstappen en met treinwagons van de Royal Princess of met speciale Royal Prinses bussen terug gebracht worden naar Anchorage.

Een hele dag met bewolking en regen. Nadat we hadden ontbeten en koffie hadden gedronken gingen we aan de gang met de achterhut waar Nicolette (nicht van Paul) komt te slapen. Een deel van de spullen werd van de ene hut naar de andere hut overgebracht en daarna werd er schoon gemaakt. Na lunch deed ik nog wat andere huishoudelijke klusjes terwijl Paul op de bank wat magazines las. Dan liep hij tenminste niet in de weg (hihi). Aan het eind van de middag keken we samen een film.

07 juli 2017
WHITTIER, OOSTKUST KENAI PENINSULA IN PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 46.600 n 148 42.555 w)
Waar het gisteren meer bewolkt was, was het vandaag helder en een beetje zonnig zodat we de omgeving met de gletsjers goed konden zien. We zeilden met ca. zes knopen wind vol tuig langzaam verder noordoostwaarts door de Prince William Sound. Eerst aan de wind verder door de Perry Passage langs Culross eiland en daarna ruime wind door de Wells Passage. Bij een monding van een grote rivier zagen we veel vissersboten voor anker, vandaag mag er niet gevist worden!
Tenslotte zeilden we Pass Canal in waar aan het einde het kleine plaatsje Whittier ligt, waar we rond half zeven en na vijfentwintig mijl voor anker gingen. Hier komt over een paar dagen Nicolette (nicht van Paul) aan boord om een tijdje met ons mee te zeilen door de Prince William Sound.

06 juli 2017
HIDDEN BAY/COVE, CULROSS ISLAND IN PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 42.731 n 148 07.228 w)
Aan de kant van Nowell Cove staat een huisje waar we gisteren twee mensen bij een kampvuur zagen zitten. Toen we vanochtend om elf uur de cove uit motorden kwam er net een open vissersbootje aan. Hij had de zalmen die in zijn vaste net zaten (vanaf de kant naar een boei) eruit gehaald en kwam even langs voor een praatje. Ze wonen hier in Nowell Cove in de zomermaanden wanneer er soms op zalm gevist mag worden. Een week lang hadden ze niet mogen vissen maar vandaag mochten ze voor twaalf uur (08.00-20.00) op zalm vissen. Van hun kregen we een Sockeye zalm.

Inmiddels was er een lichte bries van ca vier knopen gekomen zodat we de zeilen hesen en rustig aan de wind verder door de Price William Sound naar het noordoosten zeilden. Eerst verder door de Knight Pass tussen de Kenai Peninsula en Knight eiland en later door de Perry Pass waar we moesten kruisen tussen Culross eiland en Perry eiland.

Waar er gisteren geen vissers waren zagen we het vandaag echt druk op het water. Vissers die hun vaste netten van een boei tot de kant hebben en vissersboten die hun netten vanaf de boot uitzetten. Dit allemaal net langs de kant waar de zalmen zwemmen. Tussen al die drukte varen ook de collectors, grotere boten die de zalm gelijk van de vissers afnemen. Over de marifoon hoorden we de vissers de hele dag met elkaar communiceren. Rond half zeven en na vierentwintig mijl ging ons anker er bij de entree van Hidden Bay in. 

05 juli 2017
AUK BAY, OOST KUST KENAI PENINSULA & PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 00.637 n 148 24.523 w)
Om kwart voor zeven in de mist haalden we ons anker op en motorden we met de stroom mee verder oostwaarts langs de Kenai Peninsula. Helaas zagen we door de mist niets van het landschap en waren we blij dat we gisteren met goed zicht verder zijn gevaren. Na veertien mijl ging ons anker erin Auk Bay in de Prince William Sound in. Hier haalden we nog wat slaap in en maakte ik nog wat schoon.

DE PRINCE WILLIAM SOUND
is het noordelijkste gedeelte van de Golf van Alaska en ten zuiden en oosten van de Kenai Peninsula. De Zuidelijk grens van de Prince Williams Sound afgeschermd door de grote eilanden Montaque en Hinchinbrook en daartussen liggen vele eilanden waar we aardig beschut kunnen varen.


NOWELL COVE, OOST KUST KENAI PENINSULA & PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 26.351 n 148 56.542 w)
De zon kwam door de mist heen zodat het opklaarde en er een middag bries ontstond. Om kwart over twee hesen we de zeilen en zeilden vol tuig verder noordoostwaarts door Port Bainbridge waar we zicht kregen op de mooie grote Bainbridge gletsjer die vanaf de hoge pieken van de bergen tot aan zeeniveau reikt maar de zee niet meer bereikt en waar een moraine voor ligt.

Bainbridge gletsjer...

Daarna zeilden we vol tuig verder door Bainbridge Passage tussen de Kenai Peninsula en Bainbridge eiland waar we zeehonden op de rotsen zagen liggen. Vervolgens zeilden we nog steeds ruime wind verder door de Knight Passage tussen Knight eiland en Chenega eiland en later tussen Knight eiland en de Kenai Peninsula.

Rond elf uur hield de wind het voor gezien en moesten we het laatste stuk motoren. Na eenendertig mijl ging ons anker en rond twaalf uur in de nacht in Nowell Cove in. De hele middag hadden we zon en was het helder zodat we de mooie ruige omgeving goed konden zien. De groene eilanden met wat kale rots punten waar sneeuw tussen ligt met daarachter de hoge bergen van de Kenai Peninsula met daartussen de gletsjers. Ook Montaque eiland konden we zien, een eiland dat veel hogere bergen heeft als de rest van de eilanden in de Prince William Sound eilanden.

04 juli 2017
JOHNSTONE BAY, OOST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA (59 56.242 n 148 40.635 w)
INDEPENDENCE DAY, GROTE FEESTDAG IN AMERIKA
Wat een geluk dat het vandaag een mooie zonnige dag is met hier en daar wat hoger gelegen wolken velden. Helemaal omdat in Seward de Mt. Marathon wordt gelopen waar honderden deelnemers aan meedoen. De race start in het centrum dan gaan ze over de beboste steile bergrug en als laatste over een steil stuk gravel naar de top van 921 meter. Ze gaan via een andere route naar beneden waarvan het grootste deel over gravel gaat en alleen het laatste stuk door het bos en dan over de straat naar de finisch midden in het centrum. De junioren (353 jongens en 151 meisjes) begonnen om negen uur, de dames (582 deelneemsters) om elf uur en de heren (588 deelnemers) om twee uur 's middags. Nu de berg niet in een wolken dek gehuld lag konden we de lopers goed volgen. Zeker op het gravel stuk leken het net een rij mieren. We hadden al vernomen dat de snelste deelnemers er een half uur over deden om de top te halen en binnen tien a vijftien minuten beneden waren. Vandaag deed de snelste deelnemer het in negenenveertig minuten. Wauw wat gaat dat hard! Tussen de damesrace en de mannenrace was er een kleine parade door het dorp met wagens van o.a de brandweer, ambulance, parkbeheer etc.

Mt Marathon race...

als mieren op de berg...

Nadat de eerste mannen binnen waren gingen we terug naar de boot. Er was een lichte middagbries zodat we de zeilen hesen en rustig door Resorrection Bay richting Fox eiland kruisten. Daarna kruisten we verder door de Eldorado Narrows tussen Fox eiland en de Kenai Peninsula en om Kaap Resorrection de Bying Sound in. De bergen die bij aankomst in het wolkendek gesluierd waren konden we nu zien. Wat een prachtige ruig gebergte met de steile rotspunten en achter de voorste bergen de nog hogere bergen met daartussen het grote "Harding Icefield" gletsjer gebied waar we nu een glimp van zagen.

Resurection bay uit zeilend...

We zeilden verder oostwaarts langs de oostkust van de Kenai Peninsula waar we nog veel meer gletsjers tussen de bergen zagen. Helaas hield rond negen uur de wind het voor gezien en omdat het de komende dagen ook zeer rustig blijft met variabele winden besloten we nu door te motoren. Nu hebben we prachtig zicht op het gebergte. Onderweg zagen we weer walvissen, puffins, murre en andere zeevogels.

03 juli 2017
SEWARD, OOST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA (60 06.724 n 149 26.047 w)
Toen we koffie in de kuip dronken zagen we de hoeveelheid campers aan de waterkant staan, wel twee a drie rijen dik en erg dicht op elkaar. Rond negen uur motorden we met de dinghy de Marina in om vandaar uit Seward in te wandelen. We waren nog maar net aan de kant of we zagen grote halibutvissen aan haken hangen en eronder wat andere vissen. Sportvissers hadden deze hoeveelheid vissen in twee dagen gevangen. Wauw wat waren die halibutvissen groot!

visvangst van twee dagen...

Het is druk in Seward want morgen is het Independence day, een grote feestdag. Vandaag waren er al enkele straten afgezet waar kraampjes stonden met etenswaren en spullen. De bibliotheek was dicht maar de wifi deed het wel zodat we even met mijn ouders spraken. Helaas was de verbinding erg slecht. Daarna wandelden we verder door het dorpje en liepen de two lake trail. Een wandeling door het bos rond twee kleine meertjes. Tenslotte gingen we naar de Safeway waar we nog wat boodschappen deden.

ankerplek Seward...

Rond drie uur waren we terug aan boord. Tijd voor een drankje en een late lunch/vroeg avondeten in de kuip. In de avond werd het steeds drukker met kleine bootjes en om twaalf uur 's nachts terwijl het nog licht was werd het vuurwerk afgestoken. We lagen eerste rang en konden het mooie vuurwerk goed zien. Independence day is begonnen.


02 juli 2017
SEWARD, OOST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA (60 06.724 n 149 26.047 w)
Na wat  uitgeslapen dronken we koffie in de kuip. Het was nog wel bewolkt maar het regende niet meer. Nadat ik wat huishoudelijke klusjes had gedaan en Paul buiten bezig was geweest ging om één uur ons anker op. Er stond een lichte middag-bries en vol tuig zeilden we eerst have wind en later ruime wind noordwaarts door Resurrection Bay naar Seward waar rond acht uur en na vijfentwintig mijl ons anker er in ging.

Het is weekend en vakantietijd zodat het erg druk met pleziervaart was o.a toeristen boten waar de toeristen naar de gletsjers worden gevaren, walvistoers maar voornamelijk veel sportvissersboten. De bewolking trok beetje bij beetje op en vandaag zagen we de ruige kust met groene berghellingen met daartussen stukken van oude gletsjers maar de toppen van de bergen bleven in de wolken gehuld. 

01 juli 2017
PONY BAY, OOST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA (59 43.739 n 149 32.368 w)
Om half zes haalden we de lijn van de kant en probeerden we ons anker omhoog te halen. Dit wilde niet echt vlotten. Het eerste stuk ketting kregen we makkelijk omhoog maar daarna kwam de ketting strak te staan en was er geen beweging in te krijgen. Beetje gas naar voren dan weer achteruit dan weer iets naar links dan iets naar rechts, maar wat we ook deden de ketting bleef strak naar beneden staan in een diepte van ca zeventien meter.

Paul pakte een klein parapluanker (dat we normaal voor onze dinghy gebruiken) in de hoop de beugel van het Rocna anker te pakken te krijgen en dat zo omhoog te hijsen. Maar toen hij hiermee bezig was raakte ook dit anker achter een rots vast en was ook daarin geen beweging meer in te krijgen. Het kleine anker maakten we vast aan een stootwil en lieten die in het water drijven. Nu gingen we nog één keer met de motor naar voren maar hadden we de ankerketting meer laten vieren. Nu kwam er meer ketting boven en na een uur ploeteren kwam eindelijk het Rocna anker omhoog. Een pak van ons hart! Daarna pakten we de stootwil en draaide met de boot een rondje zodat ook ons kleine anker vrij kwam en we eindelijk de baai uit konden.

We motorden Bergen Bay uit en door de Nuka Passage naar Nuka Point waar we wind kregen. Tussen de wolken door kregen we nog even een glimp van de gletsjer die daar tussen de hoge bergen in ligt. Vol tuig en met ca. tien knopen wind kruisten we langs de Kenai Peninsula noordoostwaarts. Helaas was het nog steeds bewolkt en regende het zodat we niet veel van het gebergte van de Kenai Peninsula zagen. Soms zagen we alleen wat contouren van de rotsachtige kust. Wel jammer want in deze bewolking zitten hoge bergen met daartussen vele gletsjers.

Wel zagen we veel puffins, meeuwen en walvissen en hadden we zelfs weer bijna een aanvaring met een moeder Orca met jong. Ik zat op de uitkijk en keek vooral naar hout en kelp velden. Opeens zag ik een grote vin vlak schuin voor de boeg en omdat Paul tegen de knoppen van de stuurautomaat zat riep ik heel hard "Naar stuurboord, naar stuurboord". Paul hoorde weer de angst in mijn stem en drukte gelijk op de stuurautomaat waardoor we stuurboord uit draaide. Hij zag nu een grote vin en een kleine vin net achter de boot verdwijnen. Voor ons blijft nu de vraag of zij ons allang in de gaten hadden of niet??

Toen we verder van de kust afkwamen kregen we inderdaad wind van de vijfentwintig knopen uit het noordwesten die over de marifoon werd afgegeven. We maakten weer een slag naar de kant om wat minder wind te houden en kruisten zo rustig verder tot rond negen uur 's avonds de wind het voor gezien hield. We motorden het laatste stuk naar Pony Bay waar ons anker er rond half één en na drieënzeventig mijl in ging.

30 juni 2017
BERGER BAY, NUKA ISLANS, OOST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA (59 20.277 n 150 44.100 w)
Vanochtend regende en waaide het nog aardig hard maar in de middag nam de wind af maar bleef de regen. De depressie is voorbij!

Op zich liggen we in deze baai goed beschermd voor de golven en de wind. Afgelopen dagen kregen we alleen wind vlagen over ons heen. Maar de anker grond is slecht, een rotsbodem. Naast ons anker hebben we een lijn naar de kant gebracht maar desondanks horen we tijdens een vlaag de ankerketting vaak over de grond schrapen.

Ook vandaag deden we weinig. We luisterden naar het nieuws op de radio lazen een boek en keken een film.

29 juni 2017
BERGER BAY, NUKA ISLANS, OOST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA (59 20.277 n 150 44.100 w)
Nog steeds veel regen met harde windvlagen. Vanochtend deed ik huishoudelijke klusjes. Na de lunch keken we een film en daarna gingen we onderuit met een boek.

28 juni 2017
BERGER BAY, NUKA ISLANS, OOST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA (59 20.277 n 150 44.100 w)
Nog steeds veel regen en soms wat windvlagen maar buiten waait het ca dertig knopen. Een dag om binnen te blijven, de kachel aan te hebben en lekker onderuit met een boek/magazine en na de lunch een film. Aan het eind van de middag namen de windvlagen toe en werden harder zodat we voor de zekerheid nog een extra lijn van de hoofdlijn naar een andere boom hebben uitgebracht.
27 juni 2017
BERGER BAY, NUKA ISLANS, OOST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA (59 20.277 n 150 44.100 w)
Regen, regen en nog eens harde regen. Vannacht en vanochtend hoorden we de ketting over de rotsen op de bodem schrapen. Na de koffie bracht Paul in de regen een lijn naar de kant zodat we wat minder heen en weer gingen. Er komt een depressie over met aardig wat wind zodat we hier nog een paar dagen liggen. Nadat we dit gedaan hadden maakte ik de lunch klaar. Na de lunch lazen we een boek/magazines en keken we een film. In één dag zijn de watertanks (halve tank, 75 liter) en de emmers geheel gevuld.

26 juni 2017
BERGER BAY, NUKA ISLANS, OOST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA (59 20.277 n 150 44.100 w)
In de regen haalden we het anker op en zeilden we alleen op fok Tonsina Bay uit. Aangekomen in de Nuka Passage staken we de passage over naar Nuka eiland. We hadden ca. acht knopen half tot ruime wind en er stond nog steeds een aardige swell vanuit de Golf van Alaska de Nuka Passage in waardoor het voorzeil soms een beetje klapperde. Van de omgeving zagen we weinig omdat het regende en er een laag hangende bewolking hing. Rond twaalf uur en na acht mijl ging ons anker er in Berger Bay bij Nuka eiland in. Het is geen weer om buiten te zijn zodat we na de lunch een film keken en daarna onderuit gingen met magazines die we van Bart hebben gekregen.

25 juni 2017
TONSINA BAY, OOST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA (59 18.372 n 150 56.794 w)
Na vijf uurtjes slapen haalden we om drie uur het anker op en met de stroom mee motor/zeilden we verder langs de oostkust van de Kenai Peninsula. Rond vijf uur kwam de zon boven en kregen we een mooie zonnige dag. Onderweg zagen we een aantal walvissen en orka's. Niet heel ver weg ook een moeder orka met kleine naast zich zwemmen en iets verderop de grote vin van het mannetje. Toen we bij Gore Point de hoek om kwamen en de Nuka Passage in zeilden zagen we tussen de hoge bergen weer enkele gletsjers. Na drieëntwintig mijl ging om negen uur ons anker er in Tonsina Bay in. Eerst nog even een paar uurtjes slaap inhalen.

Rond elf uur aten we onze lunch in de kuip. We hadden prachtig uitzicht op de groene berghellingen met daarboven de kale rotspunten met sneeuw ertussen. We hoopten berggeiten te spotten maar die lieten zich niet zien. In de middag ging Paul te water om de anodes te vervangen en het onder waterschip schoon te maken. Toen hij klaar was gingen we met de dingy naar het riviertje om alle spullen met zoet water uit te spoelen. Daarna alles in de kuip drogen. Het was het tijd voor een borreltje. Rond acht uur had Paul via de SSB contact met Bart. Dat wordt een dagelijkse bezigheid.  

24 juni 2017
QUIKUTULIG BAY, OOST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA (59 14.025 n 151 17.515 w)
Toen Bart bij ons kwam koffie drinken had hij een prachtige Kariboe huid voor ons bij zich. Het was een mooie heldere zonnige dag zodat we buiten in de kuip koffie/chocomel dronken terwijl we gezellig verder praten en uitzicht hadden over de baai met daarachter de groene bergen met hier en daar nog plekken bedekt met sneeuw.

Terwijl we gezellig zaten te praten vroeg Bart of we nog zonnepanelen konden gebruiken. We vertelden dat we op zoek waren naar nog een zonnepaneel voor aan de zijkant. Hij had er een paar over die hij niet meer gebruikte en die we wel mochten hebben.

Nadat we de hele ochtend gezellig hadden zitten praten werd het voor ons tijd om met de stroom mee de zuid punt van de Kenai peninsula te ronden. Vandaag was het nog rustig maar morgen staat daar voor ons een aardige wind tegen. We namen afscheid van Bar:

BART BEDANKT VOOR DE MOOIE KADO'S EN DE GEZELLIGE TIJD!
We hesen de zeilen en kruisten met ca vijftien knopen wind Port Graham uit. Eenmaal in de Kachemak bay bleek dat er alleen wat wind door Port Graham stond want hier hadden we geen wind meer en moesten we even motoren tot we bijna bij de zuidwesthoek van de Kenai Peninsula aankwamen. Vandaag was het zo helder zodat we de hoge bergen van De Alaska Peninsula konden zien. Onze laatste aanblik van deze bergen.
 
Bijna bij de zuidwesthoek aangekomen kregen we ca. vijftien knopen ruime wind en met drie knopen stroom liepen we acht á negen knopen over de grond. We zeilden oostwaarts door de Kennedy pass en Chigach pass tussen de Kenai Peninsula en de drie kleine eilanden Elizabeth, Perl en Echilgach. Tussen deze eilanden kregen we te maken met aardige stroom rafelingen, één á twee meter swell vanuit het zuidwesten en draaiend naar zuidoost en wind van achteren. Een echte klots bak dus!

Eenmaal voorbij de eilanden zeilden we rustig verder langs de oostkust van de Kenai Peninsula. Rond acht uur spraken we met Bart over de SSB en hield de wind het even later voor gezien. Zonder wind en met bijna stroom tegen besloten we om in Qikutulit bay voor anker te gaan. Rond tien uur en na vijf en veertig mijl ging ons anker erin. Snel slapen morgen weer vroeg op want om drie uur hebben we weer stroom mee.

23 juni 2017
PORT GRAHAM, WEST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA (59 20.381 n 151 47.312 w)
In de ochtend deden we wat klusjes en dronken koffie in de kuip. Na een vroege lunch gingen we naar de kant om naar het Summer Festival te gaan. In verschillende bars en restaurants speelden muzikanten. Op zich wel leuk om even te zien. We besloten niet te blijven om 's avonds dezelfde muzikanten te horen. Rond twee uur kregen we stroom mee en ging ons anker op. Met ca zes knopen wind tegen kruisten we verder langs de kust naar het zuidwesten. Onderweg kregen we via de marifoon contact met Bart en spraken we af elkaar in Port Graham te ontmoeten.

In Port Graham kregen we wind mee en met een ruim windje zeilden we de laatste vijf mijl tot het eind van de baai. Halverwege de baai passeerden we de kleine settlement Port Graham met zijn zalm cannery. We ankerden naast Bart en even later zaten we bij hem aan boord. Het is alweer vijf jaar geleden dat we hem voor het laatst gezien hebben in Nieuw Zeeland. Wat vliegt de tijd! De rest van de avond zaten we gezellig bij te praten.

22 juni 2017
SELDOVIA, KENAI PENINSULA, ALASKA(59 26.185 n 151 43.165 w)
Vandaag liepen we door Seldovia een leuk plaatsje waar nog steeds een aantal huizen op palen aan de oever staan en waar verschillende wandelingen zijn. Het was nog vroeg zodat we eerst de Otterbahn wandeling maakten. Het eerste deel liepen we door het bos over een heuvelachtig landschap. Daarna liepen we over een boardwalk over de lagoon en kwamen we uit bij het kiezelstrand van Kachemak bay. Terug liepen we over de onverharde weg langs het Irene meer.

Seldovia, huizen op palen aan de oever...

In het dorpje aangekomen kwamen we langs het oude Russisch orthodoxe kerkje en liepen verder het plaatsje in waar nu meer bedrijvigheid was. Er zijn veel restaurantjes en hostels met mooie houtsnijwerken bij hun deuren. Op de brug van de Seldovia Slough zagen we een aantal mannen vissen op grote zalmen die hier zwommen.

oude Russisch orthodox kerkje...

Het was inmiddels mooi zonnig en helder geworden zodat we besloten ook de Rocky Ridge trail te bewandelen. We begonnen aan de noordzijde van de Ridge trail en liepen door een bos met veel Spruce bomen omhoog naar de ridge. Daarna wandelden we over de ridge waar we soms prachtige uitzichten hadden over Seldovia en de Kachemak bay.

het uitzicht onderweg...

Rond twee uur waren we terug in het dorp en liepen eerst naar het toeristen bureau/museum. We bekeken het kleine museum en kregen informatie over het Seldovia Summer Music Festival wat morgen begint. Daarna liepen we nog even naar de bibliotheek om even wat te internetten. Rond vijf uur waren we terug aan boord en keken we het BBC nieuws.

Geschiedenis Seldovia:
Mensen wonen al duizenden jaren rond de wateren van Seldovia. Dit gebied was een plek waar de Kodiak Koniags, de Aleuts van de Aleut eilanden, de Chugach van de Prince Williams Sound en de Tanaina Kenaitze mensen van de Cook inlet samen kwamen. Ze spraken Sugpiaq, Aleut en Dena'ina en verruilden hun goederen, ideeën en tradities.


Rond 1740 kwamen de eerste Russen en begon al snel de handel in bont van zeeotters en andere wilden dieren. De natives waren gedwongen hard te werken voor de russen en vaak moesten hierdoor de mannen hun huizen en families verlaten. In 1838 brak er een epidemie uit en kwamen veel native bewoners om.

In 1852 zag de Russische kapitein Archimandritov een grote groep haringen de baai in zwemmen en noemde de baai Zaliv Seldovoi (Bay of Herring). Rond 1870 bouwden de Russen samen met de Natives het plaatsje Seldovia en is het het oudste dorpje rond de Cook inlet. Het dorpje werd gebouwd langs de waterlijn en met laagwater konden de huizen bereikt worden over de oever maar met hoogwater waren de huizen alleen met de boot bereikbaar. Samen met de handel kwamen ook de missionarissen hier en rond 1891 werd hier een Russisch orthodoxe kerk gebouwd. Pas rond 1920/1930 kwam er een boardwalk die de huizen met elkaar verbonden.

Op 27 maart 1964 op Goede vrijdag bevond zich hier in deze omgeving de sterkste aardbeving (9.2)op het westelijk halfrond. Hierdoor verzakte het land iets meer dan één meter. Met hoogwater kwamen nu de boardwalks en de huizen onder water. Door de najaarsstormen werden huizen en bedrijven soms geheel weggespoeld waardoor Seldovia opnieuw moest worden opgebouwd.


 21 juni 2017
SELDOVIA, KENAI PENINSULA, ALASKA(59 26.185 n 151 43.165 w)
DE LANGSTE DAG MET DE KORTSTE NACHT.
Vanochtend liepen we over de spit naar Antoinette en Dirk Jan om naar de Farmers market te gaan.
Onderweg lazen we op een informatie bord dat de moraine die nu bekend staat als "Homer spit" is achtergebleven toen de gletsjers zich hier terug trokken. Bij het terugtrekken van deze gletsjers ca. 15.000 jaar geleden ontstond de Kachemak bay met de Homer spit.

Toen we bij de farmers market aankwamen bleek deze pas in de middag te beginnen zodat we naar de Safeway gingen om wat verse spullen te kopen. Daarna reden we terug naar de spit en moesten we afscheid nemen van Antoinette en Dirk Jan. Wie weet zien we elkaar nog ergens!

Er stond een lichte bries zodat we de zeilen hesen en langzaam zeilden over de Kachemak bay richting het zuidwesten naar Seldovia op de Kenai Peninsula. Het was bewolkt en het regende. Rond kwart over zes ging ons anker er in de baai bij Seldovia in en bleken we ook hier televisie te kunnen ontvangen zodat we nog even het nieuws bekeken. 

20 juni 2017
HOMER, WEST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA(59 36.492 n 151 25.013 w)
Het was bewolkt en het regende een beetje toen we naar de kant gingen en over de spit naar de camping liepen. Antoinette en Dirk Jan (hebben we kort ontmoet in Kodiak city) staan hier met hun camper. Het was een leuk weerzien en met een kop koffie zaten we gezellig te praatten. Het bleek dat het Dirk Jan zijn verjaardag was en tijdens de lunch van een heerlijke eigengemaakte zalmsalade dronken we er champagne bij.

de verjaardag toost...

Voor we het wisten was het alweer vier uur en was het droog geworden zodat we nog even naar Homer reden om in een outdoorwinkel te gaan kijken. Daarna werden we uitgenodigd om samen met Antoinette en Dirk Jan ergens te gaan eten. Een leuk restaurant aan het einde van de spit met uitzicht op de Kachemak bay en de Kenai Peninsula. Het werd een gezellige avond met heerlijk eten en pas rond tien uur liepen we het restaurant uit. Dirk Jan en Antoinette dank jullie wel voor de gezellige dag en het heerlijke eten!

19 juni 2017
HOMER, WEST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA(59 36.492 n 151 25.013 w)
Om half zeven motorden we door Halibut cove naar een andere plek in Halibut cove vanwaar de Saddle trail begint.

HALIBUT COVE (2), WEST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA(59 36.025 n 151 10.004 w)
Het was mooi rustig weer en de zon scheen al een beetje door de wolken heen toen ons anker er in ging. Op de kant staat een resort met verschillende huisjes. Iets verderop zagen we een houten trap die vanaf de rosten naar boven gaat. Dit is het begin van de trail. Boven op de trap is een boek waar we onze namen in schreven en opschreven dat we maar één dag gingen wandelen.

Via de Saddle trail liepen we over een goed wandelpad door de groene vegetatie zigzag de heuvel op. Onderweg hadden we soms mooi uitzicht over Halibut cove en de bergen erachter. Maar lang konden we niet blijven staan want dan werden we opgegeten door de muggen. Zelfs onder het wandelen zoemden ze al rond onze oren. Eenmaal boven zijn er meerdere wandelingen die we konden doen maar we volgden het pad naar Grewingk Glacier lake. Onderweg praatten we en klapten we in onze handen om de beren te laten weten dat we hier liepen.

Het laatste deel van de wandeling liepen we over de gletsjer bedding dat bestaat uit zand/stenen en dat duidelijk een jongere vegetatie heeft. Na een klein uur wandelen kwamen we aan bij het Grewingh Glacier lake met daarachter tussen de nog hogere hoge bergen de gletsjer. In het meer dreven verschillende stukken ijs en op dit alles scheen nu de zon. We gingen zitten op van dit pracht te genieten en aten ondertussen een boterham.

gletsjer lake Halibut cove...
Het was dezelfde weg terug en toen we net tussen de bomen waren aangekomen zagen we een zwarte beer op het pad staan. Toen hij ons in de gaten kreeg wilde hij de boom in klimmen. We stopten en Paul pakte snel de 'beer' spray in de ene hand en de beer 'banger' in de andere hand. Zo bleven we elkaar een tijd aankijken en stond ik achter Paul een paar foto's van de beer te maken.


de zwarte beer...

Het was duidelijk dat de beer onze kant op wilde en wij zijn kant op. We praatten rustig, bleven op gepaste afstand en uiteindelijk liep de beer het pad omhoog op (waar wij heen wilden). Wij liepen nu ook het pad omhoog zodat we konden zien waar hij was. Na een tijdje stond hij weer stil op het pad en keek achterom. Nu dook hij de bosjes in steil omhoog en zagen we hem boven het pad staan. Dit was onze kans om hem voorbij te gaan en dus liepen we over het pad onder hem langs en zaten we (de beer en wij) elkaar aan te kijken YES, we waren de beer voorbij maar een beetje spannend was het wel. Gelukkig zigzag de het pad niet terug naar waar de beer stond. We keken nog wel een paar keer achterom maar zagen de zwarte beer niet meer. De rest van de terug weg klapten we hard in onze handen en rond tien uur waren we terug bij de boot.

18 juni 2017HALIBUT COVE, WEST KUST KENAI PENINSULA, ALASKA(59 35.617 n 151 13.220 w)
Het regende toen we rond half vijf ons anker ophaalden en de zeilen hesen. We motor/zeilden Port Chatham uit en aangekomen bij de zuidkust van de Kenai Peninsula klaarde het op en kregen we een bries van ca. vijf knopen. Vol tuig met ruime wind langs de zuidkust richting de westkust.

Aangekomen bij de westkust kregen we wind tegen en kruisten we rustig verder langs de kust met de groene bergen. Hier aan de westkust van de Kenai Peninsula staan veel huizen op de oever en kliffen met daarnaast ook kleine dorpjes. Aan de overkant van Kachemak bay ligt de grote plaats Homer die door een weg verbonden is met Anchorage zodat we het gevoel hebben meer in de bewoonde wereld te zijn. Om ons heen was het druk met sportvissers die vanuit Homer hier in de Kachemak baai en de aan de zuidkust van de Peninsula vissen.

Terwijl de dag vorderde klaarde het steeds meer op en kwam zelfs de zon tevoorschijn. De wind draaide van het noorden naar het zuiden zodat we even moesten motoren maar toen de wind eenmaal vanuit het zuiden kwam konden we ruime wind met ca. tien knopen wind verder Kachemak baai in zeilen langs Homer naar Halibot cove waar ons anker er na vijftig mijl in ging.

17 juni 2017
PORT CHATHAM, ZUID KUST KENAI PENINSULA, ALASKA(59 12.663 n 151 43.335 w)
Vanochtend zijn we uit Carry inlet (Shuyak island, Kodiak eilanden groep) gezeild en verder richting het noordnoordoosten naar de Kenai Peninsula. Aan de ene kant hadden we de Golf van Alaska en aan de andere kant de Shelikof straat met daarachter de Alaska Peninsula. Eenmaal uit Carry inlet zeilden we met een lichte bries aan de wind door de Stevenson entrance tot aan de Ushagat eilanden groep onderwijl zagen we een aantal walvis spuiters en een mannetjes orka met zijn hoge vin aardig dichtbij.

de orka...
De Ushagat eilanden die ongeveer in het midden tussen Shuyak eiland en Kenai Peninsula liggen zijn hoge ruige eilanden waar de wind toe nam tot ca twintig knopen en we twee reven in het grootzeil zetten. Op deze eilanden broeden de puffins zodat we er weer heel veel zagen. Vanaf de Ushagat eilanden tot aan de Kenai Peninsula heet dit water de Kennedy entrance. Hier zeilden we met een knik in de schoot heerlijk door tot aan de ingang van port Chatham.

Nu zeilden we langs hoge groene bergen met kale rotspunten waar we verschillende berggeiten zagen lopen. Eenmaal voor anker in de Port Chatham dronken we een drankje in de kuip en genoten van het mooie uitzicht. Hier zagen we met de verrekijker nog meer berggeiten op de hoge kale rotswanden.

HOOFDSTUK; TERUG IN ALASKA (1) HEBBEN WE DOORGEBRACHT IN DE PANHANDLE OFF ALASKA (ZUID WEST KUST), 2E KEER KODIAK EILAND EN DE KATMAI PENINSULA.   

dinsdag 16 mei 2017

077 Terug naar Alaska (1)


 

  

 
 een reset van de interactieve kaart nodig?
herlaad de pagina
(kaart is nog in ontwikkeling (Rob))

 
16 juni 2017
CARRY INLET, SHUYAK ISLAND, KODIAK ISLAND GROUP(58 34.448 n 152 32.690 w)
Het was een mooie zonnige dag met aardig wat wind zodat we vandaag bleven liggen en een wandeling maakten. Rond tien uur gingen we naar de kant en liepen naar de hut van het het Shuyak State Park. In deze hut slapen op dit moment twee mensen. Er lag een boek met informatie over het Skuyak Park dat we snel even bekeken. Daarna begonnen we aan een wandeling van vijf kilometer door het Shuyak State Park naar Salmon Cove in Big Bay. Een mooie wandeling door het bos van verschillende soorten dennenbomen, duivels klauw en langs verschillende kleine watertjes.

Onderweg zagen verschillende malen berenpoep zodat we luid praatten. Halverwege de trail kwamen we Paul (Teacup) tegen. Hij ligt met zijn boot in Big Bay. We zaten een tijdje te praten en daarna vervolgden ieder zijn wandeling. Aangekomen in Big Bay staat ook een hut van Shuyak State Park waar vier mensen in verblijven. Hier op het stand aten we onze lekkernij op. Op de terugweg kwamen we Paul (Teacup) opnieuw tegen en zaten we weer een tijdje te kletsen. Rond vier uur waren we terug bij de boot en aten we een late lunch of het vroege avondeten in de kuip in de zon terwijl het nog steeds stevig waaide.

15 juni 2017
CARRY INLET, SHUYAK ISLAND, KODIAK ISLAND GROUP(58 34.448 n 152 32.690 w)
Het was vandaag een prachtige heldere zonnige dag. We zeilden met vol tuig Devils cove en Kukak baai uit Shelikof straat in noordoostwaarts richting Shuyak eiland, een eiland van de Kodiak eilanden groep. Wat hadden we vandaag een prachtig uitzicht over het begin van de Alaksa Peninsula.

De hoge besneeuwde vulkanen (ca 2200 meter) Steller, Kukak en Devils Desk waar we voor geankerd hebben waren nu vrij van de wolken zodat de zon er nu volop op scheen. Verderop zagen we de hoge bergen met daartussen verschillende gletsjers die eens het zeeniveau hebben gereikt. Aan de andere kant zagen we Kodiak en Afganok eiland met hun groene heuvels en daarachter hoge bergen waar ook nog wat sneeuw op lag maar die niet zo wit zijn als de bergen op de Alaksa Peninsula.

de vulkanen...
Van zes tot negen in de ochtend hadden we weinig wind maar daarna nam de wind toe tot ca. tien a vijftien knopen zuidwesten en zeilden we ruime wind lekker over de Shelikof staat. Eerst zagen we Shuyak eiland niet omdat dit eiland laag is en geen bergen heeft maar langzaam kwam ook dit eiland in zicht. Een mooi laag eiland met veel kleine rotsen bij de kust. Op het eind van de dag toen we bijna bij Carry inlet bij Shuyak eiland aan waren gekomen zagen we ook de bergen van de Kenai Peninsula aan de andere kant van de Shelikof straat. Rond zeven uur ging ons anker er in Carry inlet in en hadden we drieënzestig mijl op de teller.   

14 juni 2017
DEVILS COVE,KUKAK BAY, KATMAI NATIONAL PARK, ALASKA PENINSULA,( 58 20.981 n 154 11.485 w)
Geographic Harbor was ons verste punt van deze trip door Alaska, nu gaan we via de Kenai Peninsula en de Prince William Sound rustig terug naar de Panhandle van Alaska. Rond vijf uur was het alweer volop licht toen we ons anker ophaalden. De zon schijnt nu ca. negentien uur en de vijf uur dat hij onder is, kun je het licht nog steeds achter de horizon waarnemen.

Met vol tuig kruisten we noordoostwaarts langs de groene bergachtige kust van de Alaska Peninsula. Groen van de struiken en het hoge gras en de enkele bomen die hier op de bergen groeien; met daarachter het nog hogere landschap met de witte besneeuwde bergtoppen die rond de tweeduizend meter hoog zijn. Aan de overkant van de Shelikof straat zagen we Kodiak eiland liggen met de baaien waar we in zijn geweest.

We begonnen met ca. tien knopen wind maar die zakte rond elf uur helemaal in en moesten we een uurtje motoren. De zon loste de bewolking op en in de middag hadden we een mooie zonnige namiddag. Onderwijl dat we heel rustig zeilden zagen we een paar orka's en veel walvissen. Van de ene walvis zagen we alleen de spuiters terwijl andere walvissen dichterbij waren. Op één van de rotsen zagen we een groep zeeleeuwen liggen te zonnen. Doordat het land werd verwarm door de zon kregen we een middag bries en konden we met ca. zes knopen wind rustig verder kruisen langs Cape Ugyak en met ruime wind Kukak Bay in waar we veel zeeotters zwommen. In Kukak Bay ligt Devils Cove. Daar ging ons anker erin rond vier uur, na vierendertig mijl.

Na het avondeten in de kuip maakten we nog een dinghy tochtje de rivier op die hier in de cove uitkomt. Helaas ging de tocht niet ver aangezien even verderop in de rivier een grote waterval was. We meerde bij de oever af en liepen een stukje totdat we tegenover de waterval stonden. Wat een gezicht als hier de zalmen straks tegenop moeten zwemmen!

 
waterval Devils cove...

13 juni 2017
AMALIK BAY NEAR SMALL ISLAND, KATMAI NATIONAL PARK, ALASKA PENINSULA,(58 03.566 n 154 26.585 w)
Het was windstil toen we ons anker om half zeven ophaalden en door de vernauwing van Geographic Bay naar buiten motorden. In de Amalik Bay was er nog steeds te weinig wind en motorden we tussen Takli eiland en de Katmai Peninsula door naar een eilandje oost van Takli eiland waar ons anker er na vijf mijl voor een zandstrandje in ging. Ondertussen zagen we weer veel koddige zeeotters. Zeeotters die rustig lagen met hun poten omhoog, zeeotters die aan het eten waren en zeeotters met jong.

ZEEOTTERS:
Zeeotters vertoeven langs de kust en om te vermijden dat ze tijdens het eten of slapen naar zee wegdrijven rollen ze zich in bruin zeewier. Ze eten krabben, zee-egels, oesters en andere schelpdieren. Het bijzondere is dat ze gebruik maken van een steen om de prooi open te maken. Ze leggen die op de buik en slaat dan de schelp erop stuk. Ze hebben onder de oksel een soort zakje waarin overtollige voedsel wordt bewaard.


De zeeotters liggen op hun rug zodat de poten en flippers boven water uitsteken omdat ze daar geen bont hebben en de poten en flippers boven water minder snel afkoelen. Ze hebben de dikste bontjas van alle waterdieren omdat ze geen vet hebben. Het is echter niet het bont zelf dat de meeste warmte geeft, maar de lucht die opgesloten ligt tussen zo'n 800 miljoen haren en voor isolatie zorgt en maakt dat het dier blijft drijven. Ze moeten hun vachten dan ook heel zorgvuldig schoon houden; ze zijn dan ook voortdurend aan het borstelen en spoelen.

Paul (Teacup) had deze ankerplek met rustig weer geadviseerd zodat we over het eiland naar een oud native kamp konden wandelen. Het was een mooie wandeling over een niet al te hoog eiland. Eerst over het strand en vervolgens door het gras waar nu bloemen in bloei staan waaronder de fireweed (bloem waar Alaska zo bekend om staat). Onder het lopen zagen we ook oude beren poep zodat we toch maar zo nu en dan geluid maakten opdat de beer niet zou opschrikken als hij ons zag.

Fireweed in bloei...
Van het Native kamp is niets over, het is dat we het wisten anders waren we er zo voorbij gelopen. We liepen het eiland rond en tijdens het wandelen langs de waterkant verzamelde ik verschillende soorten zeewier waaronder Sea Lettuce, Bladderwrack en Bull kelp. Terug aan boord hing ik de zeewier aan de reling te drogen, al scheen de zon niet.

Onze dinghy lekt water en omdat er nog steeds geen wind was haalden we die uit het water en keken waar het lek zat. De rest van de middag was Paul bezig met het plakken van de dinghy. Die is ook al elf jaar oud en wordt nog steeds zeer intens gebruikt!

12 juni 2017
GEOGRAPHIC INNER HARBOR, KATMAI NATIONAL PARK, ALASKA PENINSULA,(58 06.643 n 154 33.906 w)
Vroeg in de ochtend was het nog bewolkt en regende het. Na de koffie in de kuip klaarde het op en motorden we met de dinghy naar de zandspit iets verderop om daar te wandelen. Een leuk gebiedje waar een kleine rivier in uit komt. Paul liep naar het einde van de spit en zakte er met één voet tot zijn knieën en met zijn andere voet iets minder ver in het drijfzand. Gelukkig liet hij zich snel voorover vallen en kon hij zich uit het drijfzand bevrijden. Maar beide laarzen waren vol water gelopen. De zon scheen zodat hij de fleecebroek uittrok en toen alleen zijn thermobroek nog aan had. Ik spoelde de broek, sokken en laarzen uit in de rivier. Daarna liepen we al pratend en in onze handen klappend nog wat verder rond zodat de beren wisten dat we er waren.

Terug aan boord maakte ik een lunch die we in de kuip aten en deed ik nog wat huishoudelijke klusjes terwijl Paul buiten nog wat klusjes deed. Daarna gingen we met een boek in de zon in de kuip zitten. Rond vier uur zagen we aan het einde van de baai weer een beer in het gras eten. Na een tijdje zagen we hem liggen in de zon en motorden er met de dinghy naar toe. Het was waarschijnlijk zo warm voor hem dat hij soms op zijn rug lag met zijn poten omhoog.

wat een klauwen...

11 juni 2017
GEOGRAPHIC INNER HARBOR, KATMAI NATIONAL PARK, ALASKA PENINSULA,(58 06.643 n 154 33.906 w)

KATMAI NATIONAL PARK is sinds 1980 een Nationaalpark gelegen op het Alaska-schiereiland. In het park liggen 15 vulkanen waarvan er nog vijf actief zijn, waaronder de Katmai en de Novarupta. Er is ook de Valley of Ten Thousand Smokes. Deze vallei is gevuld met as van de uitbarsting van de Novarupta die duurde van 6 t/m 8 juni 1912. De uitbarsting was de grootste van de 20e eeuw. De uitbarsting bracht 14 grote aardbevingen met zich mee.

Niet alleen deze vallei was gevuld met as ook in Long eiland zagen we as van de vulkanische uitbarsting (Paul (Teacup) maakte ons daar op attent). In Kodiak hoorden we verhalen over hoeveel as ook daar was gevallen. In die dagen dat de vulkaan actief was hadden ze in Kodiak bijna geen zicht en liepen de mensen soms tot knie hoogte door de as. Hier in deze baai zien we op hogere kale plekken nog steeds velden met as.
 
De hele nacht maar ook overdag was het bewolkt en regende het. In de loop van de middag werd het droger en kwam zelfs de zon iets tevoorschijn. Rond vier uur stapten we in de dinghy om met hoogwater een rondje door Geographic Bay te lopen in de hoop beren te spotten. Maar helaas geen beren maar wel zeeotters en Barrow's Goldeneye (vogel).

Na het avondeten in de kuip was het alweer een stukje lagerwater en zagen we een beer aan het einde van de baai in het gras, gras eten. We motorden er met de dinghy naar toe. Langzaam liep hij verder langs de oever soms nog wat gras etend en dan weer over kiezelstenen. We volgden hem met de dinghy. Op een gegeven moment kwam hij bij een klif terecht en we dachten dat hij omhoog zou lopen. Hij keek in onze richting maar blijkbaar waren we ver genoeg weg voor hem en liep hij rustig het water in en zwom vlak langs de klif naar het volgende stuk oever waar hij er weer uit klom en verder over de kiezel stenen naar het volgende gras veld liep. Wauw, een zwemmen de beer!

zwemmende beer...

natte beer


10 juni 2017
GEOGRAPHIC INNER HARBOR, KATMAI NATIONAL PARK, ALASKA PENINSULA,(58 06.643 n 154 33.906 w)
Het waaide ca. twintig a vijfentwintig knopen uit het noordoosten en de wind kwam soms met vlagen tussen de bergen doorzetten. Nadat we eerst hadden uitgeslapen zaten we buiten achter de buiskap uit de wind koffie/chocomel te drinken. Op een gegeven moment zagen we een mannetjesbeer dichtbij over het strand lopen. Hij rook in het zand/stenen, stopte soms en groef dan met zijn poot een gat waar hij de kokkels/mossels uit at. Zo brachten we de rest van de ochtend door, kijkend naar hoe een beer aan zijn kostje komt. Ook kwam er een groep Harlequin eenden voor de beer langs zwemmen en dat leverde mooie foto's op.

beer met Harlequin eenden...
Rond half drie zeilden we met ca vijftien knopen noordoosten wind op een puntje voorzeil ruime wind terug door de Geographic Oter Harbor, door de vernauwing de Geographic Inner Harbor in. In het midden van de vernauwing ligt een groot rotsblok onder water die je niet ziet en dus is voorzichtigheid hier geboden had men ons verteld. Vandaar dat we alleen met een klein puntje voorzeil zeilden. In Geographic Inner Harbor gingen we voor anker op de plek die Paul (Teacup) ons had aangeraden.

Geographic Inner harbor de ene kant...

de andere kant...

Toen het laagwater werd zagen we onze eerste bruine beer op de Katmai Peninsula achterin de baai in het grasveld gras eten. Even later kwam er een andere bruine beer aan lopen en liep de eerste weg. Nog later kwam er een grotere beer langs de oever naar hetzelfde grasveld lopen. Nu liep de tweede beer weg van het grasveld maar de grote beer liep rustig door en nam niet de moeite hier gras te eten. Er is een zekere hiërarchie in de berenwereld! Later op de avond vlak voordat we naar bed gingen zagen we een moeder met jong grazen.

09 juni 2017
GEOGRAPHIC OUTER HARBOR, KATMAI NATIONAL PARK, ALASKA PENINSULA,(58 05.358 n 154 28.971 w)
De weersverwachting was net als gisteren: variable wind met in de avond oostenwind van ca twintig knopen. Nadat we koffie in de kuip hadden gedronken ging ons anker opgehaald was motorden we langzaam door Uyak Bay naar Chief Cove in Uyak Bay. Maar toen er rond elf uur een bries kwam en er genoeg wind stond om de Shelikof straat over te steken besloten we de zeilen te hijsen. Vol tuig aan de wind zeilden we met ca. acht knopen wind Uyak Bay uit en de Shelikof straat over richting Amalik Bay op de Katmai Peninsula. Hierbij verlieten we de Kodiak eilandengroep waar we een prachtige tijd hebben gehad en waar we van het dierenleven hebben mogen genieten; de beren, vossen, zeeotters, puffins en andere vogels. Natuurlijk ook van de mensen. Daarnaast in Larsen Bay genoten van een prachtige rondleiding door de zalmfabriek.

De Shelikof straat was vlak met kleine ribbeltjes zodat we de spuiters van de walvissen goed konden zien. Ieder type walvis heeft een andere vorm van spuiten maar we zijn nog niet zo getraind om te zien welke spuiter bij welke walvis hoort. Op een gegeven moment zagen we twee grote spuiters en een kleine spuiter bij elkaar, dat wil zeggen dat er een jonge walvis bij was.

Het was grotendeels bewolkt en soms zaten we even in een mistbank zodat we zowel Kodiak eiland als de Peninsula niet zagen. Dichterbij de Katmai Peninsula zagen we langzaam de contouren van de hoge bergen opdoemen. Toen we aan de aanloop van Amalik Bay begonnen klaarde het iets op en beetje bij beetje bij beetje zagen we de hoge bergen tevoorschijn komen. Eerst zeilden we tussen Takli eiland en de Peninsula door om vervolgens tussen nog meer lage groene eilandjes door te varen. Hier zagen we op één van de rotsen een Bald Eagle nest en verderop  een Bald Eagle zwemmen met een prooi in zijn klauwen.

Rond half zeven ging ons anker er na negen en dertig mijl in Geographic Outer Bay in. Zoals voorspeld nam de wind toe tot ca twintig knopen maar lagen we lekker achter ons anker. In de kuip genoten we van een wijntje/cola met toast met gerookte zalm en zalm eitjes! Nog geen beer te zien!

WEETJES OVER KODIAK ISLAND:
Kodiak eiland is het op één na grootste eiland en is ca. 8975 Km2 groot en behoort tot de van de verenigde staten. Het is gescheiden van Alaska door de straat Shelikof.
De Kodiakberen zijn de grootste beren ter wereld en het zijn ook de grootste landroofdieren op aarde. Gemiddeld weegt een mannetjes Kodiak beer 400 Kg en de vrouwtjes zijn een stuk kleiner zijn. Ondanks hun grootte zijn ze in staat snelheden van 50 km/uur te halen.


08 juni 2017
HARVESTER ISLAND  UYAK BAY, KODIAK ISLAND GROUP(57 38.376 n 153 59.691 w)
Vanochtend zeilden we rustig vol tuig met de stroom mee Larsen Bay uit. Toen we tussen de zandspit naast de cannery zeilden zagen we Douglas, Jaynie en John op de zandspit staan om ons uit te zwaaien. We hebben hier een geweldige tijd met ze gehad!In Uyak Bay was weinig wind zodat we rustig verder dobber/zeilden naar Harvester eiland aan de uitgang van de baai. Op Harvester eiland woont Duncan Field met zijn familie. We hadden Duncan kort in het kantoor van de cannery gesproken en waren uitgenodigd om bij hem langs te komen. Toen we dichtbij het eiland waren kwam hun zoon in een vissersbootje naar ons toe om ons uit te nodigen voor de lunch. Eenmaal voor anker achter de zandspit gingen we naar de kant en zagen we Duncan.

Toen hij klein was heeft zijn vader hier grond gekocht op Dear Island iets verderop. Daar gingen ze iedere zomer vissen met netten vanaf de kant. Nu heeft Duncan met zijn twee andere broers hier vijftien vispermits. Duncan woont op Harvester Island, een broer op Dear Island en een broer tegen over hem op Kodiak eiland. Alle families kunnen makkelijk van deze visserij leven. Tijdens de lunch ontmoetten we zijn drie zonen, twee neefjes en nog twee werknemers die hem helpen. Na de lunch moest Duncan naar Larsen Bay maar mochten wij met een boot mee kijken hoe ze vissen.

De zalmen volgen de kust vandaar dat de netten van vanaf de kust de baai in lopen. De netten hebben gaten zo groot dat het hoofd van de zalm erdoor kan maar het lichaam niet zodat de zalm vast komt te zitten in het net. Als de vissen het net zien zwemmen ze er in of gaan ze het net volgen. Aan het eind van het net is een soort driehoek net gespannen waar ze dan in komen en dan alsnog met hun kop vast te zitten in het net. Ze controleren de netten drie keer per dag want anders eten de zeehonden en zeeleeuwen al hun vis uit de netten. Rond drie uur was het zover en mochten we mee.

Met Isaak (een van de zonen) en medewerker motorden we naar een net. Een gedeelte van het net wordt over de lengte richting van de boot de boot in getrokken. Vervolgens gaat het aan de voorkant over de roller. Dan wordt er een beetje gas gegeven en zo gaat het hele net over de roller de boot in en glijd het er aan de achterkant weer af. Als de vissen zo omhoog in de boot komen worden ze zo snel mogelijk uit het net gehaald en in een bak met ijs en zeewater gegooid. Zo zagen we hoe ze aardig wat zalm vingen. Maar naast de zalm die in de netten zat, zat er ook aardig wat bulb kelp in en enige kwallen. Ik spaarde wat zeewier op om het in de boot te laten drogen. Later in het seizoen wordt het aantal kwallen en de kelp een stuk meer en is het een grote irritatie voor de vissers. De vis werd gelijk naar een boot gebracht die daar de vis weegt en dan ook gelijk naar Larsen Bay brengt om die verder te laten verwerken. We hadden ca vijfhonderd pond gevangen.

vis vangen...

zalm eitjes...

Rond zes uur waren we terug aan boord en hadden we een zalm mee gekregen voor het avond eten. Toen ik de zalm fileerde zaten er zalmeitjes in. Die eitjes laat ik een nacht weken en dan gaan we ze eten, zeer gezond is ons verteld (lijkt op kaviaar)!


07 juni 2017
LARSEN BAY, UYAK BAY, KODIAK ISLAND GROUP(57 32.101 n 153 59.925 w)
Vannacht heeft het ca. dertig a veertig knopen gewaaid en we lagen achter ons anker te gieren. Vanochtend waaide het nog steeds aardig hard maar toen het rond elf uur wat afnam gingen we naar de kant. We mochten de douches van de vissers gebruiken zodat we even later heerlijk onder een warme douche stonden. Daarna was het alweer lunchtijd en lunchten we samen met Douglas, Jaynie en John. Eigenlijk was de bedoeling om na de lunch te vertrekken maar we hoorden dat het in de Shelikof straat nog steeds aardig hard waaide en dus bleven we nog wat langer.

Na de lunch liepen we naar de vissersboot Dreamer van Dave en dronken we gezamenlijk koffie. Ook voor hem met een beginnende visserscrew waaide het nog te hard. Rond vier uur gingen we terug naar de kantine waar we nog wat internetten en aten we voor de laatste keer met Jaynie, John en Douglas. Daarna werd het tijd om afscheid te nemen en hen te bedanken voor de mooie tijd die we hier hebben gehad.

Douglas, Jaynie, John, Michael and Dexter,
Thank you so much for the good time we had in Larsen Bay Cannery!

06 juni 2017
LARSON BAY, UYAK BAY, KODIAK ISLAND GROUP(57 32.101 n 153 59.925 w)
Rond elf uur gingen we naar de kant en gaven nog een extra harddisk met films aan Douglas. Daarna internetten we nog wat in de kantine. Toen het twaalf uur werd kwamen de werknemers weer binnen en gingen in de rij staan voor het buffet. Vandaag was er als lunch tortilla's met bonen, met vlees en verschillende gemengde groentes. Daarnaast is er nog een klein buffet met salades. Toen Douglas, Jaynie, John binnen kwamen gingen we bij hun staan en aten weer gezamenlijk de lunch. We voelen ons wat schuldig dat we zoveel in de kantine eten maar Douglas verzekerde ons dat het echt geen probleem is en we meer dan welkom zijn. Ook mogen we gebruik maken van de douches en de wasserette van de vissers.

slecht weer op komst... Larson bay...


Na de lunch kregen we een rondleiding van Douglas over het inblikken van zalm. Op de zolder staan de oude cannery machines uit de jaren dertig. Daarnaast is nu een werknemer bezig om de stapels lege blikjes te controleren op gaafheid. Vervolgens plaatst hij een grote stapel lege blikjes in een houder en worden de blikjes getransporteerd naar de machine in de fabriek beneden. Beneden komt de vis zonder kop en ingewanden op een lopende band binnen. De blikjes en vis komen elkaar in de machine tegen. Hier wordt de vis in de juiste moten gesneden en in het blik gedaan.

Als het volle blikje uit de machine komt gaat het over een weegschaal. Heeft het blikje het juiste gewicht dan gaat het door naar de lopende band waar werknemers staan om te zien of er niets uitsteekt. Als dit wel het geval is wordt het blikje eraf gehaald en wordt alles glad gemaakt. Als het niet het juiste gewicht heeft komt het op een andere lopende band waar de werknemers het blikje op het juiste gewicht brengen. Soms moet er wat af soms moet er wat bij. Het goede blikje gaat verder over de lopende band naar een machine die de deksel erop klemt. De machines doen ca. 250 blikjes per minuut!

Als de blikjes klaar zijn worden ze op grote rekken geplaatst en gaan dan de hogedrukketel in waar ze negentig minuten garen. Er zijn ca. zes ketels en in elke ketel gaan ca. twaalf duizend blikjes. Wat is het toch mooi dat we dit allemaal mogen zien. Alle hoofden en ingewanden van de vis gaan door een maalmachine en vervolgens worden dit alles geloosd in Uyak Bay. Daar waar het de buis in het water komt zwerven grote groepen vogels. Alles wordt gebruikt!

de machines van de cannery...

het inwekken van de blikjes...

Na de rondleiding maakten we nog een wandeling maar ver kun je hier niet lopen. De twee wegen die iets verder Kodiak eiland in gaan zijn verboden voor wandelaars i.v.m. beren. Toch zagen we op onze korte wandeling een Pine Grosbeak (vogel) en een zwartstaart hert.

Het was even rustig met de wind en het was hoogwater zodat we besloten onze watertank bij te vullen. Met ons dinghy met daarin twee grote emmers en verschillende tankjes motorden we naar de steiger waar we de emmers vulden. Daarna motorden we naar de boot om het water in de watertank te gooien. Na twee keer heen en weer te zijn geweest waren de watertanks weer vol. Inmiddels was vier uur en gingen we met de vuile was naar de kant waar ik het naar de wasserette bracht. Terwijl wij weer samen met Douglas, Jaynie, John aten werden het beddengoed gewassen, wat een luxe!
Na het eten werden we uitgenodigd door Dexter om zijn gerookte King zalm te proeven. We mochten niet alleen proeven maar kregen ook wat verse gerookte zalm en een paar zelf inblikte gerookte zalmen mee. Wauw wat is dat lekker!

Na het werk gingen Jyanie en John met ons mee naar de boot. Douglas moet als dienstdoende arts altijd aanwezig blijven en kon niet mee. Het werd een gezellige avond en rond elf uur bracht Paul ze terug.

05 juni 2017
LARSEN BAY, UYAK BAY, KODIAK ISLAND GROUP(57 32.101 n 153 59.925 w)
Rond elf uur gingen we naar de kant en brachten we een harddisk met films naar Jaynie (sociaal werkster) en werden door Douglas (de dokter) uitgenodigd om vanavond samen met hen in de kantine te komen eten.

Bij de cannery zagen we hoe hard het waaide, dat de wolken over de bergen werden geduwd en dat er op het water stevige witte koppen stonden. Toch zijn de meeste vissers ook met dit weer gewoon aan het vissen (dertig knopen en meer). We internetten wat en skypten met mijn tante. Toen het lunchtijd werd liep ik naar het kantoor om eetbonnetjes te kopen. Dit was niet nodig, we waren gasten en mochten gewoon mee eten. Zo aten we later samen met Douglas, Jaynie en haar vriend John patat, vlees en sla met als toetje een stukje pie HMMM.

Na de lunch kregen we een rondleiding van Douglas. We liepen naar de steiger waar de vis uit de boten wordt gezogen en door een grote buis met water erin naar de fabriek wordt getransporteerd. De fabriek bestaat uit twee hallen. Eerst werd de zalm hier alleen ingeblikt (oudere hal) maar sinds een paar jaar worden de vissen ook ingevroren verscheept. In deze laatste hal gingen we naar binnen met een netje om ons haar en earplugs in de oren. We zagen hoe de vissen in grote bakken met ijs lagen te wachten om verder bereid te worden. Terwijl er gewerkt werd mocht ik geen foto's maken aangezien de werknemers dat niet waarderen.

Als eerste liepen we naar boven waar een band loopt waar de vis binnen komt. Hier wordt de vis gesorteerd op soort (sockeye, Chinook, Coho, Chum, King). Soort bij soort worden ze in grote bakken geschoven. Deze tijd van het jaar wordt er voornamelijk Sockeye zalm gevangen. Dan wordt een bak langzaam geleegd en komt de vis op een andere lopende band. Daar wordt de vis met de kop naar een kant gelegd. Dan gaat deze door een machine waar hun kop eraf wordt gehakt en gelijk daarachter door een andere machine die de ingewanden eruit haalt. Vervolgens komt de vis op een lange band waar ze door werknemers nog goed gecontroleerd worden en de restjes ingewanden eruit worden gehaald. Als laatste controleren ze de vissen en sorteren ze op kwaliteit en grootte en schuiven ze vervolgens de juiste bak met ijs in.

Een deel van de vis wordt zo geleverd naar de koper. Andere kopers willen de vis gefileerd hebben. De vis gaat dan verder door een fileert machine met daarachter weer een lopende band met werknemers. Deze werknemers moeten de graatjes die de machine niet heeft weg gehaald nog weg halen. Vervolgens wordt ook deze vis op kwaliteit gesorteerd en in bakken met ijs gered gemaakt voor de verkoop.

Tussen de ingewanden zitten ook de zalm-eitjes. De zalm-eitjes worden tussen de ingewanden vandaan gehaald, schoon gemaakt en heel secuur nagekeken op kwaliteit. Een deel van de eitjes wordt ingevroren en is klaar voor verkoop. Maar voor de Japanners is dit anders. Achterin deze hal zitten normaal vijf of zes Japanners (zijn er nu nog niet) die de eitjes die niet ingevroren zijn maar in zout water liggen controleren om de juiste eitjes gelijk naar Japan te transporteren. Doordat de eitjes in zout water liggen lost er een vlies op en kunnen zij de eitjes dus beter controleren.

Vervolgens liepen we naar de hal waar de zalm wordt ingeblikt maar omdat die pas morgen in productie gaat schrijf ik hier morgen over (wordt vervolgd).

Als laatste liepen verder naar de timmer/werkplaats waar we Dexter tegen kwamen. Dexter werkt hier al negen en dertig jaar en onderhoudt de machines en als er iets stuk gaat (wat dan ook) moeten hij en zijn medewerkers het repareren. Naast hun werk hebben roken ze in hun vrijetijd zalm (hobby) en maken ze van drijfhout, hout en spullen die op het strand aanspoelen meubels. Zo staan er op de walk board verschillende banken en stoelen gemaakt van boomstronken.



Dexter zijn stoelen...


Rond half zes aten we met Douglas, Jaynie en John en kregen we mooie verhalen over het werken in de zalm-canneries in Alaska. Alle drie werken ze al jaren in de cannery in Alaska. John en Jaynie werkten eerder jaren in de cannery in Bristol bay (noordelijk van hier).

04 juni 2017
LARSEN BAY, UYAK BAY, KODIAK ISLAND GROUP(57 32.101 n 153 59.925 w)
De weersvoorspelling was voor vannacht en morgen twintig knopen noordoosten wind. Dus dachten we dat we hier goed beschermd zouden liggen. Maar in plaats van de noordoosten wind kregen we te maken met een "Outflow wind" . Dat wil zeggen dat de wind van de hogere bergen van Kodiak eiland die nog met sneeuw bedekt zijn door Uyak baai naar de Shelikof straat blies.

Rond half één 's nachts begon het te waaien en lagen we al snel te hobbelen op de golven. We haalden ons anker op en alleen op de fok zeilden we verder door Uyak bay richting Larsen Bay. Het was een heldere nacht met hier en daar een wolkje, driekwart maan bescheen het water en de omgeving en achter de bergen van de Katmai Peninsula zagen we het licht van de zon nog. We hoorden spuiters van walvissen maar konden ze niet spotten een reden om met onze voeten op de vloer te stampen zodat ze wisten dat wij er waren.

Al snel werd het lichter en lichter en kwam de zon tevoorschijn. Toen we dichterbij Larsen Bay kwamen zagen we de houten cannery met zijn rode daken (fabriek waar zalm wordt ingeblikt) al op de oever staan met verderop een klein Native settlement. We motoren tegen de stroom in door de vaargeul Larsen Bay in en gingen rond vijf uur bij de cannery voor anker. Eerst nog even wat uurtjes slapen!

Rond half tien kwamen we ons bed uit en toen scheen de zon alweer volop. We motorden met de dinghy naar de cannery. Hier is een kleine dinghy dock maar daarop staat dat er permissie voor nodig is om af te meren. We vroegen aan één van de vissers of wij daar ook gebruik van mochten maken en dat was geen probleem. Van de vissers hoorden we dat zij een goede start hadden van het seizoen hadden vergeleken bij vorig jaar en dat ze nog een extra twee en zeventig uur verder mogen vissen. We klommen de ladder op en stonden vervolgens bij de cannery waar een levende bedrijvigheid was. We liepen het terrein af wandelden over een onverharde weg naar de settlement waar we bij de school skypten met mijn ouders en zo mijn moeder persoonlijk konden feliciteren met haar verjaardag. Daarna wandelden we nog wat rond en zagen we verschillende lodges en Native mensen die erg verlegen waren en snel weg gingen als we aankwamen. Terug bij de cannery kwam Mike de manager naar ons toe. Hij vertelde dat hij hier als kleine jongen al werkte en dat hij na vele jaren van alles gedaan te hebben in de cannery nu de manager is.

Larsen bay cannery...

De Chinezen hebben deze cannery in 1907 gebouwd en de cannery is een paar keer van eigenaar gewisseld. Een tijdlang was het Icicle Seafoods maar een paar jaar geleden is dit overgenomen door de Canadese company Cooke Aquaculture. Hij bracht ons naar de office waar we onze namen in het gastenboek mochten schrijven en we een computer mochten gebruiken zodat ik de foto's voor de website kon versturen. Vervolgens liepen we nog wat rond bij de cannery. Het is een groot complex met verschillende slaapplaatsen voor de werknemers, een kantine waar ze kunnen eten, een wasserette en douches, supermarkt, een theater/bioscoop, een timmerwerkplaats, een smid, een kleine ziekenboeg met dokter Douglas en sociale werkster Jaynie waar we even mee spraken. Voor de vissers die hun vis aan deze fabriek verkopen zijn er douches en een wasserette. Op dit moment zijn er nog niet zo veel werknemers omdat het visseizoen net begonnen is. Morgen meer hierover.
Op de terug weg zagen we de visboot "Dreamer" nog steeds aan de steiger liggen en gingen er even langs. We werden uitgenodigd door de zeventig jarige Dave Densmore (eigenaar) voor een kop koffie terwijl de bemanning druk aan het werk was. Hij is hier rond de Aleut eilanden en Kodiak eiland opgegroeid en vist hier al jaren. Vroeger op King crab en zalm en nu alleen nog op zalm. Hij is niet alleen visser maar schrijft ook poëzie-boeken waar hij er ons één van gaf. Ook gaat hij naar scholen om lezingen te geven over het vissen en het leven van een visserman. Hij had prachtige verhalen en pas rond half acht waren we terug aan boord, tijd voor het avondeten.

03 juni 2017
CHIEF COVE, UYAK BAY, KODIAK ISLAND GROUP(57 42.064 n 153 54.678 w)
Rond kwart over zes zeilden we vol tuig ruime wind de oostarm van Uganik Bay uit. In Uganik Bay kregen we de wind tegen en moesten we de baai uit kruisen. Het was prachtig zonnig weer en met vier tot zes knopen wind liepen we lekker. Hier in de baai hadden we mooi weer maar verderop in de Shelikof straat zagen we de mist hangen. In de Shelikof straat kwamen we inderdaad in de mist terecht en moesten we even de radar aan zetten om te zien waar de vissersboten zich bevonden. Later werd het zicht iets beter en kon de radar uit maar zagen we nog steeds de oevers niet die ca een halve mijl weg waren.

Rond één uur hield de wind het ook voor gezien en moesten we de rest van Shelikof straat zuidwestwaarts varen om de Peninsula van Kodiak eiland en Uyak Bay in te motoren. Eenmaal in Uyak Bay klaarde het iets op en zagen we de kliffen met het laag groen struikgewas. Later klaarde het nog meer op en zagen we ook het achterliggende groene heuvelachtige landschap zonder bomen maar wel met laag groen struik gewas. Dit landschap doet wel een beetje denken aan de Falkland eilanden.

Ook de wind kwam terug en zo konden we het laatste stuk naar Chief Cove toch nog zeilen. Na één en veertig mijl ging ons anker er rond vijf uur in. Inmiddels was de zon doorgekomen en konden we buiten in de kuip eten onderwijl genietend van de rotsen achter ons waar veel vogels op zaten. 

02 juni 2017
EAST ARM, UGANIK BAY, KODIAK ISLAND GROUP(57 42.296 n 153 28.118 w)
Nadat ons anker op was zeilden we alleen op de fok rustig verder Uginak Bay in. Onderwijl keken we hoe een vissersboot zijn net uit zette en daarna weer binnen haalde. Met een bijboot wordt het visnet langzaam van de grote vissersboot weggetrokken. Zo blijven ze een tijdje langzaam varen terwijl het net strak tussen de boot en de bijboot blijft. Nadat ze zo een tijdje hebben gevaren wordt het net binnen gehaald. Eerst motort de bijboot in een grote lus naar de grote boot toe. Dan wordt de onderkant van het net bij elkaar getrokken en binnen gehaald en langzaam wordt dan de bovenkant van het net naar binnen getrokken. Terwijl het net binnen gehaald wordt moet de bijboot de grote boot langzaam vooruit trekken zodat de vissen in het net blijven.

netten binnen halen...

Met een zonnetje in de kuip en een licht briesje zeilden we langzaam de oostarm in van Uganik Bay en ankerden bij de monding van de rivier waar een huis aan de kant staat. Het was een uur voor hoogwater zodat we met de dinghy verder de monding van de rivier op konden motoren tot we bij het grasland kwamen waar de rivier smaller en nog ondieper werd. Ik keek staand in de dinghy met de verrekijker terwijl Paul motorde. Ik zag een paar bruine ruggen net boven het gras uit komen. Een moeder met twee jongen. We motorden nog een stukje verder de rivier op waar we de beren in het hoge gras goed konden zien maar wel op veilige afstand! Ze bleven rustig gras eten maar ook zagen we hoe de twee jonge beren wat met elkaar stoeiden. Wauw, wat is dit leuk! Op een gegeven moment roken ze ons. Alle drie de neuzen gingen omhoog en keken onze kant op. We waren ver genoeg weg en moeder vond ons niet de moeite waard en ging rustig verder met gras eten zodat ook de kleintjes verder aten.
moeder  met jongen...
Op de terugweg haalden we eerst bij een kleine waterval water voor de was en daarna motorden we langs het huis. De bewoonster Jeanne was thuis en gebaarde dat we langs mochten komen. We kregen een rondleiding door haar tuin waar ze allerlei groentes en fruit verbouwt. Ze woont hier al bijna veertig jaar en alleen de laatste paar jaren gaat ze vier maanden in de winter naar Kodiak city.

Na de rondleiding dronken we een kop thee op de veranda. We kregen het over kelp en eetbare planten in Alaska en omdat haar groentes nog niet klaar zijn plukt zij Goose Tongue van de oevers.
Even later motorden we naar een klein eilandje tegen over haar huis en daar plukten we Goose Tongue, wilde peterselie en ik plukte ook nog wat jonge Bladder Wrack kelp. Dit had ik al eerder geplukt en door de nasi gedaan en dat was lekker. Terug bij haar huis werden we uitgenodigd voor de lunch en aten we rijst met hertenvlees en Goose Tongue wat erg lekker is! Ze kookte de Goose Tongue met een klein beetje water.

Het was zulk mooi weer dat we na de late lunch in de tuin gingen zitten met een glas home-made wijn van de bessen uit haar tuin. We kregen mooie verhalen te horen over het wilde Kodiak in de tijd dat er hier volop King krab werd gevist wat nu totaal weg is. Aan het eind van de middag kwam er een catamaran de baai in zeilen en ging ook voor anker. Het waren Maaike en Huib (Mardeleine). Paul ging even naar hun toe en kwam terug met Maaike. Zo zaten we de rest van de middag gezellig te praten. Rond half acht waren we terug aan boord.

01 juni 2017
VILLAGE ISLANDS, UGANIK BAY, KODIAK ISLAND GROUP(57 46.360 n 153 32.000 w)
Al is de barometer gedaald naar 999 Mbar het blijft mooi helder zonnig weer. In de ochtend was er geen wind zodat we wat klusjes deden en koffie/chocomel in de kuip dronken. De groene heuvelachtige omgeving weerspiegelde mooi in het water. Rond elf uur kwam er een bries en hesen we de zeilen. Vol tuig kruisten we de noordarm van Uganik Bay uit. Aan het begin van de arm zagen we een Bald Eagle zwemmen. Met zijn vleugels zwom hij door het water en aan de kant gekomen zagen we dat hij een grote vis tussen zijn poten had. De vis was te zwaar geweest om ermee te vliegen en dus zwom hij. Dit hadden we nog niet eerder gezien!


zwemmende eagle...

de eagle met prooi...

Halve wind zeilden we naar de andere kant van Uganik Bay waar de Village eilandjes zijn. Daar zagen we veel Puffins, Black-legged Kittiwake en zeeotters. Nadat ons anker er na twaalf mijl goed en wel in zat motorden we met ons dinghy tussen de eilandjes door. In de kliffen zagen we ontzettend veel nesten van de Kittiwake met de vogels erop. Onder de kliffen op de rotsen zagen we voor het eerst zeeotters en zeeotters met jong liggen. Maar wat krijgen die beesten ons snel in de gaten. We hadden ze nog maar net in het oog en ze doken al van de rotsen af het water in.

Aan de oever van Kodiak eiland staan verschillend huizen waar mensen bezig waren. Eén van de bewoners riep ons naar de kant. Ook hij vertelde dat het seizoen voor de beroepsvissers vandaag geopend is. Hij heeft een vergunning om hier te vissen en mag een net hebben van ca. 275 meter lang. Hij mag dit net ook verdelen in verschillende lengtes. Maar hij heeft wel één vaste plek waar hij vanaf de kant zijn net uit mag zetten. Hij controleert het net ca. vijf a zes keer per dag i.v.m. de zeehonden en zeeleeuwen die anders zijn vissen opeten. Hij had verschillende zalmen gevangen en we kregen er één mee, lekker voor het avondeten. 

31 mei 2017
NORTH EAST ARM UGANIK BAY, KODIAK ISLAND GROUP(57 43.093 n 153 20.899 w)
De zon scheen alweer volop toen we rond half acht ons anker op haalden en met vol tuig ruime wind door Uganik Pass zeilden. Hier zijn een aantal kleine eilandjes met kliffen waar we veel Puffins en Murrelet zagen. Ook zagen we zeeotters en zeehonden. In Uganik Bay zeilden we om een Peninsula heen de noordoost arm van Uganik Bay in. In Uganik Bay zagen we verschillende huizen aan de kant staan. Enkele waren bewoond en waren de bewoners met netten aan het vissen. Andere huizen zijn waarschijnlijk zomerhuizen want door zagen we geen mensen.

Verder in de noordoost arm moesten we aan de wind en later kruisen. Onderweg zagen we veel Bald Eagle nesten waar de Bald Eagle op zat maar we zagen nog geen jongen. Verder ook nog een grote Humpback walvis.
Bald eagle nest...
Aan het eind van de noordoost arm ging ons anker er na 21 mijl in. Toen we goed en wel lagen stapten we in de dinghy en motorden naar Port O-Brain waar een verlaten fabriek staat waar ze vroeger de zalm en andere vis inblikten. Toen we er rond liepen zagen we niet alleen de fabriek maar ook de huizen waar de arbeiders woonden, een postkantoor, bar, supermarkt en een ziekenboeg. Dit alles verlaten en op slot, vroeger moet hier een aardige bedrijvigheid zijn geweest!
Port O-Brain...
Aan de steiger lag een vissersboot en de visser vertelde ons dat morgen het visseizoen geopend wordt voor vijf en tachtig uur. Ze hopen op een beter jaar dan vorig jaar want dat was een slecht seizoen. Op de terugweg zagen we een mannetjes Kodiak beer op de oever grazen. We motorden er naar toe maar toen hij ons rook keek hij op en toen hij ons in de gaten kreeg rende hij hard weg. Wat was hij gespierd en we verbaasde ons erover hoe hard hij door de bosjes de heuvel op rende. Even later zagen we hem halverwege de heuvel door de bosjes lopen.

Met dit zonnige weer wordt het overdag lekker aangenaam met temperaturen van ca. vijftien graden. Maar in de nacht daalt de temperatuur tot net boven 0 graden. Als we naar het vooronder gaan nemen we nog steeds de olielamp mee.

30 mei 2017
UGANIK EAST PASS, UGANIK ISLAND, KODIAK ISLAND GROUP(57 51.827 n 153 14.460 w)
Het was weer een prachtige zonnige heldere dag toen we in de ochtend Onion Bay verlieten. Vandaag gingen we met hoogwater en weinig stroom tussen de zandspit van Onion Bay door Kupreanof straat in. Met vol tuig en een lichte bries staken we zuidwestwaarts de Kupreanof straat over richting Viekoda Bay tussen Uganik eiland en Kodiak eiland. Ook vandaag hadden we net als gisteren bij Driver Bay weer een prachtig uitzicht op de Katmai Peninsula met zijn hoge witte spitse bergen en zagen we ook de hoge witte bergen van Kodiak eiland. Onderweg zagen we weer veel zeeotters en zeeotters met jongen (wat altijd koddig blijft). Sommige zeeotters lagen alleen of in een groepje rustig op hun rug te zonnen. Omdat we zeilden hoorden ze ons niet aankomen en een paar keer waren we al naast hun toen ze ons in de gaten kregen, schrokken en wegdoken.
 
Verder zagen we een paar Harbor Porpoise dolfijntjes, een Minke walvis en een aantal huizen aan de kant. Aangekomen in Viekoda Bay moesten we een stukje kruisen maar toen we in Uganik East Pass aankwamen hield de wind het voor gezien.

Minke walvis...

We ankerden rond één uur en na achttien mijl in een kleine inham in Uganik East Passage waar we aan beide zijden ingang hadden tot een lagoon. De ene heeft een droog vallende monding en nu het laagwater was konden we daar niet in. We besloten om met de dinghy naar de andere kleine lagoon te varen waar de monding iets dieper blijft. Toen we naar binnen motorden moesten we op één plek even peddelen omdat het te ondiep was voor de motor. Eenmaal in de lagoon was het diep genoeg en voeren we wat rond. We zagen we drie vossen op de oever rondsnuffelen op zoek naar eten. Als we te dichtbij kwamen vluchtten ze snel het grasland in maar even later zagen we ze dan weer rustig verder snuffelen op de oevers. Terug bij de boot was de middagwind opgestoken en ging ons anker weer op. Dit is echt een plek voor heel rustig weer!

UGANIK SOUTH END, UGANIK ISLAND, KODIAK ISLAND GROUP(57 48.068 n 153 12.940 w)
Rond drie uur zeilden we alleen op fok en met ca. vijftien knopen rustig verder door de Uganikeast Pass. Uganik eiland is een laag eiland vergeleken met Kodiak eiland waar de hoge witte bergtoppen boven het groene heuvelachtige landschap uitsteken. Onderweg zagen we een groot Bald Eagle nest met jong en toen we met alleen de fok de hoek om kwamen zagen we twee bruine gevallen op het strand. Toen één ons in de gaten kreeg stond hij op en liep naar het grotere bruine geval toe. Het was een hele jonge beer die zijn moeder waarschuwde. Toen moeder Kodiak beer omkeek en opstond zagen we dat er nog twee kleine pups bij haar lagen. Wauw, moeder Kodiak beer met drie jongen die dit voorjaar geboren zijn! De moeder liep rustig het gras in met de pups rustig achter haar aan, soms keken ze nog even om.

moeder beer met drie jongen...

29 mei 2017
ONION BAY RASPBERRY ISLAND, KODIAK ISLAND GROUP(58 05.092 n 153 16.543 w)
MEMORIAL DAY, de gestorven soldaten worden vandaag herdacht.

Rond kwart over negen haalden we Paul (Teacup) op en met zijn drieën gingen we naar de kant om een wandeling te maken naar Driver Bay aan de Shelikof Strait tussen Kodiak eiland en het vaste land. In de zuidwesthoek gaat een klein paadje omhoog. Vervolgens liepen we over het grasland richting het bos. In het bos liepen we over hoger gelegen gedeeltes naar de overkant (vaak zagen we oranje lintjes aan de bomen). Aangekomen aan het eind van het bos moesten we nog een stukje door een drassig landschap en het was maar goed dat we laarzen aan hadden. We hielden het landschap dat meer onder water stond rechts van ons. Hier in dit drassige landschap zagen we verschillende beverdammen en een beverburcht. Daarvandaan zagen we aan de overkant drie Kodiak beren lopen; moeder met twee jongen. Aangekomen bij het strand zagen we een jonge Bald Eagle op een stam zitten en drie vossen over het strand lopen met daarnaast de drie beren die op de helling stonden te grazen.

We gingen op een boomstam zitten om onze lunch te eten en naar het dierenleven te kijken. Moeder beer zagen we niet meer maar de twee jongen kwamen langzaam grazend naar beneden. Paul (Teacup) wist ons te vertellen dat jonge beren twee a drie jaar bij hun moeder blijven en dat dit waarschijnlijk de twee jaar oude beren zijn die al aardig hun eigen weg gaan en niet dichtbij hun moeder blijven.

uitzicht op Katmai Peninsula...

Kodiak beer circa twee jaar oud...

één van de vossen...

Op een gegeven moment vond Paul (Teacup) dat ze dicht genoeg bij ons waren en dat we maar weer terug moesten gaan. We liepen weer langs de vossen terug naar het grasland en daarna het bos weer in terug naar de boot. Rond half drie uur waren we terug maar zagen we dat het nog heel laagwater was en dat het lastig werd om de dinghy naar het water te tillen. We gingen in de zon in het gras zitten en zaten nog een uurtje te praten. Rond vier uur waren we terug bij de boot en haalde Paul (Teacup) zijn anker op. Hij gaat terug naar Kodiak om inkopen te doen. Wie weet zien we hem nog!  

28 mei 2017
ONION BAY RASPBERRY ISLAND, KODIAK ISLAND GROUP(58 05.092 n 153 16.543 w)
In de ochtend zagen we een jonge zeeotter die van de moeders buik afgleed en al spartelend achter de moeder aan begon te zwemmen. Toen de moeder ons in de gaten kreeg zwom ze snel naar haar jong, greep die bij de nek en trok haar jong verder bij ons vandaan. Wat een koddig gezicht de kleine zo achter de moeder aan te zien spartelen.

Rond tien uur ging ons anker op en zeilden we alleen op de fok met ca. twaalf knopen wind Afognak Bay uit. Aangekomen bij Afognak straat zeilden we ruime wind en met de stroom mee gingen we ca. zes tot acht knopen. We zeilden nu tussen Afognak eiland en Whale eiland door. Deze eilanden zijn minder hoog dan Kodiak eiland waar we soms de witte bergtoppen nog zagen.

Vervolgens zeilden we verder westwaarts door Kupreanof straat tussen Kodiak en Raspberry eiland naar Onion Bay. In de ochtend was het bewolkt geweest maar rond het middaguur begon het op te klaren. We zagen weer veel vogels waaronder de bekende Puffins, Pigeon Guillemot maar ook de Marbled Murrelet en de Black Legged Kittiwake. Ook zagen we een walvis voorbij zwemmen.

Rond half vier en met halftij voeren we tussen twee ondieptes met een behoorlijke stroming Onion Bay in. Een grote baai bij Raspberry eiland. Aan het begin van de baai staan drie huisjes maar helemaal aan het einde woont niemand en daar ging ons anker er naar zevenentwintig mijl in. Even later zagen we een motorboot de baai in komen. Het was Paul met zijn boot Teacup. Hij ankerde naast ons en we gingen naar hem toe en zaten nog even gezellig te praten. Morgen gaan we samen wandelen.

27 mei 2017
AFOGNAK BAY AFOGNAK ISLAND, KODIAK ISLAND GROUP(58 04.225 n 152 46.800 w)
Om acht uur ging ons anker op en zeilden we vol tuig halve wind langs de eilandjes waar de puffins nestelen verder de Marmot Bay over naar Afognak eiland. Het was bewolkt en het regende maar ook vandaag zagen we weer veel Tufted en de Horned puffins. Rond elf uur ging ons anker er in Afognak Bay bij de monding van de Afognak rivier in. We aten een lunch in de kuip en zagen verschillende zeeotters en zeeotters met jong. Rond drie uur was het bijna hoogwater en motorden we de Afognak rivier op waar we nog veel meer zeeotters met jonge zagen. De moeder die op de rug zwemt met de jonge boven op de buik. Soms zwom het jong zelf al een beetje in de buurt van de moeder.

zeeotter met jong...
We motorden in de regen verder de rivier op. In de pilot staat dat je met de dinghy tot de brug (één mijl) kunt komen en waarvandaan de weg enerzijds naar het verlaten dorpje Litnik gaat en anderzijds naar het Afognak meer. De brug is er niet meer en dus motorden we verder tot de rivier te ondiep werd. Daarvandaan liepen we door het bos naar een pad dat iets verderop loopt. Daarna liepen we over het bospad langs de rivier door het bos waarvan de bodem en ook de bomen volop met mos bedekt waren naar het Afognak meer. Het is een mooi groot langgerekt meer met een kleine campingplaats. Rond vijf uur waren we terug en was het tijd voor het avondeten.

26 mei 2017
SMALL ISLANDS BEFORE ANTON LARSON BAY, KODIAK ISLAND, KODIAK ISLAND GROUP(57 52.656 n 152 39.692 w)
Nog steeds is het droog en een beetje zonnig zodat we met de dinghy wat tussen de hele kleine eilandjes en rotsen in de baai door motorden. Hier zagen we Artic Stern, Black Oystercatcher (scholekster) en Bald Eagles. Eén Bald eagle had waarschijnlijk een jong van een Oystercatcher te pakken want hij had iets in zijn klauwen en een Oystercatcher vloog er krijsend omheen.
Rond tien uur waren we bij Andy en Patrina waar we koffie dronken en gezellig zaten te praten. Patrina is hier geboren en getogen en de baai is naar haar Noorse voorouders genoemd. Andy komt oorspronkelijk uit Seldovia en samen vertelden ze veel over dit gebied.

Rond één uur waren we terug aan boord en ging ons anker op. We zeilden alleen op fok de Anton Larson Bay uit en zeilden om en langs verschillende eilandjes net buiten de baai. Hier zagen we heel veel Horned Puffins, Tufted Puffins en Parakeet Aucklet die allemaal hun nesten op deze kleine eilandjes hebben. Wat een prachtig gezicht! Rond vier uur ging ons anker er bij de eilandjes net voor Anton Larson Bay in. Gelukkig dat het vandaag rustig weer was en dat we zo dichtbij de eilandjes konden komen.

Horned puffins...

Tufted pufins met nesten

Parakeet Aucklet...

25 mei 2017
ANTON LARSON BAY, KODIAK ISLAND, KODIAK ISLAND GROUP(57 52.253 n 152 39.933 w)
Vanochtend deden we eerst wat klusjes aan boord en daarna aten we een vroege lunch in de kuip. Terwijl we in de kuip onze lunch aten kwam er een motorboot langs en stopte. Het was Andy, één van de bewoners hier in Anton Larson Bay. Hij had een paar dagen geleden twee Nederlandse vrienden op bezoek gehad en ging nu met de auto naar Kodiak om afscheid van ze te nemen. We vroegen of we met hem mee konden rijden en vanavond ook weer terug. Geen probleem!
Zo zaten we even later in zijn motorboot en voeren naar de kant waar zijn auto stond. Daar zagen we een vos op de oever zitten. De vos was geheel niet bang en bleef gewoon rustig zitten terwijl wij uitstapten!

De onverharde weg naar Kodiak is een prachtige route door een heuvelachtig landschap met dennebomen (Sitka Spruce), struikgewas waar de bladeren nog aan moeten komen en grasland. In Kodiak werden we bij het Kodiak Crab Festival afgezet. Dat was vandaag begonnen en bestaat uit een kleine kermis met verschillende eetkraampjes en kraampjes waar spullen verkocht werden. Het was leuk om even gezien te hebben maar we waren blij dat we er niet voor gebleven waren.

Kodiak Crab Festival...

Daarna belden we Nancy op om te vertellen dat we nog één keer in Kodiak waren en vervolgens liepen we naar haar huis waar we de rest van de middag gezellig zaten te praten. Rond negen uur kwam Andy ons samen met zijn vrouw Patrina ophalen. Zij hadden met hun Nederlandse vrienden wat gegeten en hun Nederlandse vrienden wilden ons ook graag ontmoetten. Zo zaten we even later in een bar met Andy, Patrina, Dirk Jan en Antoinette. Het was een leuke ontmoeting en rond negen uur reden we met Andy en Patrina terug naar Anton Larson Bay en terug naar de boot waar we rond tien uur aankwamen.

24 mei 2017
ANTON LARSON BAY, KODIAK ISLAND, KODIAK ISLAND GROUP(57 52.253 n 152 39.933 w)
Het was een mooie zonnige ochtend zodat ik de was deed en schoonmaakte. Iets verderop stond een zeilboot op het strand en daar was iemand aan het werk. Paul motorde met de dinghy naar hem toe om een praatje te maken. Het is David uit Kodiak die hier bezig is met zijn onderwaterschip. Hij nodigde ons uit om 's middags langs te komen.

Na een vroege lunch gingen we iets verderop naar de kant, daar waar de weg eindigt. Vanuit dat punt liepen we over een onverharde weg verder langs de Anton Larson Bay landinwaarts. De meeste bloemen en struiken die hier groeien krijgen net knopjes en blaadjes aan de takken.

Verderop in de baai is een pontoon waar bewoners van Kodiak eiland hun boten kunnen laten liggen en verder met de auto naar Kodiak city kunnen rijden. Daar aten we iets lekkers en onderwijl spotten we aan de overkant een moeder Kodiak beer met twee jonge die rustig gras aan het eten waren. Rond drie uur waren Bruce en Margaret die hier wonen en David die hier op visite is om zijn onderwatership te doen. Het was een gezellige middag.

jonge Kodiak beer...
23 mei 2017
ANTON LARSON BAY, KODIAK ISLAND, KODIAK ISLAND GROUP(57 52.253 n 152 39.933 w)
Vanochtend was het nog droog en een beetje zonnig zodat we met de dinghy naar de haven van Port Lions motorden. Vanaf daar maakten we een wandeling naar de settlement Port Lions. In 1964 was er een aardbeving/tsunami die het dorpje Afognak op Afgonak eiland vernietigde. Daarna verhuisden de bewoners naar deze plek waar ze bij de opbouw geholpen werden door de Kodiak Lions club en vandaar de naam Port Lions. Het is een kleine gemeenschap met ca honderd tachtig bewoners die voornamelijk uit natives bestaat.

Er is een mooie lange brug van ca anderhalve kilometer over de baai waar we overheen wandelden. Er is geen weg naar Port Lions dus alles komt hier per boot of vliegtuig. Rond één uur waren we terug bij de boot en toen begon het net een beetje te waaien. Alleen op fok zeilden we halve wind terug door Marmot Bay naar Anton Larson Bay. Onderweg zagen we veel groepjes zeeotters en Tufted Puffins.

brug bij Port Lions..

Tufted puffin...

Halverwege begon het iets harder te waaien en te regenen. Aan het eind motorden we tussen de rotsachtige eilandjes door Larson Bay in. Larson Bay is eigenlijk een fjord in een dal aan de noordkant van Kodiak eiland. Eenmaal in het fjord zagen we een groen glooiend landschap met op de hoger gelegen gedeelten sneeuw, in het fjord zijn kleine rotsachtige eilandjes en aan de oevers staan verschillende huizen. Rond kwart voor vier ding ons anker er in een baaitje bij Larson Bay in. Inmiddels was het weer droog geworden en maakten we nog een dinghy tocht door het baaitje. Helaas geen Kodiak beer te zien!

22 mei 2017
SETTLER COVE, KODIAK ISLAND, KODIAK ISLAND GROUP(57 52.420 n 152 51.754 w)
Omdat ze onze Japanse gasfles niet hadden willen vullen hadden we de gasfles van Gabriel mogen lenen en zo toch onze gasfles kunnen vullen. Vanochtend motorden we met de dinghy eerst naar de North Pacific Fuel dock om Gabriel zijn extra gasfles te laten vullen en daarna brachten we de gasfles terug. Helaas waren Gabriel en Tabitha er niet.

Het was bewolkt toen rond kwart over tien ons anker op ging en we rustig Saint Herman Bay uit motorden. Daarna hesen we de zeilen en konden we met ca. tien knopen wind, halve wind tussen Kodiak en Near eiland door zeilen en verder kaap Spruce om. Vandaar zeilden we met ca. twaalf knopen wind westwaarts door Narrow Strait en Ouzinkie Narrows tussen Spruce en Kodiak eiland door. Daarna kwamen we aan in Marmot Bay waar we eerst halve wind en later aan de wind naar Settler Cove aan de noordkust van Kodiak eiland zeilden. Hier kwamen we rond half vijf en na zevenentwintig mijl aan.

 Helaas was het laatste uur hard gaan regenen. Terwijl we vandaag zeilden zagen we een rotsachtige kust met een glooiend landschap met sneeuw op de hoger gelegen gebieden. In het water zagen we veel zeeotters op hun rug zwemmen, enkele zeehonden met hun flappers omhoog, een walvis en vele papagaai duikers en andere vogels. 

21 mei 2017
SAINT HERMAN BAY (KODIAK CITY), NEAR ISLAND, KODIAK ISLAND GROUP(57 46.638 n 152 25.194 w)
Het was een mooie zonnige dag zodat ik eerst de was deed en te drogen hing. Paul was buiten bezig met wat andere klusjes en rond kwart over tien gingen we naar de kant. Toen we weer langs de break wal met de zeehonden erop motorden zagen we ook een groepje zeehonden aan de andere kant zwemmen. Het was een klein groepje zeehonden met wat jonge zeehonden erbij. Op een gegeven moment zagen we het grote mannetje achter ons aan komen, om ons weg te jagen. Waarschijnlijk vond hij dat we te dichtbij waren. Ik moest gelijk denken aan de achtervolging van de leopard seal in Antarctica, alleen was dit minder eng.

Aangekomen in de Marina kwam Nancy net aanrijden en met haar gingen we mee naar de kerk. Na de kerkdienst was er een gezamenlijke lunch want er werd gevierd dat drie kerkgangers waren geslaagd voor hun schooldiploma. Rond twee uur zette Nancy ons af bij de bibliotheek en namen we afscheid van haar. In de bibliotheek keken we nog even de e-mails na en downloaden we de googlekaarten. Eigenlijk wilden we een wandeling maken want het was nog steeds een mooie zonnige dag maar de wandelingen in de buurt van Kodiak hebben we vorige keer al gewandeld (zie Kodiak city van 7 t/m 11 augustus 2015).

Een paar dagen geleden hadden we een Nederlandse catamaran zien zeilen. Die lag nu in de Marina zodat we even langs gingen. Het zijn Huib en Maaike met hun catamaran Madeleine. We werden uitgenodigd aan boord en zo zaten we even later gezellig te praten. Later gingen we met zijn allen ook nog even naar de Giebateau en rond acht uur namen we afscheid. Wie weet komen we ze nog ergens tegen!
ankerplek Kodiak...

20 mei 2017
SAINT HERMAN BAY (KODIAK CITY), NEAR ISLAND, KODIAK ISLAND GROUP(57 46.638 n 152 25.194 w)
Net als gisteren en eergisteren was het bewolkt met regenbuien. Rond tien uur aan land gingen we naar de watersportzaak en True Value (hardware store). Rond een uur waren we bij het restaurant Monk's Rock waar we hadden afgesproken met Gabriel en Tabitha. Bij onze aankomst was de keuken nog open en was het leuk te zien hoe druk ze bezig waren. Even na enen ging de keuken dicht en konden de mensen alleen nog wat komen drinken. Gabriel en Tabitha kwamen bij ons aan een tafel zitten en zo zaten we de rest van de middag gezellig te praten. Ze gaan in september trouwen en dat gaat een groot feest worden.  

19 mei 2017
SAINT HERMAN BAY (KODIAK CITY), NEAR ISLAND, KODIAK ISLAND GROUP(57 46.638 n 152 25.194 w)
Rond negen uur motorden we weer langs de zeehonden op de breakwal naar de Marina bij Kodiak eiland. Vanuit dat punt liepen we naar de bibliotheek waar we internetten en skypten met mijn ouders. Daarna haalden we Nancy bij haar huis op en gingen lunchen bij de Mc Donald.

zeehonden op Breakwal...
Nadat we daar lange tijd gezellig hadden zitten kletsen reden we naar twee thrift stores (tweedehandszaken) net buiten Kodiak. Daar vond ik voor mijzelf bijna nieuwe en heerlijk warme UGG. Op de terugweg kwamen we langs het tankstation waar we onze jerrycans voor diesel vulden. Onze Japanse gasfles wilden ze niet vullen omdat het een iets ander systeem is met een zelfde aansluiting. Rond vijf uur bracht Nancy ons naar de Marina en hadden we een gezellige middag met haar gehad.

18 mei 2017
SAINT HERMAN BAY (KODIAK CITY), NEAR ISLAND, KODIAK ISLAND GROUP(57 46.638 n 152 25.194 w)
Toen we op vijftien mei met halftij de baai van Long eiland binnen voeren was de ingang een beetje lastig geweest. Ik stond toen voorop en moest de diepte inschatten. Soms leek het net of het te ondiep werd maar dan riep Paul dat hij nog net iets meer dan twee meter diepte had. Vanochtend motorden we met hoogwater de baai uit en hadden daardoor genoeg water!

Het was bewolkt en het regende toen we alleen op fok met ca. twaalf knopen wind tussen Woody- en Long eiland door zeilden en verder de zuidpunt van Woody eiland om gingen naar Saint Herman Bay bij Near eiland. We zijn aangekomen bij Kodiak city waar we van 7 t/m 11 augustus 2015 ook zijn geweest. Alleen nu ankeren we op een betere plek dichtbij een oude break water met allemaal zeehonden die ook nog eens hard brullen.

Toen we goed en wel lagen motorden we met de dinghy naar de Marina op Kodiak eiland. Daar gingen we naar de havenmeester om te vertellen dat ons dinghy in de haven lag, geen probleem. Daarna ging Paul naar de kapper en liepen we naar het toeristenbureau voor informatie over de Kodiak eilandengroep, de Kenai Peninsula en de Prince William Sound maar helaas hadden ze weinig informatie.

Vervolgens liepen we naar het restaurant "Monk's Rock" waar we vorige keer Gabriel en Tabitha hebben ontmoet. Het was een leuk weerzien en nadat we een tijdje hadden zitten praten spraken we af om elkaar zaterdagmiddag als zij vrij zijn elkaar nog een keer te ontmoeten. Het was inmiddels lunch tijd geworden en het was druk in de zaak. We belden Nancy dat we aangekomen waren in Kodiak en dat we in Monck's Rock zaten. Ze kwam meteen en met een kop koffie zaten we gezellig bij te praten. Daarna stapten we in de auto en reden naar Safeway en Walmarkt net buiten de stad waar we boodschappen deden. Tenslotte dronken we nog een kop thee bij Nancy thuis en daarna bracht ze ons met onze boodschappen naar de Marina. Rond vijf uur waren we terug aan boord en bleken we televisiesignaal te hebben zodat we het nieuws konden zien.

17 mei 2017
LONG ISLAND BIJ KODIAK ISLAND GROUP(57 46.755 n 152 15.136 w)
In de ochtend regende het nog maar rond elf uur begon de regen af te nemen en motorden we met de dinghy naar de motorboot even verderop in de baai. We maakten kennis met Paul die vroeger een solozeiler was maar nu de zeilboot ingeruild heeft voor een motorboot.

Hij komt al jaren in dit gebied en samen gingen we naar de kant voor een wandeling. Een prachtige wandeling door een bos met veel verschillende soorten mos dat niet alleen op de bodem groeit maar ook aan de bomen hangt. Halverwege kwamen we lang een meertje en terug liepen we deels langs de kust.

wandelen Long Island...
Rond twee uur waren we terug en gingen naar Paul zijn boot "Teacup" waar hij ons meer informatie gaf over mooie ankerplekken bij Kodiak, de Kenai peninsula en de Prince William sound.
Rond vijf uur waren we weer terug aan boord, tijd voor het avondeten. 

16 mei 2017
LONG ISLAND BIJ KODIAK ISLAND GROUP(57 46.755 n 152 15.136 w)
Het was een winderige dag met regen zodat we aan boord bleven. Nadat we hadden uitgeslapen gingen we met de huik aan de gang. We maakten er een nieuwe rits in, vernieuwde sommige sluitingen en verder liepen we de plekken na die we moesten repareren. Ook liep ik ook de voorraad eten na. Rond vijf uur waren we klaar en was het tijd voor het avondeten.

15 mei 2017
LONG ISLAND BIJ KODIAK ISLAND GROUP(57 46.755 n 152 15.136 w)
Om vijf uur ging ons anker op en zeilden we vol tuig Tonki Bay uit en de hoek en zuidwestwaarts door de Marmot Strait. Nu zeilden we met de stroom mee tussen Marmot eiland en Afognok eiland door en zagen veel stormvogels en Tufted Puffins die, zodra we in de buurt kwamen snel onderdoken.

Het was inmiddels weer een prachtige zonnige dag geworden met een vlakke zee. Helaas hield rond acht uur de wind het voor gezien en kwam rond elf uur terug uit het zuidoosten. Met ca. acht knopen wind konden we vol tuig aan de wind richting naar Long eiland zeilen waar rond twee uur ons anker er na vieren veertig mijl in ging.

Nadat we goed en wel lagen maakten we ons klaar om een wandeling over het eiland te maken. Het is een mooi ruig eiland met veel kliffen en rotsen maar waar in de dalen ook weer bomen groeien. We zagen veel afdrukken van hoefdieren maar weten niet precies welk dier. Onder het wandelen kwamen we langs een verdedigingswerk uit de tweede wereldoorlog en zagen restanten van barakken en kanonnen. Rond vier uur waren we terug aan boord en was het tijd met een wijntje/cola en een hapje in de kuip.

14 mei 2017
TONKI BAY, AFOGNAK ISLAND BIJ KODIAK ISLAND GROUP(58 21.504 n 152 05.071 w)
Het was al zonnig toen we rond half zeven ons anker ophaalden en Palisade Lagoon uit motorden Nuka Bay in. Hier hesen we de zeilen en motor/zeilden Nuka Bay door de Golf van Alaska in. Hier kregen we ca tien knopen westenwind en konden we vol tuig aan de wind verder zeilen. We zeilden nog steeds in de luwte van de Kenai Peninsula zodat we nog weinig golven hadden. Eenmaal achter de Peninsula vandaan kregen we ca. twintig knopen uit het noordwesten en zetten we twee reven in het grootzeil. Met voorzeil en gereefd grootzeil zeilden we halve wind de straat over tussen de Peninsula en de Kodiak eilanden groep.

We kregen te maken met een hobbelige zee met korte golven tot we rond half zeven weer in de luwte van Afognak eiland terecht kwamen. Hier nam de wind af tot vijftien knopen en we haalden de reven er weer uit. Ook de golven waren weer een stuk minder zodat we het laatste stuk rustig naar Tonki Bay bij Afognak eiland (Kodiak eilanden groep) zeilden. De hele dag was het prachtig zonnig weer geweest en zagen we om ons heen verschillende soorten meeuwen en stormvogels maar ook papagaai duikers (Tufted Puffins). Rond kwart over tien net voor zonsondergang ging ons anker er na negentig mijl in. Een mooie zeiltocht.

13 mei 2017
PALISADE LAGOON IN NUKA BAY, KENAI PENINSULA IN ALASKA (59 31.545 n 150 28.778 w)
Het was bewolkt toen om negen uur ons anker op ging en we Midnight Cove en Moonlight Bay uit motorden. In Mc Carty Fjord kregen we een lichte bries en konden we ruime wind het fjord uit zeilen en Nuka Bay in. De gletsjer aan het einde van de fjord was lang niet zo spectaculair als we gisteren in de zon zagen. De kust tussen Nuka Bay en Mc Carty is grillige en rotsachtige met verschillende grotten waar de golven in sloegen met daarachter hoge steile rotswanden. Iets verderop in Nuka Bay ligt Surprise Bay en aan het einde van Surprise Bay is een nauwe doorgang en toen we die door waren kwamen we uit in Palisade lagoon. Een prachtige lagoon met een mooie vallei die tot ver doorloopt en omringd is door hoge bergen met sneeuw. Aan het eind van de lagoon staan kale/dode bomen maar daarachter staat een mooi groen bos.

de dode bomen in de vallei...
We ankerden in ca twintig meter diep water want daarna liep de diepte snel af. Toen we eenmaal goed en wel lagen roeiden we met de dinghy naar de kant en maakten een wandeling tussen de kale bomen en verder door een droge rivierbedding. Nu konden we aan het eind van de vallei een deel van een gletsjer waarnemen. Waarschijnlijk kwam die gletsjer heel vroeger hier in de lagoon uit.
Na de wandeling maakten we nog een dinghytoer door de lagoon en zagen we een zeeotter, een Black Guillemot en een common loon zwemmen. Gisteren hadden we in Morning Cove de Shoveler duck, Great Scaup duck en surf scooters zien zwemmen. Op de terugweg hebben we bij een kleine waterval water gehaald. Terug aan boord begon het net te regenen; lekker onderuit met een film.

12 mei 2017
MORNING COVE BIJ RAGGED ISLAND, KENAI PENINSULA IN ALASKA (59 26.824 n 150 19.233 w)
We zeilden vol tuig aan de wind over een vlakke Golf van Alaska toen rond tien uur de zon met een rode gloed achter de contouren van de bergen van de Kenai Peninsula verdween. Even later nam de wind toe tot ca twintig knopen en zetten we twee reven in het grootzeil. De golven kwamen snel opzetten en even later hadden we ca. vijfentwintig knopen wind en haalden we het voorzeil weg. Paul had net afgelopen middag de kotterstag weg gehaald en had geen zin meer deze terug te zetten en vervolgens de werkfok aan te slaan. De rest van de nacht zeilden we alleen op grootzeil tegen de wind in met ca. vijf knopen snelheid. Soms klapten we aardig van een hogere golf af.

Toen de zon weer op kwam werd de wind iets minder tot ca. vijftien knopen en kon de fok er weer bij. Nu zagen we het prachtig spitse witte gebergte van de Kenai Peninsula met daarvoor het rotsige Ragged island wat een stuk lager is. De aanloop tussen Ragged eiland en het vaste land was makkelijk en rond tien uur lagen we geankerd in Morning Cove bij Ragged eiland. Bij de aanloop hadden we wat vogels in het water gezien maar ook veel drijvend hout.

aanloop Kenai Peninsula...
aanloop Ragged Island...
Na de koffie in de kuip maakte ik de boot schoon, waste de kleren terwijl Paul in de pilot naar andere ankerplekken keek. Toen ik klaar was gingen we douchen en daarna aten we een lunch in de zon in de kuip. We hoorden het anker over de rotsige bodem schrapen en bedachten dat we hier niet wilden blijven liggen. 

MIDNIGHT COVE IN MC CARTY FJORD, KENAI PENINSULA IN ALASKA (59 30.606 n 150 19.862 w)
Na de lunch haalden we ons anker op en motorden door Mc Arthur Pass tussen het vaste land en Ragged eiland ondertussen kijkend of we ook dieren konden spotten. Daarna rolden we de fok uit en zeilden ruime wind verder Mc Carty Fjord in. Aan het eind van de fjord (20 mijl weg) zagen we de grote Mc Carty gletsjer tot aan het water waar de zon nu op scheen. We draaide Moonlight Bay in en verder Midnight Cove in waar ons anker er na negen mijl in ging.

Een mooie baai met om ons heen bergen met op sneeuw op de toppen. We keken naar dierenleven maar konden alleen wat vogels in het water spotten. Omdat het nog steeds een prachtige zonnige dag was besloten we een dinghy tocht naar de waterval te maken. Een mooie grote waterval aan het eind van de cove. Terug aan boord dronken we een drankje met een hapje en genoten dat we in de wildernis van de Kenai Peninsula zijn aangekomen. Vroeg naar bed want we hebben nog wat slaap in te halen. 

Midnight cove waterval...

11 mei 2017
GOLF VAN ALASKA
Rond tien hadden we een mooie zonsondergang en daarna hadden we een mooie heldere nacht met volle maan, sterren en aan de noordelijke horizon de schemering van de zon. De wind was aangewakkerd tot ca vijftien a twintig knopen zodat we met twee reven in het grootzeil en de fok ca. zes a zeven knopen liepen. Het was een wat rommelige zee met golven van verschillende kanten zodat we soms behoorlijk van de golven af vielen. Eén van ons was buiten want we moeten met deze snelheid niet op een boomstam knallen!

Op een gegeven moment draaide de wind door en maakten we een slag richting het noorden. Er komt een hoge luchtdruk gebied onze kant met harde westen wind en we hopen Kodiak te halen voordat deze harde wind bij ons is. Op de weerkaarten hadden we gezien dat er noordelijk minder wind overbleef en we kijken wel waar we uitkomen, waarschijnlijk ergens in de Kenai peninsula.

In de nacht losten we elkaar om de drie uur af en rond tien uur waren we beiden op en dronken we koffie/chocomel in de kuip. De zon brandde door de bewolking heen en kregen we een prachtige heldere zonnige dag. Met de komst van de zon nam de wind af en hesen we het grootzeil helemaal. Met ca zes tot acht knopen wind uit het noordoosten zeilden we aan de wind verder noordwaarts. Eén van ons hield wacht, de ander las een boek of sliep nog wat.

Rond het middaguur aten we samen de lunch in de kuip en in de middag maakte ik foto's van de vogels die om ons heen vliegen in de hoop de vogels te kunnen herkennen. De Laysan en Black-footed albatrossen zijn makkelijk te herkennen maar de verschillende soorten petrel en shearwater en Gull's zijn een stuk moeilijker. Deze moet ik eerst op de foto vast leggen voordat ik ze in het boek kan herkennen. Maar foto's van deze vogels maken is allerminst makkelijk. Ten eerste zijn ze vaak ver weg en ze zijn ook nog eens vliegensvlug. Maar ik heb de Fork-tailed petrel herkent.

Op een gegeven moment zagen we verschillende vissersboten in de buurt en hoorden we over de marifoon de vissers praten. Ze vertelden elkaar waar ze hun netten hadden uitgezet. Na vierhonderd en tweeëndertig mijl gaan we de vierde nacht in. Nog ca. tachtig mijl te gaan. 

10 mei 2017
GOLF VAN ALASKA
Vannacht was het helder en bijna volle maan. Naast het licht van de volle maan zagen we aan de horizon nog steeds licht van de zon. In de nacht draaide de wind van het zuidoosten naar het noorden en moesten we vier uur motoren. Daarna kregen we ca zes tot acht knopen wind en omdat de swell een stuk minder hoog was geworden konden we langzaam vol tuig aan de wind verder zeilen. De zon kwam met een rode gloed achter de horizon vandaan en de derde dag was aangebroken.

Het bleef de hele dag ca acht tot tien knopen noorden wind en rustig zeilden we aan de wind verder. Onderweg zagen we enkele stormvogels en albatrossen maar geen walvissen. Ook zagen hier en daar hout en boomstammen. We moeten dus goed opletten! Nu ik dit schrijf hebben we 312 mijl gedaan en moeten we nog 214 mijl, we zijn over de helft. 

09 mei 2017
GOLF VAN ALASKA
Vandaag is het elf jaar geleden dat we uit Nederland weg zeilden en naar Noorwegen vertrokken. Na elf jaar zeilen we nog steeds heerlijk rond de aardbol en zijn nu de Golf van Alaska aan het oversteken.

Gisteravond en vannacht was het bewolkt met hier en daar een regenbui met hardere windvlagen. In één van die buien klapte het voorzeil strak doordat we van een golf af gingen en kwam er een scheur in. We zeilden vol tuig door en toen de bui voorbij was plakte Paul de scheur met Gorilla Glue en zeildoek en zeilden we een tijdje alleen op grootzeil.

In de nacht losten we elkaar om de drie uur af en rond tien uur dronken we samen koffie/chocomel in de kuip. Het was inmiddels een mooie zonnige dag geworden en de fok was alweer volop aan het meedoen. Er stond ca acht a tien knopen zuidoosten wind en de swell was nog ca twee meter waardoor we soms wat lager en soms wat hoger moesten sturen om het klapperen van de zeilen tegen te gaan (als we van een golf af gingen). Omdat het zulk mooi weer was zaten we veel in de kuip en zagen we verschillende soorten petrel/shearwater maar ook de Laysan en de Black-Footed albatrossen over het water scheren.

Black capped petrel...

Laysan albatros...
Black/footed albatros...

Net na de lunch in de kuip hoorden we grote spuiters en zagen we twee grote Humpback whales zwemmen. Op een gegeven moment waren ze in de buurt van de boot en zelfs één vlak naast de boot en moesten we koers veranderen om geen aanvaring te krijgen! We stampten hard met de voeten op de grond in de hoop dat ze ons nu hoorden en inderdaad daarna hebben we ze niet meer gezien. Later in de avond zagen we een grote groep stormvogels op één plek op zee. En ja hoor, even later zagen we een grote spuiter het water uit komen. Nog een walvis maar wel op gepaste afstand. We gaan de tweede nacht in. 

08-mei 2017
GOLF VAN ALASKA
Het was bewolkt en het motregende iets toen we om vier uur in de ochtend Elfin cove verlieten en open oceaan opzochten. In de Cross sound aangekomen hadden we ca zes knopen oosten wind met ca drie meter swell tegen vanuit de oceaan. Dit was te weinig wind en de zeilen begonnen te klapperen. Toen de wind was toegenomen tot ca tien knopen konden we met twee reven in het grootzeil en fok uitgeboomd aan de andere kant, de Golf van Alaska in zeilen. Nu klapperden de zeilen niet meer!

Onderwijl zagen we groepjes zeehonden stil liggen in het water met de flappers omhoog om in evenwicht te blijven. Als we dan langs zeilden schrokken ze zich rot en doken snel onder. We vermoeden dat ze zo liggen te slapen en hun flappers omhoog houden om hun evenwicht te bewaren.

Rond tien uur draaide de wind naar het zuidwesten en nam toe tot ca vijftien knopen. Hier moest de wind ook vandaag gaan komen. Rond het middag uur klaarde het een beetje op en stopte het met regenen. De wind nam af tot ca tien a twaalf knopen zodat we het grootzeil geheel hesen. Zo zeilden we rustig de hele dag westwaarts door en gaan we de eerste nacht in.

07 mei 2017
ELFIN COVE, CHICHAGOF ISLAND IN DE KANALEN IN ALASKA (58 11.582 n 136 20.699 w)
Het regende de hele dag maar van de wind merkten we hier weinig, de depressie komt over!
Deze dag waren we druk bezig met de voorbereidingen voor een meerdaagse tocht over de oceaan richting het noordwesten. Na twee jaar geen lange tochten meer gezeild te hebben moest het bed achter weer klaar gemaakt worden en alles oceaan-vastgezet te worden. Ook ging Paul de mast in om alles na te lopen en keek hij de motor nog even na.

06 mei 2017
ELFIN COVE, CHICHAGOF ISLAND IN DE KANALEN IN ALASKA (58 11.582 n 136 20.699 w)
Het was weer een mooie zonnige ochtend toen we om kwart voor tien ons anker op haalden en vol tuig met de stroom mee naar de uitgang van Gletsjer Bay kruisten. Onderweg zagen we veel zeeotters, wat blijven die beetjes toch koddig om te zien. Leuk om te zien hoe ze lekker op hun rug in de zon liggen rustig met hun flappers omhoog. Aangekomen bij de Cross Strait nam de wind snel toe tot ca twintig knopen en daar zetten we twee reven in het grootzeil. Even later in de Cross Sound nam de wind toe tot ca dertig a vijfendertig knopen en haalden we de fok weg. Alleen met twee reven in het grootzeil kruisten we door een rommelige Cross Sound tussen het vaste land en Lemesurier eiland. We hadden ca vier knopen stroom mee en dertig knopen wind tegen! Eenmaal aangekomen tussen de Athorp Peninsula van Chichagof eiland en Inian eiland werd de stroom minder en kwamen we in rustiger water. Hier zagen we twee walvissen zwemmen.

Rond vijf uur kwamen we aan bij de ingang van Elfin Cove waar we met laagwater naar binnen voeren. Ik stond voor op de punt en Paul motorden langzaam de cove in met een diepte van ca. twee meter. In de cove konden we gratis aan de steiger gaan liggen. Elfin Cove is een klein vissersdorpje waar vooral lodges staan. Van daaruit kunnen toeristen direct op open oceaan gaan vissen. Toen we goed en wel lagen liepen we even over de board walk door tussen de huizen en de lodges door. Bijna alles was nog gesloten, het seizoen is hier nog niet begonnen.

05 mei 2017
FINGERS BAY, GLETSJER BAY NATIONAL PARK, VASTE LAND BIJ DE KANALEN IN ALASKA (58 34.984 n 136 13.101 w)
Om vijf uur begon de zon op de witte bergtoppen te schijnen terwijl wij ons anker op haalden en Reid Inlet alleen op de fok uit zeilden. Aangekomen in de West Arm hesen we het grootzeil en zeilden halve wind verder door de West Arm van Gletsjer Bay naar de Tarr Inlet. Hier kregen we wind tegen en nam de wind toe tot ca twintig a vijfentwintig knopen en zagen we dat er verderop in de Inlet nog meer wind stond.

Gletsjes bay..


In de Tarr Inlet komt de Margerie gletsjer tot aan het water en dit is waar alle cruise schepen naar toe gaan. Paul en ik keken elkaar aan en dachten hetzelfde, omdraaien! We gaan naar later naar de Prince William Sound waar we nog veel meer gletsjers gaan zien. Er was geen wolkje aan de lucht en de zon scheen weer prachtig op de hoge witte bergen en de Lamplugh gletsjer even verderop.

De wind nam al snel toe tot ca. vijfentwintig a dertig knopen zodat we het grootzeil weg haalden en alleen op fok richting uitgang zeilden. Onderweg zagen we weinig dierenleven maar bij de hoek vlak voor Tidel Inlet zijn hoge steile rotsen en hier zagen we meerdere berggeiten lopen. Het leken net witte stipjes op de rotsen maar met de verrekijker zagen we duidelijk dat het witte berggeiten waren. Op een gegeven moment zagen we ook enkele berggeiten minder hoog en konden we mooie foto's maken. Wauw, wat hebben die beesten een mooie, dikke, lange witte vacht! We gingen de hoek om en uit de wind ankerden we even. Hier zagen we een Bald Eagle op zijn nest zitten.
 
berggeit...
Na een uurtje ging ons anker op en zeilden we ruime wind verder naar de overkant. Eenmaal tussen Drake eiland en het vaste land ging de wind tegen staan en moesten we het laatste stuk naar Fingers Bay kruisen. Onderweg zagen we verder weinig zeeleven maar eenmaal in Fingers Bay zagen we weer verschillende zeeotters en hoorden we een spuiter van een walvis. Eenmaal voor anker dronken we een drankje in de kuip. We hebben het echte gletsjer gebied achter ons gelaten en dat konden we duidelijk merken aan de temperatuur, deze is weer een paar graden gestegen.

Nadat de zon achter de bergen was verdwenen werd het gelijk een stukje frisser en even later zagen we twee wolven langs de oever van de baai lopen. Ze liepen in onze richting en kwamen zelf vlak langs de boot, wauw wat zijn gespierde dieren en toch ook wel groot!

wolven...


04 mei 2017
REID INLET, WEST ARM GLETSJER BAY NATIONAL PARK, VASTE LAND BIJ DE KANALEN IN ALASKA (58 51.101 n 136 48.215 w)
Rond zes uur haalden we ons anker op en motorden we Blue Mouse cove uit en verder noordwaarts met de stroom mee verder Gletsjer bay in. Na een uurtje konden we de zeilen hijsen en zeilden we met ca zeven knopen zuiden wind, ruime wind verder. Onderweg zag ik iets in het water zwemmen dat niet wegdook toen we dichterbij kwamen. Ik riep Paul want ik kon met de verrekijker niet duidelijk zien wat het was. We verlegde koers en dichterbij gekomen bleek het een zeeotter met jong op haar buik. De pasgeboren zeeotters kunnen pas na drie maanden zwemmen waardoor deze moeder dus niet kon wegduiken.



zeeotter met jong...

Verderop zagen we met de verrekijker een Grizzly beer door de bergen in de sneeuw wandelen en verder twee dolfijnen en weer veel zeevogels. Rond half tien hield de wind het voor gezien en moesten we de rest met de stroom mee tot aan Reid inlet motoren. Het voordeel was dat de wind naar het noorden draaide waardoor de bewolking langzaam weg trok en de zon tevoorschijn kwam. Rond half elf uur was het net na hoogwater en toen we Reid inlet inkwamen lag de Reid gletjes bijna tot zeeniveau. We gingen naar de kant en liepen richting de gletsjer. Onderweg zagen we veel vogels waaronder de Barrow Golden's eye, Black bellied plover, pectoral sandsniper, surf scooters etc. In de sneeuw zagen we sporen van de Grizzly beer die hier heeft gewandeld. Wauw wat zijn die poten groot!

Bellied pover...

Aangekomen bij de gletsjer was het water alweer iets lager, scheen de zon erop en konden we prachtige foto's maken. We hadden limonade bij ons en hierin deden we wat gletsjerijs. Rond twee uur waren we terug aan boord en zagen nu heel duidelijk de hoge witte bergtoppen achter de gletsjer, Wat is dit prachtig! De rest van de middag zaten we achter de buiskap uit de koude wind die vanaf de gletsjer blaast te kijken naar de prachtige omgeving waar de zon op scheen en hoopten nog wat dieren leven te zien...

Reid inlet...




03 mei 2017
BLUE MOUSE COVE, WEST ARM GLETSJER BAY NATIONAL PARK, VASTE LAND BIJ DE KANALEN IN ALASKA (58 46.480 n 136 29.035 w)
Het was bewolkt en het regende zodat we in de ochtend naar de kant gingen en bij het kantoor van de parkranger skypten met mijn ouders, de weerberichten binnen haalden en nog wat internetten. Rond het middaguur waren we terug aan boord en na de lunch ging om half twee ons anker op. Met vol tuig en de laatste stroom naar buiten zeilden we halve wind Bartlett Cove uit.

Vervolgens zeilden we met vol tuig ruime wind verder Gletsjer Bay door de Sitakaday Narrows en tussen het vaste land en Willoughby en later Drake eiland door naar het noorden. Inmiddels was de stroom naar binnen en hadden we weer stroom mee de west arm van Gletsjer Bay in. Het was bewolkt met afwisselend een regenbui en soms een hagelbui en dan weer droog en dan weer probeerde de zon er doorheen te komen. De gemiddelde wind was ca. tien knopen maar in buien kon dit oplopen tot ca. vijfentwintig knopen.

Hoe verder we de Gletsjer Bay in kwamen hoe hoger de witte bergen werden en hoe kouder het werd. Van de hoge witte bergen waarvan de sneeuw tot aan de zee reikt zagen we alleen het onderste deel. In het water zagen we veel zeeotters, zeehonden, enkele dolfijnen en veel zeevogels. Rond half acht en na drieëndertig mijl ging ons anker er in Blue Mouse Bay in.

02 mei 2017
BARTLETT COVE, GLETSJER BAY NATIONAL PARK, VASTE LAND BIJ DE KANALEN IN ALASKA (58 27.435 n 135 53.159 w)
Vanochtend gingen we langs de Sea Wolf waar we Mike en Greg zagen. Zij zijn beiden ook zeilers en hebben of hadden een eigen zeilboot. Beiden wonen in Port Townsend waar we van de winter zijn geweest. We kregen een rondleiding door de Sea Wolf, een mooie boot! Daarna gingen we met z'n allen naar de Giebateau en zagen zij hoe wij op onze boot wonen.

Het was nog steeds droog zodat we na de lunch naar de kant gingen om de Bartlett river trail te wandelen. Een mooie wandeling van ca. acht kilometer door het bos naar de Bartlett river. We zagen meerdere eekhoorntjes en maakten geluid zodat de beren wisten dat we er waren.

Rond vier uur waren we terug bij het kantoor van de parkbeheerders en kwamen aan de praat met enkele werknemers. Na wat gezellig te hebben staan praten gingen we terug naar de boot. Het was inmiddels gaan regenen en we waren nog maar net aan boord of het begon echt hard te regenen. De depressie komt eraan! Over de marifoon hoorden we dat er in de Cross Sound al dertig a veertig knopen wind stond met vlagen van vijftig maar hier merkten we niets van deze harde zuidoosten wind.

01 mei 2017
BARTLETT COVE, GLETSJER BAY NATIONAL PARK, VASTE LAND BIJ DE KANALEN IN ALASKA (58 27.435 n 135 53.159 w)
Toen we vanochtend aan de kant kwamen was het kantoor de van parkbeheerders open en gingen we naar binnen om ons te melden. Wij hoeven ons alleen te melden en kunnen nu nog rond zeilen in het national Gletsjer park zonder permit en zonder een tijdslimiet. Per 1 juni moeten de boten in het park een permit hebben van maximaal zeven dagen. We kregen uitleg over waar we wel en niet mogen komen, de gebieden waar alleen kanoërs mogen komen en enkele goede ankerplekken. Verder zagen we een film over het gletsjer national pak.

Toen we klaar waren gingen we naar buiten waar wifi is en waar we Rene en Rob skypten en Googlekaarten binnen haalden. Het regende de hele ochtend al zachtjes maar desondanks liepen we toch de "Forest trail". Die begint bij de Lodge die nu nog gesloten is. Het was een mooie wandeling door het bos en langs twee kleine watertjes waar we Barrow Golden Eyes en Bufle Head vogels zagen. Onderweg lazen we de informatie borden over de vegetatie die hier groeit.

Forest trail...
Terug bij de steiger lag de grote boot "Sea Wolf" aan de steiger. We kwamen aan de praat met Hanna (bemanning). Zij vertelde dat de boot hier al jaren in dit park chartert maar dat het voor haar het eerste jaar is. Het bleek dat bemanning in de middag naar Gustavus ging. Een klein dorpje negen mijl verderop en dat, als we wilden, we wel mee konden. Zo zaten we even later in de auto met Mike, Greg en Hanna. Van Gletsjer Bay naar Gustavus reden we over een verharde weg door een vlak landschap dat geheel uitgesleten is door de gletsjers.

Aangekomen bij Gustavus gingen Paul en ik naar de bibliotheek om te internetten (foto's versturen) en gingen zij naar het huis van Kimber (eigenaresse van de Sea Wolf). Na een uurtje ging de bibliotheek dicht en werden wij weer opgepikt. Hanna en Greg wilden ook nog wat internetten zodat we naar een eettentje annex supermarkt reden. Daar stapten Greg en Hanna uit en reden we met Mike verder door het plaatsje. Eerst naar de binnenhaven van Gustavus die bij laagwater droog valt daarna naar de pier die in Icy Strait staat en tenslotte naar het vliegveld. Terug bij de supermarkt pikten we Hanna en Greg weer op en reden we nog langs een paar bewoners waaronder Kimber de eigenaresse. Rond zes uur waren we terug op de boot.

30 april 2017
BARTLETT COVE, GLETSJER BAY NATIONAL PARK, VASTE LAND BIJ DE KANALEN IN ALASKA (58 27.435 n 135 53.159 w)
Om half vijf was het al licht en ging ons anker op. Vol tuig zeilden we rustig halve wind de baai uit. Ondanks dat het bewolkt was hadden we toch een prachtige zon opkomst. Eenmaal in Icy strait aangekomen hield de wind het voor gezien en moesten we motorden GGRRRR. De hoge bergtoppen waren in de wolken gehuld en af en toe kregen we een bui over.

Rond elf uur kregen we weer wind en konden we vol tuig halve wind verder zeilen naar de hoek van Gletsjer bay bij het vasteland. Aangekomen in de baai hadden we stroom en wind mee en zeilden we naar Bartlett cove waar ons anker er rond half drie en na zesendertig mijl in ging. Het was droog en we besloten naar de kant te gaan. In Bartlett Cove is het hoofdkwartier van de park rangers van het Gletsjer National park. Dit gaat per 1 mei open dus vandaag was er nog niemand in kantoor.
We liepen de Tlingit trail en zagen hoe de natives hier geleefd hadden waaronder hoe de vrouwen manden weefden en de mannen visten en hoe de vis gedroogd werd. Verder staat er een longhouse en een groot geraamte van een Humback walvis. Nadat we de Tlingit trail bewandeld hadden liepen we ook nog een stukje van de Bartlett River trail en rond vijf uur waren we terug aan boord. Vanmiddag was het nog droog en zonnig maar er komt een depressie aan dus wie weet hoe lang het mooie weer nog duurt....

Tlingit boom sculpturen...


skelet van een Humback walvis...
GLETSJER BAY NATIONAL PARK
Dit park is een overblijfsel van de ijstijd "GREAT ICY ACE". Op de plek waar nu Gletsjer bay is, lag toen de de Grand Pacific gletsjer. In die tijd veranderde de gletsjer veel. Soms groeide deze soms brokkelde er veel af. De Grand Pacific gletsjer bereikte rond 1790 zijn maximale grote en nam toen niet alleen Gletsjer bay maar ook een groot deel van Icy strait in. Dit is ook de tijd geweest dat de Tlingit natives Gletsjer bay moesten verlaten en hun betrekking namen in wat nu Hoonah is (zie 28/4/2017 legende).


Cook voer hier in 1778 met de boot Revolution en zag boven de gletsjer een hoge berg uitsteken die hij Fairweather vernoemde. In 1794 voer Captain George Vancouver hier en was de Grand Pacific gletsjer al terug getrokken tot Gletsjer bay.


Toen John Murier hier in 1897 rond kanode sprak hij van een"very icy wilderness". In de vijfentachtig jaar tussen Vancouver en John Murier had de Grand Pacific gletsjer zich al ca. achtenveertig mijl teruggetrokken.


De Grand Pacific gletsjer is vandaag de dag ca. vijfenzestig mijl teruggetrokken en bevind zich aan het einde van de Gletsjer baai. In het Gletsjer bay nationaal park reiken zestien gletsjers tot aan zeeniveau waaronder Grand Pacific gletsjer, Johns Hopkins gletsjer, Margerie gletsjer.

(zie foto)
gletsjer informatie... 

29 april 2017
NEKA BAY, PORT FREDERICK, CHICHAGOF ISLAND IN DE KANALEN IN ALASKA (58 03.003 n 135 40.126 w)
Na de koffie/chocomel in de kuip motorden we rond negen uur met de dinghy naar de publieke steiger bij Hoonah. Daarvandaan liepen we over de weg naar uitgang van Port Frederick waar ook de cruising terminal en de oude fish cannery staat. Daar was alles nog gesloten maar ze waren druk bezig alles in gereedheid te maken want op tien mei komt de eerste cruise boot.

Bij de oude Fish cannery kregen we een korte rondleiding hoe de vis hier snel ingeblikt werd want ijs om de vis in te bewaren hadden ze hier niet. Omdat zij druk bezig waren mochten we verder zelf nog wat rond lopen. Daarna liepen we de korte "Nature Trail" deels door het bos en deels over het strand want het was laagwater. Omdat het helder zonnig weer was hadden we vanaf de hoek een mooi uitzicht over Icy Strait met daarachter Gletsjer Bay en zijn hoge witte spitsen bergtoppen.

Terug in Hoonah motorden we weer naar de boot en ging ons anker op. Alleen op fok dobber-zeilden we rustig halve wind verder door Port Frederick naar Neka Bay. Op een gegeven moment hoorde ik een walvis spuiter heel dichtbij en tegen de tijd dat ik de Humback spotte zag ik zijn rug vlak voor de boot omhoog komen. Ik riep heel hard 'PAUL!' maar realiseerde me dat voordat hij buiten was we al tegen de walvis aan zaten. Snel draaide ik de boot 180 graden om. Paul had de angst in mij stem gehoord en kwam gelijk naar buiten en zag net de rug en de grote staart vlak voor de boot omhoog komen. Wauw wat een groot dier! Ik stond letterlijk te trillen op mijn benen. De walvis was waarschijnlijk ook geschrokken want die ging diep en later zagen we een spuiter ver van ons vandaan. Wel wat vreemd want we hadden net de motor aan gezet.

Rond vier uur ging ons anker er in Neka Bay in. Toen we goed en wel lagen motorden we met de dinghy door het deltagebied achter Neka Bay. We hadden expres gewacht tot het hoogwater was want met laagwater valt dit gebied grotendeels droog. We waren nog maar net op weg toen we een zwarte beer langs de oever zagen lopen. Toen we wat dichterbij kwamen liep hij snel het bos in. Maar de beren zijn uit winterslaap en we hebben onze eerste zwarte beer voor dit seizoen gespot! Verder zagen we verschillende watervogels waaronder de Bonaparte Gull, Common Loon en de Red Breasted Merganser. Op de kant hier en daar nog stukken sneeuw.

Terug bij de boot terwijl we de dinghy uit het water haalden zagen we drie kleine Harbor Porpoise dolfijnen rond de boot zwemmen. Al scheen de zon de hele dag het was toch fris met de noordenwind die vanaf Gletsjer Bay komt.

28 april 2017
HOONAH, PORT FREDERICK, CHICHAGOF ISLAND IN DE KANALEN IN ALASKA (58 06.263 n 135 27.354 w)
Het was bewolkt toen we om kwart over vijf ons anker ophaalden. We motorden Fresh Water Bay uit en bijna aangekomen bij Chatham Strait kregen we ca. tien knopen zuidenwind en konden we vol tuig en ruime wind verder noordwaarts zeilen tussen Admiralty en Chichagof eiland. De bewolking hing zo laag dat we de hoge bergen niet konden zien en hier en daar hadden we ook een bui. Later nam de wind toe tot ca vijftien knopen.

Bij de hoek van Chatham Strait en Icy Strait zeilden we halve wind verder westwaarts tussen Chichagof eiland en het vaste land. Daar zagen we een grote groep zeehonden en heel ver weg enkele spuiters van walvissen. Het klaarde wat op en de zon probeerde zelfs door de bewolking heen te komen. Aangekomen bij de hoek van Port Frederick in Chichagof eiland zagen we dat er aardig wat wind door Port Frederick stond en daarom haalden we het grootzeil weg. Alleen op fok kruisten we door Port Frederick tot we bij Hoonah ons anker er rond twee uur en na veertig mijl in gooiden. Wel wat verder weg dan we wilden want ankeren dichtbij het plaatsje is verboden.

Hoonah is een native dorpje dat eerst in Gletsjer Bay gevestigd was. De legende gaat dat als de meisjes die in het dorp woonden volwassen werden ze ritueel onrein werden. Ze werden dan voor een periode verbannen uit hun dorp en moesten een tijd alleen doorbrengen, alleen hun moeder mocht hun eten brengen. De tijd was tussen drie maanden en een jaar. Een van de meisjes wilde niet en vroeg de aan gletsjer zich vooruit te bewegen zodat hun dorp onder de gletsjer kwam en iedereen weg moest. Nu wonen de bewoners op Chichanof eiland aan de overkant van Gletsjer Bay.

Het was inmiddels opgeklaard zodat we naar de kant gingen. Het is een zeer klein plaatsje (ca. zevenhonderdvijftig bewoners) met een school, een gemeentehuis, geen bibliotheek, wel enkele winkeltjes en enkele bars.

bar in Hoonah...
In de zomer (vanaf mei) komen hier cruise schepen (en niet alleen kleintjes), dit jaar vierentachtig schepen! Aan het begin van Port Frederick hadden we de nieuwe steigers voor de cruise schepen al gezien en ook een kabelbaan. Nu hoorden we dat de toeristen met de bus naar boven gereden kunnen worden en dan met een kabelbaan weer naar beneden. Dit kost ca. honderd dollar per persoon. Nadat we wat door het dorp gewandeld waren gingen we terug naar de boot. We gingen in de kuip met een drankje zitten en keken naar de waterkant waar een grote groep Bald Eagles zaten. Er bleek een grote vis op de kant te liggen en om de beurt aten ze ervan.

Bald eagle...
27 april 2017
PAVLOF COVE, FRESHWATER BAY, CHICHAGOF ISLAND IN DE KANALEN IN ALASKA (57 50.362 n 135 01.365 w)
Gisteren toen we Freshwater Bay in zeilden zagen we aan de zuidpunt mooie hoge rotswanden met grotten en gaten erin. Ook zagen we dat we er bij laagwater naar toe konden wandelen. Deels over strand deels over rotsen.

hoe zo laagwater...
Vanochtend stonden we om acht uur al op de kant want om half negen was het laagwater en het was ca drie kilometer heen lopen en dezelfde drie terug. We hadden op de Google kaart gezien dat het gebied tussen onze Cove en Freshwater Bay geen heuvels bevatte en dat het kaal was. Het eerste deel liepen we deels door bos en muskeg om de punt van Pavlof Bay af te snijden. Daarna kwamen we aan op het strand aan Fresh Water Bay. Daar liepen we in de zon langs de kust deels over rood strand deels over rotsen die bedekt waren met zeewier met aan de ene kant de baai en aan de andere kant het bos. We moesten een klein stukje klimmen om voorbij een hele kleine inham te komen.

mooie rotsformaties...
Bij de kliffen en de gaten die er door de golven ingeslagen zijn was het de wandeling meer dan waard! Zeker toen de zon op de rotsen scheen en de rotsen prachtige kleuren bleken te hebben. Op de terugweg begon het te betrekken en tegen de tijd dat we terug aan boord waren begon het te regenen. Eigenlijk wilden we in de namiddag nog naar de waterval om daar wat te wandelen maar in de regen hadden we daar geen zin in en dus lazen we een boek en keken een film.

26 april 2017
PAVLOF COVE, FRESHWATER BAY, CHICHAGOF ISLAND IN DE KANALEN IN ALASKA (57 50.362 n 135 01.365 w)
Na de koffie motorden we met de dinghy naar de Seaplane dock. Vandaar maakten we een wandeling door het dorp en verder over de Dermot trail die verder landinwaarts langs Tenakee inlet loopt. Toen we terug kwamen van het wandeling ging ik naar de Tenakee hotspring (dames tijd) terwijl Paul ging internetten.

Rond twee uur waren we terug aan boord en kwam er net een briesje. We hesen de zeilen en vol tuig kruisten we Tenakee inlet uit en gingen we gelijk ruime wind de hoek om Freshwater bay in. Het was de hele dag bewolkt geweest maar nu begon het te regenen. De kust van de zuidpunt van Freshwater bay was prachtig met hoge steile rotswanden met grotten erin en daarvoor rotsachtige en roodachtige standen.

Rond half zeven ging ons anker er in Pavlof harbor in. Hier aan de kant is een lang zandstrand met af en toe een rots en in de hoek komt een waterval naar beneden. Het getijde is hier ca. vijf a zes meter en het was bijna laagwater.

25 april 2017
TANEKEE SPRINGS, TYANEKEE INLET, CHICHAGOF ISLAND IN DE KANALEN IN ALASKA (57 46.399 n 135 12.499 w)
Vandaag was het weer een mooie zonnige dag. Tijdens ons koffie/chocomel drinken in de kuip hadden we mooi uitzicht over de gekleurde huizen op palen die hier op de kant staan met daarachter de hogere besneeuwde bergtoppen. Daarna motorden we met ons dinghy naar de Marina en over een weggetje door het dorpje waar geen auto's zijn. Een leuke straat met leuke gekleurde huizen.

We kwamen in gesprek met verschillende bewoners die over de omgeving vertelde. In de winter wonen er hier maar ca. tachtig bewoners. Maar in de zomer is het hier een stukje drukker en komen er ook kleine cruise schepen. Het seizoen begint in mei dus we zijn er gelukkig nog voor.

Er is een badhuis waar een kleine hot spring is. De vrouwen mogen van negen uur in de ochtend tot twee in middag en van acht uur tot tien uur in de avond. De mannen mogen er de andere tijden gebruik van maken. Ik keek even binnen maar het is maar een piepklein bad in een ongezellig grijs hok.

Er is een postkantoor, bibliotheek, een klein winkeltje en een bakker, maar de bakker gaat pas in mei open. Nadat we het straatje heen en weer gewandeld waren liepen we bij de Marina de andere kant op waar de "Indian River trail" begint. Een mooie wandeling over deels over boardwalk deels bospad door het bos en langs Tenakee inlet. Op de hangbrug over de snel razende Indian river gingen we zitten en aten onze lunch in het zonnetje. Daarna wandelden we verder tot we bij een onverharde weg (logging road) kwamen. Vanuit hier liepen we de ca. drieën halve kilometer weer terug. Rond half drie bracht Paul mij terug naar de boot en ging hijzelf nog even internetten in de bibliotheek.

24 april 2017
TANEKEE SPRINGS, TYANEKEE INLET, CHICHAGOF ISLAND IN DE KANALEN IN ALASKA (57 46.399 n 135 12.499 w)
Om half zes motor/zeilden we het eerste deel van Baranof warm spring bay uit en zeilden vol tuig heel rustig Chatham strait in verder noordwaarts. Op de hoek van de baai en de straat zagen we twee walvissen. Het was bewolkt maar soms kwam de zon even door de bewolking heen en dan was het gelijk weer wat warmer. Hier verder noordwaarts is het gebied minder hoog en heeft het gebergte minder hoge steile rots pieken. Toch is het prachtig met al die baaitjes en inhammen.

Rond het middag uur trok de wind aan tot tien a twaalf knopen en konden we vol tuig boom uitgeboomd aan de ene kant en grootzeil aan de andere kant gestaagd door zeilen. Inmiddels hadden we Baranof eiland achter ons gelaten en zeilden we tussen Admiralty eiland en Chichagof eiland. In de namiddag kwam er meer bewolking en kregen we hier en daar een bui.

Rond half zes zeilden we Tenakee inlet in. De wind draaide mee de inlet in zodat we ook hier ruime wind verder zeilden. Hier staan aan de waterkant hier en daar (zomer)huizen en na negen mijl door Tenakee inlet te hebben gezeild kwamen we aan bij Tenakee springs waar ons anker er na drie-envijftig mijl in ging. Tenakee springs in een kleine settlement met huizen, die op hoge palen aan de waterkant staan aangezien het getijde verschil hier vier a vijf meter is.

23 april 2017
BARANOF WARM SPRING BAY, BARANOF ISLAND, CHATHAM STRAIT IN DE KANALEN IN ALASKA (57 05.332 n 134 50.003 w)
Om vijf uur ging ons anker op en motorden we Carroll Cove uit. Daarna hesen we de zeilen en zeilden we aan de wind met ca. zes a zeven knopen windrichting Chathan Strait. Ook vanochtend was het prachtig helder weer en zagen we rond half zes de zon weer boven de hoge witte bergtoppen van het vasteland oprijzen. We zeilden richting de hoge spitse witte bergen toppen van Baranof waar de zon nu op scheen, wauw wat is het hier toch mooi met dit zonnige weer!

zonsopkomst Baranof Island...
In de Chatham Strait moesten we verder noordwaarts kruisen tussen Baranof en Admiralty eiland tot aan Baranof warm spring bay. Hier hield de wind het voor gezien en moesten we het laatste stuk door de baai naar de steiger motorden. Van een man op de steiger hoorden we dat de steiger tot en met juli gratis is zodat we aan de steiger afmeerde.

Aan het einde van de steiger staan op de kant drie badhokjes met uitzicht over de baai en de waterval aan het einde van de baai. Toen we goed en wel lagen gingen we naar de badhokjes toe. In alle drie de hokjes staat een groot bad vol met warm/heet water van de hotspring verderop. We gingen samen in een bad en genoten van het uitzicht. Helaas ruikt dit water behoorlijk naar zwavel zodat we na het badderen, aan boord nog even een douche namen.

de hotspring steiger...
Terwijl wij in het warme bad zaten stonden de vuile kleren in een emmer ernaast te weken. Op de steiger lag een slang met stromend water van de waterval. Hier spoelde ik de kleren mee uit en hing ze op. We aten een vroege lunch buiten in de zon en kwamen in gesprek met Robert, de man die hier de hele winter op de huizen heeft gepast (care-taker). De eigenaren van deze zomerhuizen hebben hem ingehuurd om een oogje in het zeil te houden en alles goed te onderhouden waar nodig is.

Na de lunch maakten we een wandeling over een boardwalk naar de echte spring iets verderop. Hier kun je in de natuur in een ondiepe warme poel net naast de waterval zitten, dat gaan we volgende keer doen. Daarna liepen we verder over een deels boardwalk deels bergpad naar het Baranof lake. Dit meer was nog deels bevroren met een laag ijs en het ligt tussen de hoge bergen in. Hier zaten we een tijdje te genieten van het uitzicht. Terug bij de boot ging Paul onderuit met een boek en ging ik nog even in het warme bad zitten, heerlijk! Rond vier uur kwam Robert en zaten we gezellig verder te praten.


het meer...
22 april 2017
CARROLL COVE, ADMIRALTY ISLAND, FREDERICK SOUND IN DE KANALEN IN ALASKA (57 01.817 n 134 29.126 w)
Om vier uur werd het al een beetje licht, ons anker ging op en we hesen de zeilen. We motor/zeilden Portage Bay uit en eenmaal in Frederick Sound kruisten we rustig met zes a zeven knopen wind verder noordwaarts tussen Kupreanof eiland en het vaste land. Het was helder weer en rond zes uur kregen we een prachtige zonsopkomst die vanachter de hoge witte bergtoppen van het vaste land omhoog rees. Wauw, wat is dit gebied toch prachtig, zeker op een heldere zonnige dag als vandaag en wat zijn we dan nietig! We konden zo ver kijken dat het eigenlijk allemaal dichtbij leek maar dat is gezichtsbedrog aangezien de bergen zo hoog zijn.

zonsopkomst...


Onderweg kregen we een paar dolfijnen bij de boot en zagen we enkele hoge spuiters van walvissen die verderop zwommen. Rond half negen liet de wind het voor gezien en moesten we een uurtje motoren voor de wind uit het noorden terug kwam. Met de stroom mee kruisten we verder door de Frederick Sound maar nu tussen Kupreanof en Admiralty eiland naar het westen. Hier moesten we uitwijken voor lange bulk kelp en zagen we een grote groep zeeotters.

Rond vier uur kwamen we bij het kleine eilandje Carroll aan waar we Carroll Cove indraaiden. We hadden geen goede detailkaart van deze cove en die staat ook niet in de pilot maar wel beschreven in de App "ActiveCaptain". Ik ging op de voorpunt staan en Paul stuurde de boot er langzaam doorheen met een beetje swell van achteren. In de ingang moesten we wel door wat kelp en kregen we dieptes van ca drie meter maar daarna kregen we een ruimte waar ons anker er op ca. vier meter diepte (1 uur voor laagwater) in ging. Een mooie plek voor zeer rustig weer!

21 april 2017
PORTAGE BAY, KUPREANOF ISLAND, DE KANALEN IN ALASKA (57 00.046 n 133 19.286 w)
Om negen uur kregen we een lichte stroom mee en kruisten we verder door de Wrangell Narrow tussen Mitkof en Kupreanof eiland door.

laatste stuk door Wrangell narrow...
Daarna kwamen we in de Frederick Sound en konden we met ca zes knopen zuidoosten wind verder noordwaarts zeilen. Nu zeilden we met grootzeil en de fok uitgeboomd aan de andere kant tussen het vaste land van Alaska en Kupreanof eiland. Het was zonnig met een hoog hangende bewolking waardoor we de hoge witte spitse bergtoppen met daartussen enkele gletsjers van het vaste land konden zien. Wauw onze eerste gletsjers dit jaar! Ook op Kupreanog eiland zagen we hoge witte bergtoppen maar niet zo spits en zeker geen gletsjers.
Rond half drie hield de wind het voor gezien en motorden we anderhalve mijl naar Portage Bay bij Kupreanof eiland. In de baai zwommen Harlequin eenden, Common Loon en op het strand zagen we twee zwartstaart hertjes. Nadat ons anker er in lag zaten we met een drankje en een hapje in de kuip te genieten van het uitzicht.

20 april 2017
PETERSBURG IN WRANGELL NARROW, MITKOLF ISLAND, DE KANALEN IN ALASKA (56 48.548 n 132 58.250 w)
Het was een droge maar bewolkte dag. Na de lunch motorden we naar de publieke steiger op Kupreanof eiland (eiland tegenover Petersburg) waar we de Kupreanof looptrail liepen. Een mooie wandeling die eerst langs de Wrangell Narrows en door het bos gaat. De grond is voornamelijk begroeid met verschillende soorten mos en grote Skunk cabbage die door de beren worden gegeten en verder hingen er aan de takken ook veel Spaans mos. Later liepen we meer landinwaarts waar de vegetatie afgewisseld werd van bos naar Muskeg landschap.

Skunk cabbage...
Muskeg landschap...
Terug bij de boot dronken we nog een kop koffie/chocomel in de kuip. Daarna motorden we naar de noordhaven van Peterburg en maakten we nog een wandeling door het dorpje. Nu kwamen we in het echte oude gedeelte van Petersburg terecht dat we gisteren gemist hadden. Hier staan de houten huizen op hoge palen langs een tijrivier en zagen we een replica van een Viking schip.

Petersburg...
We liepen terug door het dorpje waar we stopte in een tweedehandszaak waar ik een mooie fleece sweater kocht, daarna gingen we naar de bibliotheek waar we even internetten om vervolgens verder door de winkelstraat te wandelen. Hier zagen we een outdoor kledingzaak tegen waar we naar binnen gingen. We kwamen aan de praat en nu bleek de vertegenwoordigster van Merrell er te zijn. Ze zag Paul zijn schoenen en vroeg of ze bevielen. Paul vertelde eerlijk dat hij Gore-Tex had maar dat deze al snel lekte. De vrouw van Merrell vond dat we terug moesten naar de winkel en ons beklag moesten doen, Merrell zou zeker de schoenen terugnemen. We legde uit dat we op wereldreis waren en dat we niet snel terug gingen naar deze zaak omdat we op weg zijn naar het noorden. De vrouw van de winkel bood aan de schoenen terug te nemen en Paul nieuwe andere Merrell schoenen te geven. Ze hadden van Merrell alleen maar een waterdichte schoen die stijver en hoger was maar wel in Paul zijn maat. Voor dertig dollar bij betalen (omdat dit een duurdere schoen is) liep Paul met nieuwe wandelschoenen de deur uit en liet hij de oude achter. Die gaan terug naar Merrell voor onderzoek....
We liepen verder naar de uitgang van Wrangell Narrow tot de kruising van Frederick sound tot aan Hungry point. Hier begint een trail door Muskeg gebied terug naar Petersburg. Rond vijf motorden we terug naar de boot en begon het net hard te regenen.

19 april 2017
PETERSBURG IN WRANGELL NARROW, MITKOLF ISLAND, DE KANALEN IN ALASKA (56 48.548 n 132 58.250 w)
Vannacht heeft het hard geregend en vanochtend was het bewolkt met hier en daar een bui. Om kwart over zeven ging ons anker op en kruisten we met de stroom mee allen op fok rustig verder door de Wrangell narrows tot aan Petersburg. De mooie hoge witte bergen achter het groene heuvelachtige landschap zaten nu in de wolken. In dit gedeelte van de narrows staan aan de waterkant van Mitkolf eiland overal huizen en loopt er een verharde weg langs. Rond elf uur ging ons anker er achter een kleine spit bij Petersburg in. Deze spit ligt wel aan de kant van Kupreanof eiland. Nadat we een vroege lunch hadden gegeten motorden we met ons dinghy naar de Noth Marina van Petersburg en liepen we Petersburg in.

PETERSBURG
2000 jaar geleden woonden de Tlingit indianen er al en rond 1897 kwam de de noor Peter Buschman hier. Hij was een visserman en vond dit een goede plek om te gaan wonen. Hij zette hier een zalmfabriek neer en het ijs dat hij nodig had haalde hij van de LeConte Glacier hier dichtbij. Vandaag de dag wordt Petersburg ook wel Little Norway genoemd aangezien er veel bewoners nog afstammelingen zijn van Noorse voorouders en sommige huizen ook Noors aandoen. De grootste inkomsten van het dorp is de zalmindustrie. Het dorpje heeft ca drieduizend inwoners er heeft nu drie visfabrieken.


We liepen door de winkelstraat en verder het dorpje rond maar vonden het dorpje niet zo mooi als Poulsbo in de Puget sound dat ook bekend staat om zijn Noorse huizen. In de middag belden we Chuck en Laura. Laura hebben we vorige keer (2015) in Thorn bay ontmoet. Ze werkte toen op een dierenartsboot die door de kanalen van Alaska motort en verschillende kleine dorpjes aan doet om de dieren daar te helpen. Nu werkt ze in de dierenkliniek hier in Petersburg. In de middag ontmoetten we eerst Chuck waarmee we wat boodschappen deden en een wandeling door muskeg gebied maakten. Rond half zes kwam Laura thuis en had ik het avondeten al klaar. Gezamenlijk zaten we gezellig te praten. Rond acht uur toen het nog licht was gingen we terug naar de boot.

18 april 2017
WOEWODSKI ISLAND, DE KANALEN IN ALASKA (56 32.184 n 132 58.436 w)
Om half zes ging ons anker op en zeilden we halve tot ruime wind, vol tuig met een outflow wind door de Summit straat noordwestwaarts. De outflow wind kwam vanaf de besneeuwde bergen van het vaste land en dit was een koude wind! We zeilden tussen Vank en Sokolof eiland door en van daaruit zagen we dat de wind verder op harder was zodat we twee reven in het grootzeil zetten. Even later zeilden we heerlijk met een zonnetje in de kuip met ca twintig a vijfentwintig knopen wind en stroom mee verder door de Summit straat naar Wrangell Narrows. Ondertussen werden we een tijdje vergezeld door een kleine groep porpoise dolfijnen.

In Wrangell Narrows kregen we stroom tegen zodat ons anker er rond tien uur bij Woewodski eiland in ging. Nu was het wachtten tot we stroom mee kregen. We zaten in de kuip en zagen verderop een walvis zwemmen, altijd leuk! Tijdens de lunch in de kuip zagen we langzaam de bewolking op komen zetten.

PAPKES LANDING IN WRANGELL NARROW BIJ MITKOLF ISLAND, DE KANALEN IN ALASKA (56 40.877 n 132 56.197 w)
Rond half een hesen we de zeilen en zeilden we vol tuig ruime wind verder door de Wrangell Narrows tussen Mitkof en Kupreanof eiland. Het was een mooie waterweg die goed aangegeven is door boeien aangezien er veel stukken droogvallen met laagwater. Ook hier hadden we prachtige ver gezichten met de groene eilanden en verderop de hoger gelegen witte bergtoppen. We zagen verschillende watervogels en Bald Eagles in de lucht. Na een tijdje kregen we wind tegen en omdat het een smalle waterweg is motor/zeilden we verder. Rond half vier ging ons anker er bij Papkes landing in. Hier is een publieke dinghy dock en gaat er een weg naar het plaatsje Petersberg op Mitkolf eiland.

17 april 2017
WRANGELL, WRANGELL ISLAND, DE KANALEN IN ALASKA (56 27.642 n 132 23.162 w)
Weer een mooie zonnige windstille dag en tijd voor een goede wandeling. Na de koffie gingen we naar de kant waar we langs de Longhouse en het Totempalen park van de Tlingit natives liepen. We liepen verder door het centrum naar het begin van de Mount Deway trail. De trail gaat door het bos over een boardwalk naar een uitkijkpunt op de heuvel. Vanuit hier hadden we een prachtig uitzicht over de het dorp en de Zimovia straat met daarachter de hoge witte bergen.

totempark Wrangell...

uitzicht vanaf Mt Dewey...

Na deze trail te hebben gevolgd liepen we door het dorp naar de sportvelden waar de Volenteer trail begint. Dit was een vlakke wandeling door een "Muskeg" gebied. Hier lazen we de informatieborden over de verschillende soorten bomen en mos die hier als vegetatie groeien. Ook lazen we dat de beren als ze uit hun winterslaap komen voornamelijk eerst Skunk Cabbage eten. Dus als de Skunk Cabbage uitkomt (wat nu het geval is) komen de beren uit hun holen.
Rond half twee waren we bij de bibliotheek waar we nog wat internetten en de weerberichten bekeken. Rond zes uur gingen we naar Bon en Char waar we uitgenodigd waren voor het avondeten en we ook Rod en Rebecca weer ontmoetten. Het werd een gezellige avond.

16 april 2017
WRANGELL, WRANGELL ISLAND, DE KANALEN IN ALASKA (56 27.642 n 132 23.162 w)
1e PAAS DAG
Om acht uur gingen we naar de kant voor de "zonsopkomst kerkdienst" van Wrangell die in het stadspark gehouden werd. Deze dienst werd door verschillende kerken in Wrangell gehouden waaronder de Lutheran, Catholic, Presbeterian, Seven-day, Salvation army, Babtist en nog een paar andere kerken (in totaal 10 verschillende kerken). Iedere kerk deed iets en na een korte samenkomst gingen we naar de "Harbor Light Assemble of God" kerk waar er een gezamenlijk ontbijt was. Hier ontmoetten we Kem en Susan de dominee van deze kerk. Zij kennen Colin en Ingunn die wij ontmoet hebben op Bainbridge eiland bij Seattle. Na het ontbijt volgden we de paas dienst in deze kerk.
Het was inmiddels een mooie zonnige windstille dag geworden zodat we na de dienst een wandeling door het dorp maakten. Het dorp was uitgestorven aangezien alles dicht was. Bij het citypark dat een mijl buiten het dorpje ligt was het nog behoorlijk druk. Daar zochten de kinderen naar verstopte paaseieren. Niet echte eieren maar plastiek eieren met cadeautjes erin.
Rond twee uur motorden we door de haven en zagen we Rod en Rebecca (vrienden van Bob en Char die we gisteren ontmoet hebben) bij hun boot. We werden uitgenodigd en de rest van de middag zaten we gezellig te praten. Terug aan boord van de Giebateau aten we ons eten in de kuip en zagen we een mooie zonsondergang.

15 april 2017
WRANGELL, WRANGELL ISLAND, DE KANALEN IN ALASKA (56 27.642 n 132 23.162 w)
Vanochtend regende het zodat we verder gingen met het uitwerken van de Cruising Guide. Rond tien uur gingen we in de regen naar de bibliotheek waar ik de foto's verstuurde en Paul nog iets op internet opzocht. Rond het middaguur liepen we naar het huis van Henry waar we met Henry hadden afgesproken. Henry is een vriend van PK en Julia en daar is mijn boek over zeewier plukken en drogen heen gestuurd. Henry is drieëntachtig jaar en een Native.

Toen Henry het boek zag vertelde hij dat hij vroeger zelf ook veel zeewier had geplukt en ik kreeg van hem een zakje zeewier die een vriend van hem had gedroogd. Hij had ook een zak haringeitjes en of we dit wilden proberen. Ik ben voor alles in en dus stonden we even later in de keuken. De eitjes van de haring lagen op een boomblad en dit alles werd heel even in kokend water gedompeld. Daarna dompelden we een klompje eitjes in de sojasaus en aten dit op. Dit is een Native delicatesse die alleen gegeten wordt in het voorjaar als de haringen hun eitjes afzetten. Best lekker!



haring eitjes op kelp...

eten samen met Henry...

Nadat we een tijdje bij Henry hadden gezeten gingen we met zijn drieën naar de Giebateau en bekeek hij onze boot. Rond vier uur brachten we hem terug naar de kant.

14 april 2017
WRANGELL, WRANGELL ISLAND, DE KANALEN IN ALASKA (56 27.642 n 132 23.162 w)
We hebben gisteren het cruisingguide boek "exploring southeast Alaska van D&R Douglass" van Bob en Sharl geleend. Vanochtend vroeg waren we bezig het boek uit te werken en er foto's van te maken.

Het was weer een zonnige dag met iets meer bewolking zodat we rond half tien we naar de kant gingen. Rond half elf was het laagwater en konden we de Petroglyphen op Petroglyph Beach bekijken. Hier zijn we 14 september 2015 ook geweest maar helaas zijn we alle foto's van vorige keer Alaska kwijt. We zagen dezelfde Petroglyph als vorige keer maar dit keer zagen we ook een andere de Bird Petroglyph.

Beacon for Salmon Petroglyph...

Bird Petroglyph...

Op de terugweg liepen kwamen we lang een huis met een mooie houten bank met berenkoppen en daarnaast een prachtige grote krab van hout.

mooi houtwerk...

Terug in Wangell liepen we even de bibliotheek in om te skypen met mijn ouders. Maar het was te mooi weer om binnen te zitten dus al snel liepen we verder door het dorpje naar het huis van Henry waar mijn boek over zeewierplukken naar toe is gestuurd. Helaas was hij niet thuis en liepen we nog even verder het dorpje door. Nu werden we door een man herkend die we vorige keer in de kerk hadden ontmoet. Zijn dochtertje werd toen gedoopt. Wat grappig dat hij ons na anderhalf jaar nog herkende!

Rond drie uur waren we terug aan boord waar we nog een drankje in de kuip dronken, het is goede vrijdag! Rond zes uur gingen we naar Bob en Sharl waar we waren uitgenodigd met nog twee andere vrienden van hun. Het werd een gezellige avond.

13 april 2017
WRANGELL, WRANGELL ISLAND, DE KANALEN IN ALASKA (56 27.642 n 132 23.162 w)
Om acht uur ging ons anker op en met vol tuig zeiden we ruime wind door Clarence straat, langs Etolin eiland tot aan Stikine straat. Hier zeilden we aan de wind tussen Etolin en Zarembo eiland door. Vervolgens kwamen we in Zimovia straat waar we kruisten tussen Woronkofki eiland en Wrangell eiland tot we rond kwart voor twee ons anker er bij Wrangell in gooiden.

Het was een prachtige zonnige heldere dag en ook vandaag konden we ver kijken en zagen we de groene heuvels met de hoge witte bergen erachter. Het is de tweede keer dat we hier in dit leuke plaatsje zijn. De eerste keer was van elf tot vijftien september 2015.

Toen we goed en wel lagen gingen we naar de kant om met dit mooie weer wat door het centrum te wandelen en een extra bougie en olie voor onze nieuwe (tweedehands) buitenboord motor te kopen. We stopten even bij de bibliotheek om de emails te bekijken en daarna wandelden we verder. Op de terugweg liepen langs de totempalen en de long house op Chief Shakes eiland.

Met de dinghy motorden we even langs de boot van Bob en Sharl (vrienden van PK en Julia) om hun gedag te zeggen. Rond vijf uur waren we terug aan boord en dronken we een drankje in de kuip en terwijl we zo zaten zagen we een walvis aardig dichtbij langzaam door de Zimovia straat zwemmen.

12 april 2017
KINDERGARDEN BAY, ETOLIN ISLAND, DE KANALEN IN ALASKA (56 12.236 n 132 41.081 w)
Om half zeven ging het anker op en motor/zeilden we Thorn Bay uit de Clarence Strait in. Hier kregen we ca. zes a tien knopen noordenwind en konden we rustig vol tuig verder kruisen door de Clarence Strait tussen Prince of Wales eiland en Etolin eiland. Het was een prachtige mooie zonnige dag met een frisse noordenwind. Het was helder zodat we de omgeving mijlen ver konden zien. Prachtig groene beboste heuvels met daarboven uit de hoge witte besneeuwde bergpieken. WAUW, wat is dit weer genieten na lange tijd voornamelijk met regen en laag hangende bewolking te hebben gezeild.

de omgeving...
Onderweg hoorden we het nieuws over de radio. We hebben in Canada een kleine transistorradio gekocht en nu kunnen we vaak via de middengolf het nieuws horen. In de loop van de middag nam de wind steeds meer toe vanaf het noordoosten. We komen steeds meer richting het binnenland met zijn hoge besneeuwde bergtoppen. Door de mooie prachtige zonnige dag ontstond er een thermische wind tussen de koude hoge bergtoppen en de verwarmde groene heuvels bij de zee waardoor bij ons de wind toe nam tot ca vijfentwintig knopen.

Rond kwart voor vier kwamen we aan in Kindergarden Bay waar ons anker er na negen en veertig mijl in ging. Hier kwamen de windvlagen van alle richtingen maar toen we goed en wel lagen dronken we een drankje in de zon in de kuip. We hadden prachtig uitzicht over de Clarence Strait en terwijl we in de kuip zaten zagen we in de Strait een grote walvis zwemmen.

11 april 2017
THORNE BAY (VILLAGE), PRINCE OF WALES ISLAND, DE KANALEN IN ALASKA (55 40.555 n 132 31.254 w)
Om kwart voor zeven was ik bij Mary en ontmoette ik Cindy. Met zijn drieen reden we naar het dorpje Graig waar we in het zwembad een uurtje baantjes zwommen om daarna even onderuit te gaan in de een heet bad. Voor de terugweg kochten we een kop koffie want het is ongeveer een uurtje rijden terug naar Thorn Bay. Het was inmiddels weer een mooie zonnige dag geworden en soms hadden we prachtige uitzichten over de groene heuvels met daarachter de witte hoge bergen. Rond elf uur waren we terug in Thorn Bay en ontmoette ik Paul in de bibliotheek.

Samen gingen we terug naar de boot waar we een vroege lunch in de kuip in de zon aten. Na de lunch motorden we met onze nieuwe buitenboordmotor naar de overkant van Thorn Bay waar we een mooie wandeling over de heuvels en over een onverharde weg maakten. Rond half drie waren we terug en liepen nog even naar de watersportzaak want die was gisteren dicht.

onze nieuwe buitenboordmotor...

Paul ging terug naar de boot terwijl ik om half vier had afgesproken met Mary, Cindy en Teresa om dezelfde wandeling als gisteren te maken. Onder het wandelen zaten we gezellig te praten. Nadat we terug waren werd het tijd om afscheid te nemen. Paul kwam naar de kant om samen afscheid te nemen van Mary en Ron.

MARY AND RON THANK YOU FOR THE NICE TIME...

10 april 2017
THORNE BAY (VILLAGE), PRINCE OF WALES ISLAND, DE KANALEN IN ALASKA (55 40.555 n 132 31.254 w)
Vanochtend zochten we verder naar onze ankerschijf en vonden die uiteindelijk onder het bed in de achterhut. Na de koffie die we in de kuip in de zon dronken gingen we naar de kant om door het dorpje te wandelen. Na een uurtje te hebben gewandeld ging Paul naar de bibliotheek om te internetten en ging ik terug naar de boot.

Om half twee ging ik naar Mary om haar te helpen met wat klusjes en om ondertussen gezellig te praten. Toen de bibliotheek rond drie uur dicht ging zag Paul, Ron in zijn tuin werken en hielp hij hem. Rond half vier kwamen ze samen binnen en aten we een borrelhapje. Zij wandelen vaak in de avond een uurtje rond het dorp en vandaag maakten we de wandeling met zijn vieren. Een mooie wandeling met uitzichten over Thorn Bay. Na de wandeling gingen Paul en ik terug aan boord waar we in de kuip in de zon ons avondeten aten. Het lijkt wel zomer!

09 april 2017
THORNEBAY (VILLAGE), PRINCE OF WALES ISLAND, DE KANALEN IN ALASKA (55 40.555 n 132 31.254 w)
Om half tien ging ik naar de kant om naar de bijbel bijeenkomst te gaan. Verschillende mensen herkende ik nog van vorige keer en zij hadden onze boot al herkend. Het was een leuk weerzien. Na de bijbel bijeenkomst begon om elf uur de kerkdienst waar Paul ook bij was. Ook hij had veel aanspraak van de mensen die we vorige keer ontmoet hebben. Na de kerkdienst werden we uitgenodigd door Ron en Mary om bij hun te komen lunchen. Het werd een zeer gezellige middag en we waren pas rond vijf uur terug aan boord.

08 april 2017
THORNE BAY (VILLAGE), PRINCE OF WALES ISLAND, DE KANALEN IN ALASKA (55 40.555 n 132 31.254 w)
We hebben een tijd geleden een nieuwe ankerlierschijf gekocht maar waar hebben we deze gelaten? Ik heb een lijst waarop staat waar we wat hebben opgeborgen maar daar staat deze niet op GRRR! Onder het bed in de voorpunt kan die niet liggen want daar hebben we gisteren al gekeken. Vanochtend keken we verder maar konden hem niet zo snel vinden.

In de ochtend zaten we nog gezellig met H en Ginger te praten en rond twaalf uur werd het tijd om afscheid te nemen. In de regen en met de stroom mee motorden we terug Thorn Bay in naar het plaatsje Thornbay waar we net naast de Marina ankerden. We liepen het dorpje in naar de bibliotheek die gelukkig open was. Het internet was zeer langzaam maar het lukte me om de foto's te versturen en de emails binnen te halen. Daarna liepen we naar het huis van Mary en Ron. Ron is de dominee van de kerk en we hadden vorige keer een leuk contact met hen. Ze hadden de boot al zien liggen en waren blij verrast. We zaten gezellig te praten maar niet te lang want Ron moest zijn preek voor morgen nog voorbereiden.

07 april 2017
OTTER COVE, THORNE BAY, PRINCE OF WALES ISLAND, DE KANALEN IN ALASKA (55 39.037 n 132 29.199 w)
Het was weer een mooie zonnige dag zodat we in de kano van H en Ginger stapten en wat rond peddelden door Otter Cove. Na wat te hebben rond gekeken gingen we aan het einde van de cove aan land waar een wandelpad aangegeven is met lintjes dat naar een meertje verderop loopt. We liepen door het bos waarvan de grond met verschillende soorten mos begroeid is en waar de takken van de bomen vol hangen met lange slierten Spaans mos. Na tien minuten lopen kwamen we bij het meertje aan waar H en Ginger een kano hebben liggen en waar hun gasten gebruik van kunnen maken. Nu lag er nog een laagje ijs op het water zodat we niet gingen peddelen maar we genoten van de groene hoge bomen met het kleine meertje waar de zon op scheen.

Terug aan boord dronken we koffie met H en maakten ik een stew op de houtkachel van H en Ginger die binnen brandden. De mannen zaten buiten op de steiger wat te klussen en gezellig te praten. Na de lunch wilden we onze buitenboordmotor uit elkaar halen om het euvel dat "deze warm loopt" te vinden. De mannen waren nog maar net begonnen toen H vertelde dat de reserve motor achter zijn motorboot (een 3,5 PK 4 takt Mercury buitenboordmotor) eigenlijk te licht was en dat hij deze graag aan ons wilden verkopen. De motor is van 2016 en heeft er nog geen tien motoruren op zitten. Voor een zacht prijsje mochten we deze kopen. Wauw voor dit geld is het gelijk mijn verjaardag cadeau! Gelijk werd de motor achterop de dinghy vastgemaakt en maakten we er een ritje mee. Wauw, deze is een stukje sterker en we kunnen weer stationair lopen!

klussen op de steiger...
De oude motor doet het nog en onder het bed licht nog eenzelfde motor die we hadden bewaard voor reserve onderdelen. De motor die we van Corry en Willen in Nieuw Zeeland hebben gekocht (voor een zacht prijsje) werd toch nagekeken en klaar gemaakt om onder het bed te leggen als reserve. De reservemotor die we vanuit Nederland bij ons hadden werd onder het bed vandaag gehaald en daar werden alle bruikbare onderdelen door de mannen vanaf gesloopt.

Nu het bed open was keek ik er na ca. vier a vijf jaar eens onder. Kleren, camping spullen en nog veel meer. Ik liet alles door mijn handen gaan en bekeek wat weg kon. Oude zeiljassen en broeken die lek zijn werden er nu echt uitgehaald en weggedaan! Rond half vier ging H, Ginger ophalen en ruimden Paul en ik de boot weer in. In de avond aten we de stuw en zaten we gezellig met zijn alle verder te praten.

06 april 2017
OTTER COVE, THORNE BAY, PRINCE OF WALES ISLAND, DE KANALEN IN ALASKA  (55 40.212 n 132 29.057 w)
Vanochtend vroeg regende het nog iets maar toen we rond negen uur ons bed uit kwamen was het droog en kwam de zon tevoorschijn. Na de koffie met gebak en slagroom (ik ben jarig vandaag!)motorden we naar Otter Cove in Thorn Bay om H op te zoeken. Hij was thuis en was blij ons te zien. Lange tijd zaten we bij te praten over wat er in de ander half jaar dat we elkaar niet gezien hadden gebeurd is.

Otter cove...

Eind oktober 2015 zijn we met H mee gereden op een log truck. We hebben toen ervaren hoe het was om met zware boomstammen achter de truck over onverharde wegen door de bergen/heuvels te rijden. Toen al woonde hij ook in Otter Cove waar ze de Double H Lodge hebben. Ze verhuren cabins (kleine woonboten) en bootjes waarmee hun gasten kunnen gaan vissen. We hebben al die tijd wel email contact gehouden.

Tijdens ons gesprek kwamen we erop dat onze nicht "Nicolette" ons op komt zoeken in Alaska en dat we een achterhut vrij moeten maken. Hij had plek om wat spullen achter te laten en zo waren we een deel van de middag bezig spullen uit te laden en bij hem op de vliering achter te laten. Rond half vier gingen we Ginger van haar werk in Thorn bay ophalen. De rest van de avond zaten we gezellig verder te praten. Het was een zeer geslaagde verjaardag!

05 april 2017
THORNE BAY, PRINCE OF WALES ISLAND, DE KANALEN IN ALASKA (55 39.037 n 132 29.199 w)
Tot drie uur vannacht bleef het bij ons rustig maar na drie uur kwamen er hier ook windvlagen van dertig a vijfendertig knopen de baai in. De grond is zachte modder en niet echt goede anker grond waardoor we gisteren al ankerden met veel water achter ons. Vannacht zijn we in de harde vlagen desondanks dat we twee ankers uit hadden toch iets naar achteren geschoven maar omdat we genoeg water achter ons hadden hoefden we niets te doen. Ook vanochtend waaide en regende het nog aardig maar in de namiddag werd het rustig, de depressie is voorbij!

We lazen wat en ik deed wat administratieve klusjes en kookte een lunch. Na de lunch keken we een film en was de dag alweer voorbij. Op de radio hoorden we dat het vandaag 150 jaar geleden is dat de Russen "Alaska" aan de Amerikanen hebben verkocht. Al eerder dit jaar hoorden we dat ook CANADA zijn 150 jarig gestaan viert!

04 april 2017
THORNE BAY, PRINCE OF WALES ISLAND, DE KANALEN IN ALASKA (55 39.037 n 132 29.199 w)
Ook vanochtend stond er nog niet veel wind. We liepen nog een keer naar de safeway waar Paul de laatste weerberichten bekeek en ik de laatste boodschappen deed. Vanochtend was het nog rustig maar vanavond en vannacht komt de dikke depressie over (gemiddeld vijfenveertig a vijftig knopen met vlagen van meer). We besloten om toch verder te gaan en de depressie ergens anders uit te zitten.
Om kwart over zeven gingen we op motor de Marina uit en zeilden met ca. vijftien knopen zuidenwind alleen op fok door de Tongass narrows tussen Revillagigedo eiland en Gravine eiland. Daarna kwamen we in de Clarence strait tussen Prince of Wales eiland en Cleveland Peninsula van het vaste land. De sneeuw is hier alleen nog op de echte hoge bergen, de rest van de omgeving is groen. Wel zien we dat er hier veel meer bomen gekapt worden dan in de Canadese kanalen. Vaak zijn er tussen de bossen grote kale gebieden te zien. In de Clarence strait nam de wind toe tot ca twintig a vijfentwintig knopen. Het was nog steeds droog en we genoten we de voor de windse koers. Alleen was het wel wat hobbelig door de korte golven (stroom tegen wind).

De Clarence strait is een lange straat van ca. honderd mijl lang tussen de hoge bergen waar de wind goed doorheen kan tunnelen. De barometer zakte gestaagd en later kregen we af en toe een bui met in de buien ca. dertig a vijfendertig knopen wind. Rond 1 uur kwamen we aan op de hoek van Thorne bay waar we wat in de luwte kwamen en de wind iets af nam. Hoe verder we de baai in zeilden hoe rustiger het werd. Toen we in de zuid baai van Thorne bay ankerden bleek de bodem dunne modder te zijn waardoor we er een tweede anker in lijn bij zetten. Om drie uur lagen we goed en wel met twee ankers. Ook in de baai begon de wind al snel toe te nemen. Over de marifoon hoorden we dat er in Ketchiken al over de dertig knopen stond en bij Dixon entance al zestig knopen! Wat zal de nacht ons brengen....

03 april 2017
BARR MARINA, KETCHIKEN, REVILLAGIGEDO ISLAND, DE KANALEN IN ALASKA (55 20.991 n 131 40.887 w)
Omdat het een uur verschil is met Canada waren we al vroeg wakker en omdat het droog was besloten we een wandeling te gaan maken in downtown Ketchiken. Eerst liepen we langs het museum waar we verschillende totempalen zagen. Daarna liepen we langs de creek en door het oude gedeelte (waar nog echte oude huizen staan) van Ketchiken. Overal staan  informatieborden over hoe de indianen maar vooral de pioniers hier hebben geleefd. Vroeger was hier ook een rode buurt en ook hier liepen we doorheen. Een leuke wandeling nu we voor het toeristenseizoen hier rond lopen. 1 mei begint hier het seizoen weer en wordt het hier heel druk met cruiseschepen. Drie a vier cruiseschepen per dag!

Om acht uur verlieten we Thomas Basin en motorden we een stukje noordwaarts naar de Barr Marina waar we een plek kregen toegewezen. Aangezien het een mooie droge dag was besloten we gelijk een wandeling te gaan maken terug naar de oude buurt. Bijna alle restaurants/bars zijn gesloten omdat het seizoen nog niet begonnen is en bijna alle souvenirs winkels waren gesloten maar we zagen dat ze binnen vaak druk bezig waren met het inrichten van de winkels.

Terug pakten we de bus naar Walmarkt waar we een lunch aten en wat rond keken. Daarna namen we de bus terug naar de Marina waar we de ligplaats betaalden. We schrokken van de prijs, tweeëndertig dollar! Als laatst liepen we naar Safeway waar Paul ging internetten en ik boodschappen ging doen. Rond vier uur waren we terug aan boord en hoorden we over de marifoon dat de grote depressie die er eigenlijk nu al zou moeten zijn, later komt.

02 april 2017
THOMANS BASIN, KETCHIKEN, REVILLAGIGEDO ISLAND, DE KANALEN IN ALASKA (55 20.459 n 131 38.547 w)
Om half zeven vertrokken we in de veronderstelling dat we naar Dunas eiland (Canada) zouden gaan voor onze laatste sprong naar Alaska. Maar de tocht ging zo voorspoedig dat we besloten door te zeilen naar Alaska!

Om zeven uur was het één uur na hoogwater en kregen we stoom mee door de Venn pass tussen het vaste land en Digby eiland. Dit moesten we helaas wel motor/zeilen maar het is een mooi gebied waar we veel bald eagles in de bomen zagen. Eenmaal aangekomen in de Chatham sound kregen we ca tien a twaalf knopen noordwesten wind en konden we vol tuig aan de wind koers zetten naar de noordpunt van Dunas eiland. We zeilden nu tussen het vaste land en Dunas eiland noordwaarts.

Voor de verandering waren we vandaag onder invloed van een hoge luchtdruk gebied en hadden we zon met wat bewolking. We genoten van dit heerlijke weer en omdat het zo lekker ging en de wind aanhield besloten we in een keer door te gaan naar Ketchiken in Alaska. Nadat we de noordpunt van Dunas eiland achter ons hadden gelaten kwamen we in het open stuk Dixon entrance. We hadden iets meer golven maar het ging nog steeds lekker al moesten we goed opletten voor hout in het water.

Halverwege Dixon Entrance staken we de grens over en zeilden verder in Alaska. De wind ruimde iets zodat we eerst met een knik in de schoot en later halve wind door Revillagigado channel zeilden. Nu zeilden we tussen het vaste land en Duke en later Annette eiland. Hier zagen we enkele walvissen zwemmen. Rond half zeven uur hield de wind het voor gezien en moesten we het laatste stuk naar Ketchiken tussen het vaste land en Gravina eiland motoren.

Onderweg riepen we over de marifoon de havenmeester op (kanaal 73 en 16) maar kregen we geen response. Daarna riepen we de Coastgard op en daar kregen we wel antwoord van. We legden uit dat we vanuit Canada, Alaska in kwamen en dat we wilden inklaren maar dat de havenmeester geen antwoord gaf en dat custom (CBP) alleen via de telefoon bereikbaar is en dat wij geen telefoon hebben. Na wat over en weer kregen we een telefoon nummer van custom (die we ook al in de pilot hadden gevonden) dat we moesten bellen als we ergens afgemeerd lagen en dan kwam custom naar ons toe. Maar nog voordat we in Ketchiken waren aangekomen nam custom al contact met ons op over de marifoon. Coastgard had toch ook contact op genomen met custom Ketchiken.

Rond half tien in het donker meerden we af in Thomas basin waar ook het kantoor van Custom/immigratie/quarantaine is. De ambtenaar kwam gelijk naar de boot en al het papierwerk werd in orde gemaakt. Daarna moesten we naar het kantoor voor vingerafdrukken en een foto. Rond twaalf uur Canadese tijd en elf uur Alaska tijd waren we ingeklaard!

downtown Ketchiken...

rooie buurt...
Yes, we zijn al vroeg in het voorjaar in Alaska!